Terug op Juliana airport in Sint Maarten. Er zijn net twee grote toestellen uit de VS geland. Ik ervaar voor het eerst in mijn leven een voordeel van een Nederlands paspoort als we, reeds geroutineerd, langs de honderden wachtende Amerikanen lopen die door de immigratie moeten. De rij voor ingezetenen en Nederlandse paspoorthouders is leeg.

Buiten volgt het kortste gesprek van de dag als ik een taxi – ja, hier bestaan ze wel – probeer te bemachtigen.
‘Taxi?’
‘Yes!’
‘Where?’
‘Marigot Port!’
‘Ok, get in!’, wijst hij terwijl hij de vertrekkende minibus tegenhoudt. Het is gebruikelijk dat taxi’s gedeeld worden met anderen die dezelfde kant op willen. Wij delen de onze met een Amerikaanse uit Salt Lake City die vertelt elk jaar naar Saint Martin op vakantie te gaan waar ze een aandeel hebben in een timeshare condo. Het equivalent van de Canarische eilanden voor Nederlanders.

Bijna een uur en een dutje later, na de ergste file van het eiland bedwongen te hebben, rijdt het busje voor bij de veerhaven van Marigot waar het een chaotische drukte is. Nog voor we goed en wel stil staan wordt onze bagage uit het busje getrokken.
‘You goin’ to Anguilla?’, vraagt een goed gebruinde man alsof het een voorrecht is. Hij kijkt me nog eens in mijn slaperige ogen en roept: ‘You don’t look like ya wanna go!’.
Nog voordat ik ‘Yes, we’re goin’!’ riep zag ik onze twee koffers al van hand naar hand schieten om vervolgens met een doffe plof in de gereedstaande schuit te belanden.
We sluiten aan in de rij voor de douane. Het blijft een gedoe dat elk eiland een ander land toebehoort. Privileges tussen leden van de EU of Schengenlanden gelden hier niet. Een typisch Amerikaans gezin met meer kinderen dan pedagogisch verantwoord staat voor ons te stressen en hun volume werkt op mijn zenuwen. Wat lag ik lekker te slapen in het busje. We zijn aan de beurt, schuiven de paspoorten door het luikje en ik kijk bewonderend naar de douaneagent die in kleuterhandschrift letter voor letter onze namen op een lijst krabbelt. De paniek slaat toe als hij bij het onderste lijntje is en een nieuw lijntjesvel moet vinden. Grensformaliteiten afhandelen op de eilanden is een soort raamprostitutie. Je schuift van het ene raam naar het andere en schuift een paar dollarbiljetten door een kier voor een nieuwe smet op je paspoort. Ik krijg de paspoorten terug en schuifel een paar meter verder naar het volgende raam, schuif een Alexander Hamilton door het luikje om de vertrekbelasting te voldoen. Twee kaartjes ,drie klapdeuren en twee ramen verder mogen we ons eindelijk bij onze bagage voegen.

De haven van Marigot wordt kleiner, de veerboot raast volgas richting Blowing Point harbour op Anguilla. Onderweg stop ik iemand nog twee Andrew Jacksons toe. Voor het gemak neem ik aan dat hij de ritprijs collecteert alhoewel zijn voorkomen meer doet vermoeden dat je wordt gekielhaald als je niet schuift. Een kaartje durf ik niet te vragen en ga verder met het genieten van het uitzicht en het trachten binnen te houden van mijn ontbijt. Ik word niet zeeziek, ik word niet zeeziek…

blowing point Harbor

Anguilla is te zien vanuit Sint Maarten. De overtocht duurt dan ook maar 20 minuten. Waar de meeste eilanden bergachtig zijn, is Anguilla redelijk vlak. Het is een langgerekt stuk land en de meest noordelijke van de Leeward Islands. Het eiland is gezegend met paradijselijke stranden aan zowel de Atlantische noordkust als de Caribische zuidkust.
Op koers naar Blowing Point Harbour zien we het eiland groter worden en ontwaren we gigantische villa’s op de meest schitterende locaties aan de kustlijn.

Anguilla is geen eiland voor beginners. De overheid heeft ingezet op de rijken der aarde en de prijzen bevestigen dat. Hotelovernachtingen van boven de 1000 euro per nacht zijn eerder regel dan uitzondering. Het eiland moedigt bezoekers aan om te investeren in onroerend goed. Men wordt wel geacht een serieuze speler te zijn en elke poging tot aankoop moet eerst worden goedgekeurd door de instanties. Zo moet je aantoonbaar genoeg financiën hebben om je stulpje perfect te onderhouden en ben je verplicht hier iemand voor in dienst te nemen. Op deze manier tracht men de high-end uitstraling van de overgewaardeerde zandbank in stand te houden. Indien je schrikt van bedragen van 7, 8 of 9 cijfers, dan kun je beter beginnen met een stacaravan in zeeland.

Aangekomen in Blowing Point manoeuvreren we ons met bagage en al, als ware eilandhoppers, gewapend met ingevulde immigratieformulieren en paspoort, voorbij de inmiddels bekende ramenbuurt. Buiten laten we ons een taxi in de maag splitsen terwijl we achter onze koffers aan lopen die een nieuw baasje zien in de lokale taxichauffeur met zenuwtik. Het blijft op de eilanden een kunst om niet overreden te worden bij het oversteken. Op Sint Maarten rijdt met rechts en heeft men het stuur links. Op St.Kitts reed men links in een right-hand-drive. Op St. Eustatius rijdt men weer gewoon continentaal Europees rechts. Op Anguilla rijdt men links, maar zijn links- en rechtsgestuurde wagens even goed vertegenwoordigd. Erg handig, merk ik als ik onze huurauto overhandigd krijg. Zoals bekend heb ik een voorkeur voor links verkeer maar dan wel graag met het stuur aan de rechter kant. ‘Just keep driving on the left and you’ll be ok!’, roept Andy me vol vertrouwen na als ik onwennig de stuiterende Jeep over anguillaans zand navigeer.

Als een soort afwijking blijf ik, onderweg terug naar onze accommodatie, kijken in de achteruitkijkspiegel die er niet is. Waarschijnlijk zat dat in hetzelfde pakket als de ontbrekende achter en zijruiten. Als een soort Daisy uit de Dukes of Hazard rijdt de Jeep met mij de oprit op.

Het ene strand is nog adembenemender dan het andere. Dwars als we zijn beginnen we de dag met een Engels ontbijt bij Roy’s Bayside Grill op het strand van Sandy Point, dat bekend staat om zijn nightlife en sunsetparties.

We hobbelen verder langs de noordkust richting Shoal Bay waarvan men zegt dat het een van de mooiste stranden heeft van het hele Caribisch gebied. Dat klinkt nogal overdreven, maar eenmaal aangekomen is elke twijfel in één klap verdwenen. Het hagelwitte poederzand en de mooiste diepste schakeringen van blauw die je je kunt voorstellen. Geen enkele reisgids of postkaart kan de schoonheid van dit strand beschrijven. Ik heb vele bounty stranden over de hele wereld gezien, maar deze verdient op zeker een plek hoog in de top.

once you visit, you’ll never want to leave

De hoofdstad van het eiland is The Valley waar we weer het bekende straathangen van de Caribische bevolking tegenkomen. In straattaal heet het ‘liming’. Hangen met vrienden, kletsen, drinken en delen van eten. Op het eiland zijn slecht 8 ATM machines te vinden. Allemaal spugen ze op verzoek Eastern Caribbean Dollars of US Dollars. Een aantal banken bevinden zich in The Valley. Ook tankstations zijn schaars. We tellen er een stuk of vijf op Anguilla. Zoals op de meeste eilanden betaal je omgerekend naar liters ongeveer 1 USD per liter. Anguilla werkt met het imperial systeem dat rekent in mijlen en gallons.

Ons hotel in Rendez-vous Bay in het zuidwesten is minstens zo mooi. Water zo helder alsof het uit een fles Spa blauw komt. Diep de zee ingelopen kun je nog steeds controleren of je tenen er nog niet afgebeten zijn. Voor ons liggen een paar miljoenenjachten met een paar motorbootjes die de opvarenden van en naar de kust pendelt. De rest van ons Anguilla avontuur besluiten we neer te vleien op het sprookjesachtige strand en te genieten als ware het een droom die nooit over gaat.

Wat ze zeggen over het paradijselijke Anguilla is waar. “Once you visit, you’ll never want to leave”