The post De hoogste tijd ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Vroeger gebruikte men de Greenwich Meridian Time, ofwel GMT. Nu wordt met GMT een tijd-zone aangeduid terwijl UTC een tijd-standaard is. Veel landen zetten in de zomer de klok een uur vooruit, de DST of Daylight Saving Time.
De tijd in Nederland is UTC +1 in de winter (Central European Time, CST) en UTC +2 (Central European Summer Time, CEST) in de zomer.
In Singapore hadden we UTC +8, de SST of Singapore Standard Time. Aan DST doen ze niet.
In Sydney is de Australian Eastern Standard Time (AEST), UTC +10. Toen wij er waren was het nog zomer en hadden ze de Australian Eastern Daylight Time (AEDT), UTC +11.
De tijd in Nieuw-Zeeland is UTC +12 ( New Zealand Standard Time, NZST) in de winter en UTC +13 in de zomer.
Echter is de zomer en winter tegenovergesteld van wat we in Europa kennen. Dat wil zeggen dat als het in Europa zomer wordt, in Nieuw-Zeeland de winter begint.
Dus de tijd in Nieuw-Zeeland is UTC +12 tijdens de Europese zomer en UTC +13 tijdens de Europese winter.
We zijn in Nieuw-Zeeland van 24 maart tot en met 7 april. Dus, we beginnen met 12 uur tijdsverschil.
Op 26 maart gaat in Nederland de zomertijd in – klok uur vooruit – en is het tijdsverschil nog maar 11 uur.
Echter, in Nieuw-Zeeland kennen ze ook een zomer- en wintertijd. Dus het tijdverschil zou gelijk moeten blijven.
Dat is dus niet zo. De wintertijd in Nieuw-Zeeland gaat in op 2 april. Een erfenis van de Britse invloeden. Bovendien gaat de klok in de winter een uur terug.
Even recapituleren met betrekking tot ons verblijf:
- Op 24 en 25 maart hebben we 12 uur tijdsverschil.
- Vanaf 26 maart is het in Nieuw-Zeeland slechts 11 uur later.
- Vanaf 2 april is het nog maar 10 uur later.
Goed. Das duidelijk.
Op vrijdag 7 april verlaten we het land vanaf Auckland en stappen op een 4 uur durende vlucht naar Rarotonga op de Cook Islands. Daar komen we op donderdag 6 april aan. En nee, we vliegen niet achteruit.
De tijd op Rarotonga is UTC -10 waardoor we inderdaad een dag eerder aankomen dan we vertrokken zijn. De Cook eilanden liggen aan de andere kant van de International Date Line. Het is er dus 12 uur vroeger dan in Nederland.
En hoe zit het dan met de DST op de Cook Eilanden? Wel, die is er niet. Het is er gewoon altijd mooi weer.
Met andere woorden, we kunnen op de 6e aan de lijn denken en het avondeten overslaan want dat hebben we reeds genuttigd een dag eerder op dezelfde dag.
Ineens vraag ik me af of de morning after pil enig aftrek vindt rondom de datumgrens.
Goed, de 12e vliegen we terug naar Auckland (UTC +13) en na een vlucht van 4 uur is het ineens 16 uur later.
Tijd om er over te denken gaan we niet hebben want dan zitten we al op onze aansluiting naar Brisbane (AEST, UTC +10) opmerkelijk is dat ze in Queensland, waar Brisbane deel van uit maakt niet aan DST doen terwijl ze dat in New South Wales (Sydney) dus wel gebruiken in de Australische zomer.
Na 2 uur transit tijd nemen we de vlucht naar Singapore (UTC +8, geen DST) waar ze nog eens 2 uur in het verleden leven.
Voor degene die ons proberen te volgen… Succes !!!
The post De hoogste tijd ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Een blauwtje gelopen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Sydney is al vroeg in de weer. Nog voor de zon op komt is de M1 druk met forensen verkeer. Eigenlijk is het gewoon altijd een drama in het verkeer van de metropool.
Moedig trotseren we de files als we ons een weg banen naar de westelijke buitengrenzen van de stad voorbij Parramatta. Na ruim en uur wordt duidelijk hoe uitgestrekt de urbanisatie is. Nog steeds zijn we de stad niet ontvlucht.
Het doel van vandaag… de befaamde Blue Mountains. Beroemd om zijn mooie natuur en oogverblindende vergezichten. Het natuur reservaat bevindt zich een kleine honderd kilometer buiten Sydney.
Van hoge temperaturen is vandaag geen sprake. Het kwik raakt met moeite de 22 graden aan. Thunderstorms staan wederom op het menu. Waar we thuis in het nieuws steeds horen over bosbranden en droogte, is het nu nattigheid dat opportunistische plannen in het water doen vallen. Het klinkt tegenstrijdig. De toegangswegen naar de Mountains zijn onbegaanbaar vanwege overstromingen. Met nog slechts een dag te gaan zijn we weinig flexibel.
Om toch een glimp op te vangen van de inheemse fauna zoeken we ons heil in een wildpark. We kunnen Australië niet verlaten zonder een aantal marsupials te hebben gezien.
Bij de entree prijkt een bord met beroemdheden die het park hebben bezocht en op de foto zijn gegaan met een of ander mormel. Mijn ogen turen langs de autografen en bijschriften. Behalve George Foreman en Seal ken ik er geen een.
Een Walibi komt kijken naar mijn camera en staart me aan alsof hij er entree voor betaalt heeft. Een paar Koala’s slapen in innige omhelzing met hun eucalyptusboom. Verderop een stel Wombats die een gat in de dag slapen.
Het is bijzonder gemoedelijk in het buideldierenwereldje.
Enige actie is wenselijk voordat ik tegen een of ander mormel in slaap val. De Dingo’s kunnen ieder moment gevoerd worden. De wilde honden stralen een hoog knuffelgehalte uit en verdrinkend in zijn donkere ogen word ik op slag verliefd op de alphadog. Dat mijn nieuwe woefen-vriendje (dingo’s woefen overigens niet) er primitieve tafelmanieren op na houdt wordt duidelijk als ik zie hoe ie een kip met huid en veren verslindt.
Redelijk snel zijn we uitgekeken op irritant poserende toeristen met smartphones die zichzelf belangrijker vinden dan de dieren. Nou, nog eentje dan. De Tasmaanse duivel. Ergens achter het bassin met de zoutwater-croc moet het zijn. Een zenuwachtig beestje dat er uit ziet als de biggetjes en de grote boze wolf in een. Koddig, dat wel. En ergens ook wel vertederend van lelijkheid.
Met enige teleurstelling over het mislukte blauwe-bergen-avontuur sturen we weer richting de miljoenenstad. In plaats van de Harbour Bridge kiezen we voor de tunnel en toetsen Bondi Beach in op de navigatie. Mooie mensen en goed gebruinde en stoere jonge life guards zoals in de tv-serie moeten de dag nog wel succesvol kunnen afsluiten.
noise made by sea waves breaking on the beach
Aan de bebouwing merk je dat de kust nadert en na de laatste langgerekte bocht waarmee we afdalen tot op zeeniveau ligt voor ons het befaamde Bondi Beach waar het Australische strandleven ooit is begonnen. Een historische plek. Vroeger was je pas een Aussie als je was ondergedompeld in Bondi Beach.
We zien een baai gevuld met kijken en gezien worden. Heldhaftige strandwachten die in de verte turen of onfortuinlijke schonen gered moeten worden door hun onverschrokken sterke lijven. En daar houdt de fantasie op. Het strand is compleet verlaten en het zilte nat komt niet van zee maar valt met bakken uit de hemel. De lokale fastfood is het enige waar leven te vinden is.
Door een beetje regen laten we ons niet tegenhouden en we nemen een kijkje in het badpaviljoen waar de muren zijn bekleed met antieke foto’s van weleer. Buiten staat het Life Guards huisje dat we herkennen van televisie. We besluiten onszelf maar te redden en trotseren weer en wind terug naar ons warme appartement in het hippe Zetland.
Meriton Suites is een moderne luxe 5-sterren accommodatie in Zetland, een voorstad van Sydney. Een heerlijke plek om je even terug te trekken na een dagje sightseeing. Vlakbij zijn restaurants, winkels en een mooie supermarkt.
Booking.comThe post Een blauwtje gelopen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Life is a game – Sydney first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Sydney prijkt op meer globale lijstjes met topposities
- 5e duurste stad (1e is Singapore)
- 2e grootste natuurlijke haven (na Rio de Janeiro)
- 10e fijnste stad om te wonen
- Met ruim 4,5 miljoen inwoners de grootste stad van Oceanië.
- 3e meest multi-culturele stad (er worden 250 talen gesproken)
De metropool lonkt. We bevinden ons in Darling Harbour, midden in het hart van de stad. Sir Ralph Darling werd in 1825 door King George IV aangesteld als 7e gouverneur van New South Wales. Ondanks dat zijn naam berucht is geworden om zijn tirannieke heerschappij en gruweldaden was hij ook degene die zorgde voor infrastructuur waardoor de Britse kolonie kon worden uitgebreid. Zijn naam is terug te vinden in vele geografische benamingen waaronder de Darling Harbour en de Darling River.
Het is lunchtijd. Een hongerige en gehaaste massa van mantelpakjes en designer kostuums uit de alom aanwezige ultra-moderne hoogbouw heeft eenzelfde doel. Een lunch bemachtigen op een van de talloze terrassen aan de boardwalk. Wandelend tussen de young-urban-professionals, joggers en toeristen wordt meteen het multi-culturele karakter duidelijk.
Voor even laten we Darling Harbour achter ons. Bovendeks op een van de rood-witte Captain Cruise boten is het goed toeven in de Australische nazomer. Met een-en-dertig graden genieten we van de verkoelende vaarwind. Onze schuit draait naar stuurboord en duikt onder de Harbour Bridge door, bekend van het oudejaarsavond vuurwerk. Één baai verder ligt Circular Quay met aan een kant de terminal voor grote cruiseschepen en aan de andere kant het befaamde Sydney Opera House. Het geheel doet mij ietwat surreëel aan. Het is een droom die bewaarheid wordt.
Als een van de grootse natuurlijke havens kent Port Jackson, zoals de haven officieel heet, vele baaien. Sydney telt maar liefst 17.000 geregistreerde bezitters van een varend vehikel, zo klinkt het uit de speakers. En gezien de vele optrekjes van ettelijke tientallen miljoenen die de baaien omringen, kijkt men niet op een paar dollar meer of minder. Zo neemt men graag een middag vrij om te gaan racen met zijn of haar miljonairstobbe. Vanuit het water lijkt Sydney een grote speeltuin voor de rich and famous.
Na twee uur is het weer compleet omgeslagen. De helder blauwe lucht wordt verdreven en in de verte boven de skyline hangt een dreigende lucht. Het jaargetijde voor thunderstorms is aangebroken. De ergste sinds 20 jaar om precies te zijn. De kapitein trekt aan het gas alsof hij bang is dat zijn schuit nat regent. Een zwaar gebrom klinkt van onderuit en over de achtersteven schuimt het water van de Pacific. Nog even een paar verwende schipbreukelingen ophalen die aan de kade van Watsons Bay klaar staan, gewapend met selfie-sticks. En dan… in volle vaart terug, we ronden de kaap met de schelpen van de Deense architect en zien de Harbour bridge weer over ons heen glijden. Het trotseren der elementen laat ik aan de die-hards over als ik mijn apparatuur veilig stel in de verwarmde cabine op het benedendek. Met een laatste dot diesel driften we schuimend Darling Harbour binnen waar we weer voet aan wal zetten. De Boardwalk lijkt ontruimd. Waar eerst zomerse klanken te horen waren vanuit overvolle terrassen heerst nu de sfeer van een spookstad.
Even op adem komen en een pakje sigaretten scoren. Mijn broek zakt zowat af – ware het niet dat ik net een nieuwe riem had aangeschaft – als we 36 dollar neertellen voor een pakje Marlboro. Het anti-rook beleid is een van de strengste ter wereld. Het doet zeer, maar voor en pakje peuken had ik nog mijn schoonmoeder op eBay gezet. Paffend stampen we door de plassen terug naar de auto. Twee-en-half uur heeft onze bolide warm en droog mogen staan tussen de Porsches, Maserati’s en Lambo’s. Weer vijf-en-zeventig dollar armer lopen we ietwat lamgeslagen meteen uitrij-kaartje naar onze witte veel te grote limousine. Het mag wat kosten om je Bucket List af te werken. Als waren we compleet ingeburgerd kruipen we door het rush hour traffic huiswaarts. Naar ons luxe appartement in Zetland. Een van de moderne en hippe buitenwijken van Sydney. Om ons geweten te sussen sluiten we de dag af met een afhaalpizza.
Meriton Suites is een moderne luxe 5-sterren accommodatie in Zetland, een voorstad van Sydney. Een heerlijke plek om je even terug te trekken na een dagje sightseeing. Vlakbij zijn restaurants, winkels en een mooie supermarkt.
Booking.comThe post Life is a game – Sydney first appeared on Nieske Op Reis.
]]>