Het historische centrum van de stad is bekend als Stone Town. Een naam die het te danken heeft aan de vele gebouwen uit kalksteen. De karakteristieke rode gloed komt van het koraal waaruit de stenen gewonnen zijn.

Mij Mkongwe is de Swahili naam dat oude stad betekent. Het verwijst naar de tijd van de florerende specerijen en slavenhandel als hoofdstad van het Sultanaat Zanzibar. Ook tijdens het Britse protectoraat bleef het de belangrijkste stad.

Nu draait de stad veelal op inkomsten van toerisme. Het labyrinth van smalle steegjes met huizen, winkels, gallerijen en restaurants is geliefd bij de bezoekers. Net als de bekende bazaar waar letterlijk alles te koop is.

De Arabische, Perzische, Indiase, Europese en Afrikaanse invloeden die we in de bouwstijlen zien, vinden we ook terug in de mensen die er wonen en werken. Het zorgt voor een levendige, bruisende sfeer.

Ik werd wakker van een power nap op de achterbank van Hassan’s taxi toen de deur open ging en Mahmoud instapte. Hij is geboren en getogen in Stone Town en gaat ons vanmiddag de stad laten zien. 

We stappen uit bij de East African Slave Trade Exhibit. We volgen Mahmoud de Christ Church in en nemen plaats op de voorste bank. Hij vertelt ons dat deze anglicaanse kathedraal gebouwd is op de grond waar vroeger de grootste slavenmarkt van het eiland was. Onze gids ratelt met een blik op oneindig in een soort Afrikaans-engelse turbotaal een verhaal af. Terwijl mijn ogen zijn vinger volgen die ineens richting altaar wijzen hoor ik hem zeggen dat het de exacte plek is waar destijds een pilaar stond waar tegen slaven met zwepen werden afgeranseld.

Zijn monoloog over Bischop Edward Steere, die achter het altaar ligt begraven en volgens wiens ideeën de kerk gebouwd is ging enigszins langs me heen. Meer gefascineerd raakte ik door het houten kruis dat gemaakt is van een boom uit Chitambo (Zambia). Deze stond op de plek waar het hart van Dr. David Livingstone begraven werd voordat de rest van zijn lichaam door Engeland werd opgeëist.

Eenmaal buiten begon het bij Mahmoud duidelijk te worden dat we meer waarde hechten aan een spontaan gesprek over dingen die we tegen komen dan aan een automatisch afgespeelde hyperactieve waterval aan informatie. Mijn oren waren hem dankbaar. In de kerkers van het slavenhandelsmuseum is hij al een stuk relaxter terwijl we nauwelijks rechtop kunnen staan in de kleine vertrekken waar honderden slaven als koopwaar werden gehouden.

Terwijl we verder wandelen vraag ik Mahmoud welke talen hij spreekt. Dat blijken Engels, Arabisch en Swahili te zijn. Talen die veelal op school worden onderwezen. Arabisch omdat Zanzibar al duizend jaar nagenoeg geheel islamitisch is.

Op de Darajani Market is het een gezellige drukte. Een kleurenpracht aan uitgestalde tropische vruchten en manden vol geurige specerijen. Verkopers proberen actief klanten te lokken. Vaak door honderden meters met je mee te lopen alsof ze met klittenband aan je vast zaten. Door een kortstondige vriendschap aan te knopen hopen ze dat je een morele verplichting voelt om iets in hun stal te kopen. De prijzen vallen enorm mee en er is vaak nog goed af te dingen. Het is maar goed dat er een maximum gewicht is dat je in je koffer mag proppen.

We schuifelen door de smalle doorgangen naar de vishal waar ze naarstig proberen de vliegen te verjagen zodra ze potentiële klanten ontwaren. Octopus schijnt populair te zijn. Evenals kleine makrelen en barracuda. Via de stapel vette geelvin-tonijnen komen we uit in de vleeshal dat eruit ziet alsof alles er net geslacht is en de vliegen een nog groter feest vieren. Ik beloof mezelf plechtig dit beeld niet te herinneren bij onze volgende maaltijd.

Mahmoud blijkt bekend en populair te zijn. En intussen is hij ontpopt tot een grappig en vermakelijk gezelschap. Ik vraag me af of hoe het is om ’s avonds met hem in de kroeg te belanden toen ik me bedacht dat hij moslim is en waarschijnlijk nooit een kater heeft gehad. Terwijl we uitgebreid stapels met vrolijke t-shirts bekijken ploft hij puffend op een kruk in een hoekje. Winkelen met twee dames is ook voor Zanzibari mannen uitputtend. Ik wijs naar een koelkast en na een goedkeurende knik druk ik hem een fles Fanta in zijn handen. Zielsgelukkig.

Verder door de smalle straatjes van het grotendeels autovrije Stone Town staan we even stil op een binnenplein waar oudere heren een fanatiek potje domino spelen. Dan komen we bij het Oude Fort dat naast de haven ligt. Tegenwoordig een vestiging van souvenir-shops en locatie van het Zanzibar International Film Festival. Oorspronkelijk door de arabieren gebouwd om zich te verdedigen tegen de Portugezen en later in gebruik als gevangenis.

Het begint te schemeren als we het fort uit lopen. Aan de overkant lijkt iedereen zich verzameld te hebben op Forodhani Market. Overal waar je kijkt zitten mensen op bankjes, op de grond en langs de kade. In het midden vele rijen met stalletjes waar gerechten uit alle windstreken worden verkocht. Kijken blijkt niet altijd even vrijblijvend. Alles lijkt geoorloofd om eten aan de man te krijgen. We zullen het maar passie noemen. Enthousiast presenteert iemand zijn koopwaar. Alle soorten vlees en vis in allerlei vormen en kleuren op een stokje. Het ziet er prachtig uit. Ik knik goedkeurend terwijl hij alles een voor een oppakt en vertelt waarom dat het lekkerste is. Helaas breek ik mijn belofte aan mezelf en schieten beelden van de markt van vanmiddag door mijn hoofd.

Als Mahmoud terug komt van zijn avond gebed lopen terug naar waar Hassan ons zal ophalen. Het is een zwoele avond na een mooie dag met veel nieuwe indrukken. Vlak naast het geboortehuis van Freddie Mercury stappen we in de inmiddels vertrouwde taxi met de inmiddels minder verlegen Hassan.

The post Walking through Stone Town first appeared on Nieske Op Reis.

Midden in de Mohave woestijn. Een oase, een stad, een land. Of eigenlijk een wereld op zich. Een wereld waar niks klopt en waar alles getart wordt wat het leven nog enig structuur geeft.

Een opsomming van superlatieven is de voor de hand liggende manier om Vegas te beschrijven. Dat laat ik dan maar achterwege en ga voor een ander rijtje. Knettergek, bizar, idioot, bezeten en tegelijk briljant. De perfectionering van namaak. Kan niet bestaat niet. Wie verder kijkt ziet een afwisseling van hypermodern en oud en afgeleefd.

Ok, Las Vegas is de urbanisatie met de meeste Diamond Class hotels ter wereld. Ook al is dat een zelf-geproclameerd statement. Net zoals te veel plekken in de wereld ademt het niet meer de sfeer van vroeger. Inmiddels heb ik meerdere stukjes geschreven waarin ik hetzelfde beweer. Of ik heb chronisch heimwee naar een geromanticeert verleden, of romantiek heeft plaats gemaakt voor een schermpjescultuur, sociaal isolement en karakterloze grootheidswaanzin.

De King of Rock and Roll leeft er nog steeds, inmiddels in gezelschap van de King of Pop en… The Beatles, al dan niet compleet postuum. Misschien is toch niet alles dat nagemaakt is geperfectioneerd. In ieder geval prijken ze nog steeds op billboards her en der net als mega grote affiches van Penn & Teller. Ja, die van die leugens.

Behendig sturen we onze Jeep door de boulevards, parkways, avenues en andere achtbaans wegen die zoals het een Amerikaanse stad betaamd keurig in een boter, kaas en eieren patroon de wijken met elkaar verbinden. Op menige hoek zien we shows aangekondigd van sterren van wie we hadden durven zweren dat ze al lang de gladiolen van de onderkant bekeken of doorgekookte groentesoep slurpen in huize Dennenrust.

Dionne Warwick, Barry Manilow, Rod Stewart en terug van weggeweest – tromgeroffel – Mr. Las Vegas, Wayne Newton zingt nog steeds zijn ‘Daddy, don’t you walk so fast’.

Nee, de tijd van de Rat Pack is definitief verleden tijd. Maar toch, toch heeft het wel iets. Het is bijna vermakelijk hoe de Amerikanen Vegas zien als de stad waar alles mag of alles kan. What happens in Vegas, stays in Vegas. Nachtclubs, prostitutie, legale Marihuana. Maar misschien zegt dat wel meer over Nederland.

Terwijl de airco zwoegt en ik mijn vingers brand aan het stuur – het is minstens 42 graden buiten – verlaten we Paradise en slaan we rechtsaf de Flamingo op. In de verte zien we het gelijknamige Hilton opduiken waar ik 34 jaar geleden mijn voetsporen heb achtergelaten. Destijds was er nog geen High Roller reuzenrad dat met zijn 167meter boven alles uit stijgt. Zoals een Vegas attractie betaamt, wordt ook hier het predicaat ‘World’s largest’ benut.

We stevenen af op het Bellagio, bekend om zijn fonteinenshow – ongetwijfeld de grootste ter wereld. En slaan rechtsaf ‘The Strip’ op. Als u naar links kijkt ziet u het Ceasar’s Palace, rechts The Linq, compleet met indoor tokkelbaan. Of zoals ze het zelf noemen, ‘An adrenaline fueled & electrifying skyhigh experience’.In de achteruitkijkspiegel het MGM Grand, het Luxor en andere landmarks.

Met slechts beperkt tijd en zoveel keuzes rest ons maar een ding. “Bear left, and then, turn left in 200 yards”, beveelt de navigatie juffrouw die ons de kortste route wijst naar….Las Vegas North Premium Outlet Shopping Centre !

Toch kunnen we Vegas niet verlaten zonder een voet te zetten in een van de megalomane hotels. We slenteren over ‘The Strip’, of Las Vegas Boulevard zoals het eigenlijk heet. Duiken de Fashion Show Mall in. Een bezoek aan een van de Apple Stores kan uiteraard niet ontbreken. Ja, LV heeft er meer dan we in heel Nederland hebben.

Aan de overkant prijkt het Palazzo. De entree ligt – uiteraard – aan het Piazza San Marco, compleet met toren. Geflankeerd door Italiaanse design boetieken paraderen we langs de Grand Canal waar gondeliers, niet gehinderd door enige charme of temperament, hun wiebelschuit door de waterweg punteren. En dan, staan we in het ‘Venetian’. Wederom het San Marco plein, maar indoor deze keer. Het plafond toont een helderblauwe lucht met hier en daar een loerende zeemeeuw. Ik schrik even als ik de behoefte voel om een sigaret op te steken en ineens besef dat ik niet buiten sta maar in een hotel.

De terrassen zitten vol en de Italiaanse Gelato vindt gretig aftrek, overigens ook tegen Venetiaanse prijzen. Op het podium brengt een trio een stuk van Rigoletto ten gehore. We vervolgen het kanaal en komen uit bij de Rialto brug. Geen houten stalletjes en met duivenpoep besmeurde trappen, maar met een electrische rollerbaan. Je moet tenslotte niet moe worden.

Onderweg terug duiken we nog even snel een Casino in. Ook hier heeft de schermpjescultuur de dominantie overgenomen. De eenarmige bandieten van weleer hebben plaatsgemaakt voor digitale schermen. Het ratelen van geoliede fruitrollen klinkt tegenwoordig als geprogrammeerd piepen en klikken. Ik kijk hoe een verveelde oude dame staart naar een kleurrijk led-scherm terwijl ze haar nabestaandenpensioen belegt in sigaretten en virtuele kansspelen.

Het is mooi geweest voor deze keer. We keren de zondes de rug toe en herenigen ons met onze quasi-off-road-bolide die netjes staat te wachten in de parking onder de Eiffeltoren.

The post A desert oasis first appeared on Nieske Op Reis.

De metropool lonkt. We bevinden ons in Darling Harbour, midden in het hart van de stad. Sir Ralph Darling werd in 1825 door King George IV aangesteld als 7e gouverneur van New South Wales. Ondanks dat zijn naam berucht is geworden om zijn tirannieke heerschappij en gruweldaden was hij ook degene die zorgde voor infrastructuur waardoor de Britse kolonie kon worden uitgebreid. Zijn naam is terug te vinden in vele geografische benamingen waaronder de Darling Harbour en de Darling River.

Het is lunchtijd. Een hongerige en gehaaste massa van mantelpakjes en designer kostuums uit de alom aanwezige ultra-moderne hoogbouw heeft eenzelfde doel. Een lunch bemachtigen op een van de talloze terrassen aan de boardwalk. Wandelend tussen de young-urban-professionals, joggers en toeristen wordt meteen het multi-culturele karakter duidelijk.

Voor even laten we Darling Harbour achter ons. Bovendeks op een van de rood-witte Captain Cruise boten is het goed toeven in de Australische nazomer. Met een-en-dertig graden genieten we van de verkoelende vaarwind. Onze schuit draait naar stuurboord en duikt onder de Harbour Bridge door, bekend van het oudejaarsavond vuurwerk. Één baai verder ligt Circular Quay met aan een kant de terminal voor grote cruiseschepen en aan de andere kant het befaamde Sydney Opera House. Het geheel doet mij ietwat surreëel aan. Het is een droom die bewaarheid wordt.

​​
Als een van de grootse natuurlijke havens kent Port Jackson, zoals de haven officieel heet, vele baaien. Sydney telt maar liefst 17.000 geregistreerde bezitters van een varend vehikel, zo klinkt het uit de speakers. En gezien de vele optrekjes van ettelijke tientallen miljoenen die de baaien omringen, kijkt men niet op een paar dollar meer of minder. Zo neemt men graag een middag vrij om te gaan racen met zijn of haar miljonairstobbe. Vanuit het water lijkt Sydney een grote speeltuin voor de rich and famous.

Na twee uur is het weer compleet omgeslagen. De helder blauwe lucht wordt verdreven en in de verte boven de skyline hangt een dreigende lucht. Het jaargetijde voor thunderstorms is aangebroken. De ergste sinds 20 jaar om precies te zijn. De kapitein trekt aan het gas alsof hij bang is dat zijn schuit nat regent. Een zwaar gebrom klinkt van onderuit en over de achtersteven schuimt het water van de Pacific. Nog even een paar verwende schipbreukelingen ophalen die aan de kade van Watsons Bay klaar staan, gewapend met selfie-sticks. En dan… in volle vaart terug, we ronden de kaap met de schelpen van de Deense architect en zien de Harbour bridge weer over ons heen glijden. Het trotseren der elementen laat ik aan de die-hards over als ik mijn apparatuur veilig stel in de verwarmde cabine op het benedendek. Met een laatste dot diesel driften we schuimend Darling Harbour binnen waar we weer voet aan wal zetten. De Boardwalk lijkt ontruimd. Waar eerst zomerse klanken te horen waren vanuit overvolle terrassen heerst nu de sfeer van een spookstad.

Even op adem komen en een pakje sigaretten scoren. Mijn broek zakt zowat af – ware het niet dat ik net een nieuwe riem had aangeschaft – als we 36 dollar neertellen voor een pakje Marlboro. Het anti-rook beleid is een van de strengste ter wereld. Het doet zeer, maar voor en pakje peuken had ik nog mijn schoonmoeder op eBay gezet. Paffend stampen we door de plassen terug naar de auto. Twee-en-half uur heeft onze bolide warm en droog mogen staan tussen de Porsches, Maserati’s en Lambo’s. Weer vijf-en-zeventig dollar armer lopen we ietwat lamgeslagen meteen uitrij-kaartje naar onze witte veel te grote limousine. Het mag wat kosten om je Bucket List af te werken. Als waren we compleet ingeburgerd kruipen we door het rush hour traffic huiswaarts. Naar ons luxe appartement in Zetland. Een van de moderne en hippe buitenwijken van Sydney. Om ons geweten te sussen sluiten we de dag af met een afhaalpizza.

Meriton Suites is een moderne luxe 5-sterren accommodatie in Zetland, een voorstad van Sydney. Een heerlijke plek om je even terug te trekken na een dagje sightseeing. Vlakbij zijn restaurants, winkels en een mooie supermarkt.

info en boeken

Booking.com

The post Life is a game – Sydney  first appeared on Nieske Op Reis.

A rose by any other name smells just as sweet

De naam Saigon voelt levendiger en heeft meer lading. Een misschien misplaatst gevoel van romantiek verbind ik aan Saigon, zoals de bewoners zelf hun stad ook nog steeds noemen. Ik denk terug aan het Bangkok van 30 jaar geleden.

Toch is het niet meer het Saigon waar paard en wagen het straatbeeld domineren zoals in de tijd van de Franse bezetting. De Vietnamees terroriseert tegenwoordig de straten met hun heilige koe waarvan de claxon de belangrijkste accessoire is. Een rijbewijs hebben ze wel. Waarschijnlijk ooit een keer als premium verworven bij een baal kleefrijst.

Een local beantwoordde mijn vraag waarom ze hier rechts rijden: ‘…because of the French and Americans?’ Oh, en hoe was het daarvoor dan? Reden jullie toen wel links? ‘No way! Before you just drove wherever you could squeeze in. Left, right, wherever. It was even normal to drive on the sidewalk if that was the only way through.’ Op de rivier die majestueus door Saigon kronkelt is de verkeersanarchie nog van kracht.

De grondprijzen in District 1, de voornaamste wijk van de stad gelegen aan de rivier zijn met de torenhoge kantoren en hotels mee de lucht in geschoten. Met de Dong als Vietnamese munt is men wel gewend aan bedragen van 7 cijfers en meer. Maar een perceel formaat pijpenlaatje gaat in de miljoenen dollars. De greenback is nog steeds een gewilde munt onder het volk.

Trang, onze zuidelijke vriend vertelt honderduit over zijn antipathie tegen de communisten. De ironie wil dat zijn eega uit een vietcong familie komt. En uit zijn eigen stal hebben broers zich door de communisten laten omkopen de partij aan te hangen. Vele voordelen zoals het voor een honderdste van de marktwaarde kunnen aankopen van een huis worden geboden voor ultieme toewijding. Trang’s stem en zijn ogen verraden afkeer, ook al uit hij dat niet verbaal.
‘Wij zijn één volk’, gaat hij verder. ‘Het was nooit een kwestie van noord en zuid. Het was het communisme.’ Na elke paar zinnen roept hij als ware het een refrein ‘I am not supposed to say this’. Onwennig voelen wij ons bijna vereerd dat hij de regels van de partij trotseert om ons een inside look te geven. Vrijheid van meningsuiting, oh ja, dat was niet overal zo. Wij naïeve en beschermd opgevoede westerlingen weten niet beter en nemen het als vanzelfsprekend aan.

‘The enemy of our enemy is our friend’, ratelt Trang verder terwijl wij steeds verder van Saigon verwijderd raken op weg naar de Cu Chi tunnels van de Vietcong.
Toen de Fransen dreigden te verliezen van het noorden besloot Amerika in te grijpen om te voorkomen dat Vietnam een communistisch land zou worden. Ze dachten dat even te regelen maar het liep uit op een mentale strijd van vele jaren. De chauvinistische bevolking vocht voor hun vaderland om de indringer te verjagen. Elke inwoner werd een strijder gedreven door overtuiging en adrenaline.

Aangekomen bij de tunnels worden we verwelkomd door een soort polygoon propaganda filmpje. Met trots word getoond hoe de vijand is verjaagd.
Een deel van het tunnelstelsel is geopend voor toeristen. Hier en daar zelfs aangepast om de friet en burger vretende blanke de gelegenheid te geven om uit te vinden of men aan claustrofobie lijdt. De gemiddelde vietcong was met 1.60m en slank lijf van het formaat smurf dat behendig door de angstig krappe gangen kon sluipen.

Trang pruttelt zijn obligate toeristenpraatje af terwijl hij ons routineus rondleidt tot hij door krijgt dat het ons nauwelijks interesseert. Veel liever krijgen we inzicht in het denken en leven van de Vietnamees. ‘Ok, dan wordt het nu tijd voor thee en een hapje’, gebaart hij ons. Kijk, nu begrijpen we elkaar weer.

The post I am not supposed to say this first appeared on Nieske Op Reis.

Zodra de tropische nacht invalt komen de cafes tot leven. In Changkat Bukit Bintang overstemmen de nachtclubs en muziekcafes elkaar in een gevecht om de decibels. Op de stoep vindt het gevecht plaats om de klanten binnen te praten waarbij de volstrekt willekeurig genuttigde term ‘Happy Hour’ je om de oren vliegt. All is fair in love en het binnenlokken van klanten die tot 23 uur verplicht twee drankjes p.p. moeten kopen en daarna zelfs drie.

De ochtend in de tropen is een unieke ervaring. Om de grootste hitte te mijden is men al in de weer als de kip nog op stok zit, of aan het spit draait. Ondernemen zit in het bloed. Iedereen verkoopt wel iets, zij het een product of dienst. Geld moet rollen!

Na twee dagen laten we. Maleisië voor wat het is. Op KLIA 2 – het nieuw aangelegde Kuala Lumpur International Airport Terminal 2 – checken we in voor de vlucht naar Ho Chi Minh City zoals het sinds de hereniging heet.

The post Night & Day first appeared on Nieske Op Reis.

Nou ja, dan maar geen luxe privecoupe met eigen badkamer op de nachttrein naar Kuala Lumpur. Dan maar eens flink in de buidel tasten en het luchtruim kiezen. Voor 9 euro meer vliegen we met een gloednieuwe milieuvriendelijke ATR-72 turboprop van Firefly naar Subang, een voorstad van Kuala Lumpur, of KL zoals de locals naar hun capitool refereren. Firefly is een prima budget dochter van Malaysian Airways, ja, die ja.

Nog geen uur later landen we veilig op de bestemming zonder van de radar te zijn verdwenen.

Met de Petronas Twin Towers in het zicht brengt onze malay chauffeur ons keurig bij ons idyllische Guesthouse tenmidden van Kampong Bahru waar de olijke oude baas ons hartelijk verwelkomt. Een verademing na al de over de top luxe van de mega hotels. Onze zeer verzorgde kamer kijkt uit over de golfplaten daken van de kampong. Als we onze blik 45graden verheffen staan we oog in oog met de twee giga-torens die volgens zeggen nog steeds de op een na hoogste ter wereld zijn.

The post Contrasten first appeared on Nieske Op Reis.

The post Phratamnak first appeared on Nieske Op Reis.