Voor de derde keer zie ik de zon opkomen achter de gebouwen van het resort. Langzaam kleurt de lucht van zwart naar grijs. In de verte begint roze, rood, oranje. De frisheid van de nacht maakt plaats voor de warmte van de ochtendzon. Al snel lijkt het belachelijk dat ik met lange broek en een vestje op de veranda van mijn koffie en sigaret lig te genieten. Het is onze laatste dag in Anguilla. Het schitterende eiland dat lijkt te drijven op de zee en meedeint als een aal, waar het zijn naam aan te danken heeft.
Met tegenzin stappen we in de taxi die ons terug gaat brengen naar Blowing Point Harbour alwaar het ramenritueel zich zal gaan herhalen.
De temperamentvolle chauffeuse vertelt ons in perfect Nederlands haar liefde voor het eiland dat ze al 23 jaar haar domicilie mag noemen. Haar familie exploiteert naast het taxi bedrijf ook een autoverhuur. Een groot gemis op Anguilla is openbaar vervoer. Ze vertelt ons al lange tijd op zoek te zijn naar moedige entrepreneurs die een busbedrijf durven opzetten om zo de bevolking en toeristen mobieler te maken. Het is een waar gat in de markt. Mijn ondernemersgeest wordt weliswaar getriggerd maar ik ben nog steeds op vakantie en bovendien had ik mezelf vorig jaar al deels gepensioneerd.
We arriveren mooi op tijd in de haven en hebben nog 10 minuten om langs de ramen te lopen. Onze belagers die prive charters opdringen negeren we als geroutineerde reizigers.
Achttien minuten later lopen we het haventje van Marigot weer binnen. Wederom het ramendansje en eenmaal buiten worden we belaagd door een horde taxichauffeurs die in de pas aangekomen bootvluchtelingen hun prooi zien.
Wederom doen we alsof we west-indisch doof zijn en lopen stoïcijns voorbij de roofdieren.
Na een uitstekende creoolse lunch in de haven dringen wij ons op aan een taxichauffeur die van de schrik zijn autosleutels niet meer kan vinden.
Moe van de warmte alle reis rompslomp laten we ons zonder protest 5 dollar extra afzetten als hij ons maar zo snel mogelijk naar het luxe appartement in Simpson Bay brengt alwaar we verder kunnen gaan met datgene waar we druk mee bezig waren… luieren in de Caribische zon.
Het uitzicht van het topappartement biedt zicht op de baai en het vliegveld waar we over twee dagen voor de derde keer vandaan zullen vertrekken.
Nog 48uur in de West Indies. Zon, zee en strand. We nemen het er nog even van, tot… de zon voor de laatste keer ondergaat in de diepblauwe Caribische zee.
Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.
