Het is bijna zeven uur. Contouren beginnen zich af te tekenen in het donker. Een paar minuten later gloeit het zachtroze aan de horizon die zich als een veelbelovende warme deken uit spreid over het land. Het belooft weer een mooie zonnige dag te worden. Terwijl bij ons de koffie pruttelt begint de Campground tot leven te komen.

Vandaag rijden we verder richting Yellowstone National Park. We besluiten onderweg nog een keer een overnachting te maken voordat we het park in rijden. Eerst nog bij de Walmart wat proviand inslaan voor de komende dagen. Een rondje door een van de gigantische supermarktvestigingen hier staat gelijk aan ochtendgymnastiek. Zolang je natuurlijk niet je kar vol laadt met alle verleidingen die je onderweg tegenkomt. Uiteraard doen we dat dan ook niet en proberen we enigszins gezond voedsel in te slaan. Je weet maar nooit voor wat voor wild je straks weg moet rennen. Oh, wacht… rennen is exact wat je niet moet doen. Hmmm…

De grote vlakten van Wyoming, ofwel ‘The Great Plains’ hebben we gisteren doorkruist waarbij we urenlang rukwinden van meer dan 60 km/uur moesten doorstaan. En dat met een motorhome van 3,65m hoog.

Met het opkomen van de zon is ook de wind weer wakker geworden na een bijna windstille nacht. We zijn voornemens om Yellowstone via de East-Entrance te betreden. Cody, dat op 216 mijlen ligt vanuit Casper, is strategisch gelegen om van daaruit een plek voor de nacht te zoeken. Opnieuw trotseren we de wind, waar men ons al veelvuldig voor gewaarschuwd heeft, en beginnen aan de ruim 4 uur durende etappe.

Cody, een ruig stadje, is in 1901 gesticht door Colonel William Frederick Cody, beter bekend als “Buffalo Bill”.Er wordt gezegd dat Buffalo Bill het ‘Wilde Westen’ min of meer heeft ‘uitgevonden’.  Hij stond bekend om zijn verdiensten in de Amerikaanse burgeroorlog. Zijn bijnaam kreeg hij toen hij de opdracht kreeg om de arbeiders aan de Kansas Pacific Railway van voedsel te voorzien. Men beweert dat hij in korte tijd duizenden bizons heeft gedood. De Amerikaanse bizon wordt in de volksmond ‘Buffalo’ genoemd. Later vergaarde Buffalo Bill roem met zijn befaamde Wild-West-Shows.

Wij besluiten nog een stuk verder te rijden tot in het Shoshoni National Forest. Zoals in de meeste natuurgebieden zijn er ook hier onbemande kampeerterreinen die door de overheid geëxploiteerd worden. Naast de verschillende commerciële die door concessiehouders worden beheerd.

Midden in het natuurgebied komen we bij Wapiti, een kleine nederzetting dat meerdere door de overheid onderhouden campgrounds telt. Op zo een campground aangekomen geldt, wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Het is de bedoeling dat je een vrije plek opzoekt – ze zijn allemaal genummerd – en je voertuig er positioneert. Vervolgens haal je een formulier met enveloppe uit een bak en hangt een portie ervan aan een paaltje met je nummer er op om aan te duiden dat deze vanaf nu bezet is. Dan zoek je op het bord wat die plek kost en deponeer je de enveloppe met het corresponderende aantal dollars in een soort brievenbus. Simpeler kan niet.

Het enige nadeel is dat er dus geen bewaking of andere controle is en je eigenlijk gewoon in de wildernis kampeert. Vaak hebben deze plekken ook geen mobiele dekking en uiteraard ook geen internet, stroom of water. Daarentegen zit je wel in een prachtig stukje ongerept natuur. Alleen denk je er wel twee keer over na alvorens je in het donker naar buiten stapt voor een sigaret. Een close encounter met een zwarte beer, Grizzly, coyote, poema, wolf of ander levend knuffeldier zou wel eens de ultieme motivatie kunnen zijn om te stoppen met roken. De waarschuwingen om niks aan voedsel, verzorgingsproducten of andere mensenspullen buiten te laten liggen zijn niet mis te verstaan. Gewapend met een ultrasterke toorts in de ene en een roze afschrikwekkend Rambo-mes in de andere steek ik er toch een op. En kom er achter dat ik een hand tekort kom.

The post Wapiti Campground first appeared on Nieske Op Reis.