Inmiddels hebben we onze Jeep ingeruild voor een Winnebago camper, of RV (Recreational Vehicle) zoals ze in de USA zeggen. Met haar tien meter lengte valt ze volgens de bouwer nog steeds in de categorie ‘Minnie Winnie’.

Bij de verhuurder treffen we een grote drukte door alle retournerende festivalgangers die het beroemde ‘Burning Man’ hebben bezocht. Onze planning walks already in de soup.

Alsof de verzengende hitte van 43 graden in Vegas nog niet uitdagend genoeg was  sturen we het gevaarte behendig de woestijn in. Een klein uur buiten de city limits bevinden we ons in een buitenaards ogend landschap. Ik tuur de verte in of ik ergens de Mars-rover of Wall-E zie rijden.

Daar! In de vallei bij het water, daar is leven. Een verzameling RV’s en Fifth-Wheel sleurhutten, vaak groter dan een appartement in Amsterdam Centrum. Terwijl we onze Winnie er tussen steken vraag ik me af hoe ver we van Area 51 zitten. De nacht valt over Lake Meade.

Om zes uur in de ochtend zit ik buiten onder de sterrenhemel. Het is nog steeds minstens 30 graden. Het enige leven dat ik bespeur is een woestijnkonijn. Het is koffietijd. Zelf gezette koffie om precies te zijn. In Amerika heerst overdaad, maar een sterke kop zwarte prut is moeilijk te vinden, net als goed bier overigens.

Het starten van onze tien-cylinder vrachtwagen klinkt als een prairiehond met kiespijn. In de inmiddels hete zonovergoten woestijn sturen we aan op het pretentieuze bouwwerk dat tussen 1931 en 1935 is gerealiseerd in opdracht van President Herbert Hoover. Een dam dat leven in de nietsontziende woestijn mogelijk heeft gemaakt.

Geïnspireerd door megaprojecten uit de oudheid zoals de piramides van Gizeh die gepositioneerd zijn volgens het Orion sterrenstelsel, heeft men boven op de dam een monument gecreëerd dat aardse en, ja echt.., buitenaardse beschavingen millennia na de bouw enig inzicht moet geven over het jaar dat de constructie heeft plaatsgevonden. Groots denken. Dat kunnen ze wel.

Terwijl we in de extra-terrestriële hitte terug lopen en halverwege de betonnen kolos de grens van Nevada en Arizona weer passeren bedenk ik dat een volgende reis naar Groenland of Alaska geen slecht plan is.

The post De Minnie Winnie first appeared on Nieske Op Reis.

Midden in de Mohave woestijn. Een oase, een stad, een land. Of eigenlijk een wereld op zich. Een wereld waar niks klopt en waar alles getart wordt wat het leven nog enig structuur geeft.

Een opsomming van superlatieven is de voor de hand liggende manier om Vegas te beschrijven. Dat laat ik dan maar achterwege en ga voor een ander rijtje. Knettergek, bizar, idioot, bezeten en tegelijk briljant. De perfectionering van namaak. Kan niet bestaat niet. Wie verder kijkt ziet een afwisseling van hypermodern en oud en afgeleefd.

Ok, Las Vegas is de urbanisatie met de meeste Diamond Class hotels ter wereld. Ook al is dat een zelf-geproclameerd statement. Net zoals te veel plekken in de wereld ademt het niet meer de sfeer van vroeger. Inmiddels heb ik meerdere stukjes geschreven waarin ik hetzelfde beweer. Of ik heb chronisch heimwee naar een geromanticeert verleden, of romantiek heeft plaats gemaakt voor een schermpjescultuur, sociaal isolement en karakterloze grootheidswaanzin.

De King of Rock and Roll leeft er nog steeds, inmiddels in gezelschap van de King of Pop en… The Beatles, al dan niet compleet postuum. Misschien is toch niet alles dat nagemaakt is geperfectioneerd. In ieder geval prijken ze nog steeds op billboards her en der net als mega grote affiches van Penn & Teller. Ja, die van die leugens.

Behendig sturen we onze Jeep door de boulevards, parkways, avenues en andere achtbaans wegen die zoals het een Amerikaanse stad betaamd keurig in een boter, kaas en eieren patroon de wijken met elkaar verbinden. Op menige hoek zien we shows aangekondigd van sterren van wie we hadden durven zweren dat ze al lang de gladiolen van de onderkant bekeken of doorgekookte groentesoep slurpen in huize Dennenrust.

Dionne Warwick, Barry Manilow, Rod Stewart en terug van weggeweest – tromgeroffel – Mr. Las Vegas, Wayne Newton zingt nog steeds zijn ‘Daddy, don’t you walk so fast’.

Nee, de tijd van de Rat Pack is definitief verleden tijd. Maar toch, toch heeft het wel iets. Het is bijna vermakelijk hoe de Amerikanen Vegas zien als de stad waar alles mag of alles kan. What happens in Vegas, stays in Vegas. Nachtclubs, prostitutie, legale Marihuana. Maar misschien zegt dat wel meer over Nederland.

Terwijl de airco zwoegt en ik mijn vingers brand aan het stuur – het is minstens 42 graden buiten – verlaten we Paradise en slaan we rechtsaf de Flamingo op. In de verte zien we het gelijknamige Hilton opduiken waar ik 34 jaar geleden mijn voetsporen heb achtergelaten. Destijds was er nog geen High Roller reuzenrad dat met zijn 167meter boven alles uit stijgt. Zoals een Vegas attractie betaamt, wordt ook hier het predicaat ‘World’s largest’ benut.

We stevenen af op het Bellagio, bekend om zijn fonteinenshow – ongetwijfeld de grootste ter wereld. En slaan rechtsaf ‘The Strip’ op. Als u naar links kijkt ziet u het Ceasar’s Palace, rechts The Linq, compleet met indoor tokkelbaan. Of zoals ze het zelf noemen, ‘An adrenaline fueled & electrifying skyhigh experience’.In de achteruitkijkspiegel het MGM Grand, het Luxor en andere landmarks.

Met slechts beperkt tijd en zoveel keuzes rest ons maar een ding. “Bear left, and then, turn left in 200 yards”, beveelt de navigatie juffrouw die ons de kortste route wijst naar….Las Vegas North Premium Outlet Shopping Centre !

Toch kunnen we Vegas niet verlaten zonder een voet te zetten in een van de megalomane hotels. We slenteren over ‘The Strip’, of Las Vegas Boulevard zoals het eigenlijk heet. Duiken de Fashion Show Mall in. Een bezoek aan een van de Apple Stores kan uiteraard niet ontbreken. Ja, LV heeft er meer dan we in heel Nederland hebben.

Aan de overkant prijkt het Palazzo. De entree ligt – uiteraard – aan het Piazza San Marco, compleet met toren. Geflankeerd door Italiaanse design boetieken paraderen we langs de Grand Canal waar gondeliers, niet gehinderd door enige charme of temperament, hun wiebelschuit door de waterweg punteren. En dan, staan we in het ‘Venetian’. Wederom het San Marco plein, maar indoor deze keer. Het plafond toont een helderblauwe lucht met hier en daar een loerende zeemeeuw. Ik schrik even als ik de behoefte voel om een sigaret op te steken en ineens besef dat ik niet buiten sta maar in een hotel.

De terrassen zitten vol en de Italiaanse Gelato vindt gretig aftrek, overigens ook tegen Venetiaanse prijzen. Op het podium brengt een trio een stuk van Rigoletto ten gehore. We vervolgen het kanaal en komen uit bij de Rialto brug. Geen houten stalletjes en met duivenpoep besmeurde trappen, maar met een electrische rollerbaan. Je moet tenslotte niet moe worden.

Onderweg terug duiken we nog even snel een Casino in. Ook hier heeft de schermpjescultuur de dominantie overgenomen. De eenarmige bandieten van weleer hebben plaatsgemaakt voor digitale schermen. Het ratelen van geoliede fruitrollen klinkt tegenwoordig als geprogrammeerd piepen en klikken. Ik kijk hoe een verveelde oude dame staart naar een kleurrijk led-scherm terwijl ze haar nabestaandenpensioen belegt in sigaretten en virtuele kansspelen.

Het is mooi geweest voor deze keer. We keren de zondes de rug toe en herenigen ons met onze quasi-off-road-bolide die netjes staat te wachten in de parking onder de Eiffeltoren.

The post A desert oasis first appeared on Nieske Op Reis.