The post The tide has come… and gone first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
De getijden van de Indische Oceaan zorgen er met name aan de oostkust van het eiland voor dat het water zich wel een kilometer kan terugtrekken. Even pootje baden gaat dan gepaard met een goede wandeling. Het is wel handig om op tijd om te keren. En anders is er wel een vriendelijke eilander die je in zijn bootje een lift richting strand geeft.
Aan het ontbijt bestuderen we de kaart en besluiten vandaag de auto te pakken en een ritje naar het noorden te maken. De route lijkt redelijk simpel. Echt verkeerd rijden kan je nauwelijks. Daar zijn namelijk niet genoeg wegen voor.
In het uiterste noorden van het eiland ligt Nungwi dat samen met het naastgelegen Kendwa, het beste strand heeft. Hier is het getijdenverschil het kleinst van het hele eiland. Ook is het de enige plek met enig nachtleven. Zo kun je na het bewonderen van de zonsondergang deel nemen aan de full moon party. Daarvoor zijn wij een week te vroeg.
Rijden in Zanzibar is een levendige ervaring. Net zoals elders in Afrika en ook in Azië is er volop bedrijvigheid langs de wegen. Allerlei tentjes, hokjes en karren waarin koopwaar wordt aangeboden. Mensen fietsen, lopen, rijden door elkaar heen. En koeien, geiten, kippen en eenden steken hier en daar over. Tegemoetkomend verkeer haalt met grote snelheid in alsof ze geen belemmering zien in jou aanwezigheid op jouw weghelft.
Bij Kinyasini rechtdoor tot een kilometer voorbij Uyagu. Hier slaan we rechtsaf Nungwi Road op. Kan niet missen. Het is immers de enige weg naar het noorden. De weg eindigt in een rotonde midden in het dorpje. Om het strand te bereiken moeten we de verharde weg verlaten en nog een kilometer of twee dorp-inwaarts over een kronkelend pad van zand en rotsen en kuilen. Veel kuilen. Diepe kuilen. Met de bolide in standje vierwielaandrijving komen we shaken not stirred tot aan de kustlijn.
Het strand is uitgestrekt en verlaten. De toeristen zijn nog niet teruggekeerd. In de verte zien we een aantal dames tot boven hun enkels in het water staan. Ze lopen voorovergebogen rond terwijl ze zeewier verzamelen. Wat dieper in het water staan een paar vissers te praten waarvan er een een paar octopussen in zijn hand houdt. Bedrijvigheid is hier op het moment ver te zoeken. Op het terras van het Mnarani Restaurant genieten we van het uitzicht en de rust terwijl we stukken Chapati met hummus en een kaastapenade naar binnen werken. Als de rust bruut verstoord wordt door een stel dat al ruziënd het grote lege terras op loopt en uitgerekend het tafeltje naast ons kiezen. De vrolijke ober komt op hun af en vertrekt spontaan van kleur als de dame hem in geuren en kleuren op de hoogte brengt van de tekortkomingen van manlief. Voor ons is dat de cue om de zeeschildpadden te gaan bezoeken.
The post The tide has come… and gone first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Op bijna 8000km van huis grenst Nederland aan Frankrijk. Een eiland in Caribische sferen, slechts enkele keren langer dan de runway waar nog net een Jumbo kan landen nadat het badgasten en auto’s zandstraalt of zelfs wegblaast tijdens de wereldbekende en veel gekiekte approach op Princess Juliana Airport.
Waar het noordelijke Saint Martin nog Franse invloeden koestert is van Nederland weinig meer te vinden in het zuidelijke deel dat als Sint Maarten de status van land binnen het koninkrijk draagt. Zoals ook op het vasteland blijkt de Nederlandse identiteit niet dominant en straalt Saint Marteen, zoals de locals zeggen, meer uit van een Amerikaanse enclave.
De officiële valuta, de Antilliaanse Gulden, wordt gedoogd. Bij wijze van goodwill is de lokale kruidenier bereid een zakjapanner, of zakamerikaan tevoorschijn te toveren om de som van je groceries om te rekenen van Amerikaanse dollars naar Guilders.
In dit stuk Nederland is alles verkocht. Patriotisme verwijst naar stars and stripes met een slapende leeuw.
Maar wie geeft er om. Het is altijd mooi weer. Zon, strand, verse kreeft…of liever crayfish. Alles drie keer overpriced, dat nog eens versterkt wordt doordat de greenback en de euro inmiddels op weg zijn naar pariteit.
Talloze megajachten liggen voor anker met zicht op de dubbel geparkeerde privéjets. Het duty free Island in de sun met uitzicht op het mondaine Anguilla in het noorden en het summum van de jetset, Saint Barth in het zuiden. Sint Maarten is de place to be. Mits je voor vertrek een overwaarde hypotheek hebt opgenomen of je American Express in je bikinitopje hebt gestoken. Zoals gezegd, ‘Don’t leave home without it!’
Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.
The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>