Op bijna negen uur vliegen ligt het Spice Island Zanzibar. Een semi-autonome eilandstaat voor de kust van Tanzania. Het strategisch gelegen eiland kent een rijke geschiedenis aan overheersers. Na de Perzen en Arabieren kwam de eerste Europese invloed toen Vasco da Gama voet aan wal zette en het eiland werd toegevoegd aan het Portugese rijk. Nadat deze werden verdreven door de Sultan van Oman floreerde het eiland als centrum van de specerijen en slavenhandel.
Ik herinner mij de lagere school waar de Grote Bos Atlas verplichte kost was bij het enige interessante vak, aardrijkskunde. Uren kon ik turen naar de wereldkaart waar elk land een eigen kleur had. Oman en Mascate, onder aan het Arabische schiereiland. Een land met zo een mysterieuze naam moet wel bijzonder zijn dacht ik als 8-jarige.
Het Sultanaat van Oman stond destijds onder Britse invloed en onder sterke druk van de Britten werd een eind gemaakt aan het verhandelen van slaven. Zanzibar kwam onder Brits protectoraat. Mede dankzij een deal met se Duitsers die over Tanzania heersten. Wij Zanzibar, jullie Helgoland. De troosteloze rots in de Duitse Noordzee. Dat na de oorlog waarschijnlijk alleen nog in de spotlight kwam tijdens een reportage van Boudewijn Büch.
Een overblijfsel van Arabische invloeden op Zanzibar is dat het eiland voor 99% islamitisch is in tegenstelling tot het overwegend Christelijke vaste land waar je vijf keer per dag akoestisch aan wordt herinnerd.
Nog tijdens de dageraad maakt de nachtwaker zijn laatste rondje langs alle lichtknopjes. Domotica is aan de eilanders nog niet besteedt. Hij schrikt als hij de trap op sloft en mij om half zes op de veranda aantreft. Mijn iets te vrolijke goede morgen wordt beantwoord met een inheemse blik van …’ben je wel goed bij je hoofd’. Beneden zie ik een minstens vier meter lange stok vegende bewegingen maken. In slow-motion lijkt het wel. Als mijn ogen die stok neerwaarts volgen zie ik een paar handen die behoren aan een lange tengere jongen gehuld in een traditioneel rood Masai gewaad, ofwel shuka. Als een trotse krijger veegt hij systematisch het zwembad schoon. Aan de polsen en enkels draagt bij kralenbandjes. Alles klopt qua outfit. Alleen de knalgele Crocs aan zijn voeten kan ik niet plaatsen.
Kiwengwa, aan de oostkust is een soort little Italy. In de jaren zestig kwamen de Italianen en bouwden een raffinaderij in Tanzania. Later vormden ze een samenwerkingsverband op het gebied van Transport met Tanzania en Zambia. Talloze Italiaanse auto’s en vooral Fiat vrachtwagens rolden het Afrikaanse land op.
In Kiwengwa vinden we nu Italiaanse hotels, restaurants, cafés en ijssalons. En ja, ze brengen ook pizza naar je huis, hotel of hut. En dat zonder bezorgapp. Gewoon een Whatsapp-berichtje is afdoende.
We maken kennis met Solomon. Onze lokale fixer in en rond de compound. Een vriendelijke man die steevast de “h” niet uitspreekt. Echter hoeven we nog niks gefixt te hebben. Voor vandaag besluiten we langs de hoofdweg richting het zuiden te wandelen, langs geiten, koeien, kippen en eenden. Onderweg trotseren we verkopers en taxi chauffeurs op zoek naar brood op de plank. Ook hier is het wegblijven van toeristen goed merkbaar. Oscar is een aanhouder. En aanhouders winnen. We kopen een tros bananen en een kokosnoot bij de zoveelste broer van Oscar. Met een vriendelijk “Jambo!” vervolgen we onze weg. Links en rechts langs de weg zie en ruik ik wietplanten met fiere toppen die richting hemel wijzen. “Brood op de plank”, denk ik stilletjes.
