De getijden van de Indische Oceaan zorgen er met name aan de oostkust van het eiland voor dat het water zich wel een kilometer kan terugtrekken. Even pootje baden gaat dan gepaard met een goede wandeling. Het is wel handig om op tijd om te keren. En anders is er wel een vriendelijke eilander die je in zijn bootje een lift richting strand geeft.
Aan het ontbijt bestuderen we de kaart en besluiten vandaag de auto te pakken en een ritje naar het noorden te maken. De route lijkt redelijk simpel. Echt verkeerd rijden kan je nauwelijks. Daar zijn namelijk niet genoeg wegen voor.
In het uiterste noorden van het eiland ligt Nungwi dat samen met het naastgelegen Kendwa, het beste strand heeft. Hier is het getijdenverschil het kleinst van het hele eiland. Ook is het de enige plek met enig nachtleven. Zo kun je na het bewonderen van de zonsondergang deel nemen aan de full moon party. Daarvoor zijn wij een week te vroeg.
Rijden in Zanzibar is een levendige ervaring. Net zoals elders in Afrika en ook in Azië is er volop bedrijvigheid langs de wegen. Allerlei tentjes, hokjes en karren waarin koopwaar wordt aangeboden. Mensen fietsen, lopen, rijden door elkaar heen. En koeien, geiten, kippen en eenden steken hier en daar over. Tegemoetkomend verkeer haalt met grote snelheid in alsof ze geen belemmering zien in jou aanwezigheid op jouw weghelft.
Bij Kinyasini rechtdoor tot een kilometer voorbij Uyagu. Hier slaan we rechtsaf Nungwi Road op. Kan niet missen. Het is immers de enige weg naar het noorden. De weg eindigt in een rotonde midden in het dorpje. Om het strand te bereiken moeten we de verharde weg verlaten en nog een kilometer of twee dorp-inwaarts over een kronkelend pad van zand en rotsen en kuilen. Veel kuilen. Diepe kuilen. Met de bolide in standje vierwielaandrijving komen we shaken not stirred tot aan de kustlijn.
Het strand is uitgestrekt en verlaten. De toeristen zijn nog niet teruggekeerd. In de verte zien we een aantal dames tot boven hun enkels in het water staan. Ze lopen voorovergebogen rond terwijl ze zeewier verzamelen. Wat dieper in het water staan een paar vissers te praten waarvan er een een paar octopussen in zijn hand houdt. Bedrijvigheid is hier op het moment ver te zoeken. Op het terras van het Mnarani Restaurant genieten we van het uitzicht en de rust terwijl we stukken Chapati met hummus en een kaastapenade naar binnen werken. Als de rust bruut verstoord wordt door een stel dat al ruziënd het grote lege terras op loopt en uitgerekend het tafeltje naast ons kiezen. De vrolijke ober komt op hun af en vertrekt spontaan van kleur als de dame hem in geuren en kleuren op de hoogte brengt van de tekortkomingen van manlief. Voor ons is dat de cue om de zeeschildpadden te gaan bezoeken.
