De terminal bestaat uit een houten hut, opgeleukt met een x-ray scanner, waar check-in, immigratie, security, aankomsthok, douane, koffie annex snoepwinkel en chemisch toilet niet meer dan vijf stappen van elkaar verwijderd zijn. De post van de koninklijke marechaussee wordt bemand door geüniformeerde dames met een majestueus achterwerk waar de zon zelfs op Statia niet schijnt.

We zetten vijf stappen en staan aan de straatkant waar rechthoeken op het schaarse asfalt staan afgetekend met het woord TAXI er in. Blijkbaar een running gag dat pas aangekomen naïeve niet-ingewijden er gaan staan wachten op taxi’s die niet bestaan.

Ik verbaas mij enigszins dat eenzelfde busje reeds drie keer eerder leeg is voor komen rijden, waarbij de bijbehorende bestuurder uitstapt, een obligaat rondje langs de mensen loopt, weer instapt en weg rijdt.

Wellicht was het geen Uber-achtige taxi of dacht hij dat de mensen met koffers die net uit de lucht zijn komen vallen van de zon staan te genieten tussen de bekende Nederlandse politie vehikels. Bij de vierde keer voorrijden stapt hij weer uit, loopt zijn rondje rond het busje en uit het bijna legendarische vragende woord: ‘Hotel?’. Wat bleek? Minibussen kunnen telefonisch besteld worden. Mijn reisgenote was uit de chillax modus gestapt en heeft een uniform aangesproken die het telefoontje heeft gepleegd. Alsof ze de Messias zagen verschijnen kwam iedereen in actie. Alle hotelnamen van het eiland werden naar de chauffeur geroepen en hij beloofde bij alle vier te zullen stoppen waarvan de meesten in Lower Town liggen. Een straat met een aantal gebouwen direct aan het water dat in de gloriedagen van de 18e eeuw, toen er nog 200 schepen tegelijk konden aanmeren, volgebouwd was met pakhuizen. 

De kleinste hoofdstad ter wereld ligt hier pal boven en oogt als een ingeslapen Hollands dorpje. Wakend over de zee ligt het door zeeuwen gebouwde Fort Oranje. We lezen dat Michiel de Ruyter hier een weekje bleef.

Starend naar Saba in de verte wanen we ons even in 1776 toen Amerika besloot onder het gezag van Groot Brittannië uit te willen komen. De USS Doria hijst voor het eerst de Amerikaanse vlag en loopt Gallows Bay binnen waar het saluutschoten afvuurt. Nederland antwoordt vanuit het fort met 11 saluutschoten en erkent daarmee als eerste de Amerikaanse onafhankelijkheid. De Britten zijn ‘not amused’ en verklaren de oorlog aan Nederland. Statia valt in Britse handen.

Ook toen het eiland 40 jaar later weer onder de oranje leeuw viel bleef de Engelse invloed merkbaar. Slechts een enkeling spreekt vandaag Nederlands. Ook al is Statia sinds 2010 een bijzondere Nederlandse gemeente, is de voertaal Engels en betaalt men met Amerikaanse dollars.

Een must-see op het eiland schijnt de Quill te zijn. Via hiking paden kun je naar de kraterrand klimmen, in de krater afdalen of een rondje rond de berg klauteren. Het laatste leek ons onzinnig omdat we immers al op het eindpunt staan als we beginnen. We besluiten dat je moet stoppen als je op de top staat en afdalen zou een anti-climax zijn. Gesterkt door geloof in onze eigen net verzonnen ideologie en degelijk bewust van het feit dat onze talenten meer bij het zonnebaden dan bij het hiken liggen, kiezen we voor de een na makkelijkste trail die ons door de dichte begroeiing omhoog leidt tot de rand van de slapende vulkaan. Ik hoop stellig dat hij niet begint te snurken.

Jarenlang werd Antillianen wijs gemaakt dat de vulkanen op de eilanden dood waren. Onder het mom van geen paniek zaaien zette men het stempel ‘GEHEIM’ op een seismologisch rapport dat daarna snel werd weggemoffeld. Toen echter in 1997 de berg op Montserrat, een paar eilandhopjes verderop, begon te proesten moest men wel erkennen dat ook de Nederlandse gebieden op een actieve vulkanische ring liggen. Evacuatieplan is misschien meer dan een leuk scrabble woord.

Een paar rookpauzes en 400 meter hoger – we moesten immers even stoppen om op adem te komen – staan we te gapen naar een bord dat ons doodleuk vertelt dat wildlife hier onder andere bestaat uit bruine slangen, heremietkreeften en tarantula’s. Het laatste stuk van de klim leek ineens vlotter te gaan!

Boven op de kraterrand staan we hijgend en quasi verveeld te staren naar het grote met tropisch regenwoud begroeide gat als ik plots besef het openlucht terrarium weer te moeten trotseren om beneden te komen. Reptielen en ongewervelden hadden we niet voor ogen toen we riepen contact met locals te ambiëren. We keren de krater de rug toe en ontwaren in de verre diepte Oranjestad als een soort smurfendorp.

Sint Eustatius leeft van de overheid waar een groot deel van de 3000 inwoners werkt. De andere werkgever is NuStar die 56 olie opslagtanks op het eiland heeft om strategisch de grootste tankers ter wereld te kunnen laden en lossen. Toerisme is alleen interessant voor duiktrips in de rijke onderwaterwereld die een van de drie nationale parken vormt.

Een blik op de lokale sociale dienst en maatschappelijk werk beantwoordt de rest van de vragen zonder woorden.

Oranjestad straalt voornamelijk vergane glorie uit. De ontelbare ruïnes en ingestorte of onafgebouwde huizen geven het gehucht een verpauperde indruk. De mensen maken een gelaten impressie en lijken stil geagiteerd. Een zelfbenoemde dorpsgids leidt ons rond en vertelt klagerig dat de lokale overheid geen enkele ambitie heeft om het stadsgezicht aantrekkelijk te maken. Uit beleefdheid volgen we een poosje zijn spoor van goedkope aftershave en knikken goedkeurend als zijn wijsvinger dingen aanwijst die er hadden kunnen zijn. Als hij al ratelend richting ingestorte synagoge loopt bereikt hij het einde van onze tolerantie dat we beleefd te kennen geven door te melden dat we een diepere band hebben met schepijs dan joods erfgoed.

Daar wij niet komen voor het ultieme zeeaquarium gevoel, breken we ons verblijf 4 dagen eerder af dan Chiel. De volgende dag worden we opgehaald door onze ijzeren vogel met dubbele schroef. Weg van het gefrustreerde stukje Nederland in de zon. Vaarwel Statia!

The post Time goes by first appeared on Nieske Op Reis.