Om exact 8uur melden we ons bij Solomon die al druk in de weer is in zijn kantoortje naast de poort van de compound. Mateo, onze huis-masaï-krijger die naast zwembaddienst ook beveiliger is, doet de poort open. Hassan staat klaar om ons naar Fumba te brengen. Een rit van anderhalf uur naar het zuiden waar we hebben afgesproken voor een boottocht met een traditionele Dhow.
Ineens stopt de auto op de vluchtstrook. De deuren gaan open. ‘Ok!’, zegt Hassan. Ok? Wat ok? Ik kijk om me heen en zie…niks. Daar Fumba een havenstadje is verwacht is een stadje. En een haven. En boten. Achter ons stoppen meer taxi’s en de uitgestapte passagiers kijken even verbaasd. Achter de betonnen vangrail ligt een hele rij met flippers gesorteerd op maat. Iedereen moet een setje uitzoeken en passen. Terwijl ik een beetje rond loop werp ik een blik tussen de met afval bezaaide bosjes door. Een kleine afgrond dat leidt naar een strand. En in de verte twee dhows die zo’n tien meter van het strand liggen te dobberen. Een aanlegsteiger is overbodige luxe.
In ganzenpas lopen we allemaal met tassen en flippers een afbrokkelende stenen trap af en het strand over. Iedereen die geen ultra korte broek of rok aanheeft houdt het niet droog als ie aan boord gaat. Een man of veertien nemen plaats in onze Dhow terwijl ik onhandig mijn lange kletsnatte broek uittrek.
In Zanzibar waait meestal een zuidenwind. Daarom maken we nu eerst gebruik van een buitenboordmotor. Langzaam varen we om de baai richting open zee. Het is stil afgezien van het motorgeluid. Onze leider van vandaag probeert de boel tot leven te brengen als hij overdreven vrolijk roept of ‘everybody happy!’ is. Er volgt geen reactie. Het is nog vroeg. Pas als een schaal gesneden tropisch fruit langs komt begint het gezelschap leven te vertonen. Een kokosnoot in de hand en de zilte wind in je haren, varend tussen de tropische eilanden. Daar word je vanzelf blij van.
Na een klein half uur stoppen we vlak bij een verlaten strandje. We plonzen in het water en waden richting het zand. Pamunda Island is een onbewoonde rots met een paar strandjes. Afgezien van een paar lege kreeftenfuiken is er geen teken van leven. Iedereen loopt een beetje onbeholpen rond. Vragend wat we hier moeten doen. Twintig minuten kregen we. Dan ga ik maar even op ontdekkingstocht. Op zoek naar een volleybal om vrienden mee te worden.
De volgende stop is een zandbank midden zee. Rijen met Dhows staan er dubbel geparkeerd. Het is er druk. Mensen hebben tentjes opgezet. Anderen liggen te zonnen of zijn aan het snorkelen. Maar de meesten lopen naar het uiterste puntje van de zandbank waarvan de laatste 200 meter reeds onder een halve meter water ligt. Het is absoluut een unieke ervaring alsof je midden in de Indische Oceaan loopt.
Als de vloed begint op te komen en de zandbank langzaam verdwijnt varen we naar Kwale Island dat eveneens tot de Zanzibar archipel behoort. Kwale heeft een oppervlakte van 7 vierkante kilometer. Voorbij de lagune met mangroves is een groot parelwit strand met een hele rij winkels in houten hutjes. Het is tijd voor de lunch. Achter een hele rij tafels wordt de vangst van de dag bereid. Gambas, octopus, mahi-mahi (goudmakreel) en slipper lobster (beerkreeft).
Als we terug varen wordt met veel mankracht het zeil gehesen waarna de helft van de bemanning op het voordek gaat liggen. We genieten van de rust, van de wind in het zeil, en het turquoise water van de oceaan dat tegen onze arabische tobbe klotst.
