Bergen, meren, eindeloze wouden en de machtige Colorado rivier die zich al kronkelend een weg baant richting de Grand Canyon in Arizona.

De Rocky Mountains bepalen grotendeels het karakter van Colorado. Van het landschap en ook van de bewoners. Afgezien van Denver, een grote industriële stad waar criminaliteit en vandalisme hoogtij viert, is het een en al ruige natuur tijdens onze road trip van zuid naar noord. In de wintermaanden staat Colorado vooral bekend om de uitgestrekte wintersportgebieden die een totaal andere allure hebben dan de Alpen. Niet van dat kleine knusse lederhosen gejodel. Geen lieflijke dorpjes die kitsch tot kunst hebben verheven.

In Amerika is alles groots opgezet. Ook in de kleinere gehuchten is alles ingesteld op groot en ruig. Wel is alles op en top verzorgd en is overal te zien dat Amerikanen trots zijn op hun land. Troep op de grond gooien of zelfs maar een peuk is not done en gebeurt ook niet. Het lijkt alsof gezamenlijk is afgesproken om het land netjes te houden. Er heerst ook een hoge mate van sociale controle. Mensen staan voor elkaar klaar. Maar spreken elkaar ook aan om ongewenst gedrag.

rocky mountain paradise

Het centrum van de wintersport in Colorado is het ultra mondaine bergstadje Aspen. Via de Independence Pass voert een smalle kronkelige weg ons hoog de Rockies in. Vele waarschuwingsborden sommeren je om te keren als je voertuig of combinatie langer is dan 35 voet. Met, voor de eigenwijzen, de toevoeging dat je zeker vast komt te zitten.

Een bezoek aan Aspen stond bij mij al op mijn verlanglijstje sinds mijn tienertijd toen ik LP’s draaide waarop John Denver song over Starwood in Aspen. Zijn Rocky Mountain Paradise. Een Paradijs is het zeker. Als je door het super snobistische en over-het-rodeo-paard-getilde heen weet te kijken. Aspen is meerdere keren de duurste stad van de VS geweest qua onroerend goed. Aan het begin van dit decennium betaalde je een half miljoen voor een stuk grond met een stacaravan. In het Starwood waar Denver woonde wisselen optrekjes voor gemiddeld 8 miljoen dollar van eigenaar. Hier vind je tussen een Starbucks en een supermarkt vestigingen van Sotheby’s of Christies.

We gaan op zoek naar een goedkoper paradijs en manoeuvreren onze RV tussen de Maseratis, Land Rovers en Mercedessen door richting de noord-west kant van de stad. Via State Highway 82 verlaten we het keurig nette Aspen en laten we de tien cilinders weer brullen richting Glenwood Springs.

The post Starwood in Aspen first appeared on Nieske Op Reis.

Midden in de Mohave woestijn. Een oase, een stad, een land. Of eigenlijk een wereld op zich. Een wereld waar niks klopt en waar alles getart wordt wat het leven nog enig structuur geeft.

Een opsomming van superlatieven is de voor de hand liggende manier om Vegas te beschrijven. Dat laat ik dan maar achterwege en ga voor een ander rijtje. Knettergek, bizar, idioot, bezeten en tegelijk briljant. De perfectionering van namaak. Kan niet bestaat niet. Wie verder kijkt ziet een afwisseling van hypermodern en oud en afgeleefd.

Ok, Las Vegas is de urbanisatie met de meeste Diamond Class hotels ter wereld. Ook al is dat een zelf-geproclameerd statement. Net zoals te veel plekken in de wereld ademt het niet meer de sfeer van vroeger. Inmiddels heb ik meerdere stukjes geschreven waarin ik hetzelfde beweer. Of ik heb chronisch heimwee naar een geromanticeert verleden, of romantiek heeft plaats gemaakt voor een schermpjescultuur, sociaal isolement en karakterloze grootheidswaanzin.

De King of Rock and Roll leeft er nog steeds, inmiddels in gezelschap van de King of Pop en… The Beatles, al dan niet compleet postuum. Misschien is toch niet alles dat nagemaakt is geperfectioneerd. In ieder geval prijken ze nog steeds op billboards her en der net als mega grote affiches van Penn & Teller. Ja, die van die leugens.

Behendig sturen we onze Jeep door de boulevards, parkways, avenues en andere achtbaans wegen die zoals het een Amerikaanse stad betaamd keurig in een boter, kaas en eieren patroon de wijken met elkaar verbinden. Op menige hoek zien we shows aangekondigd van sterren van wie we hadden durven zweren dat ze al lang de gladiolen van de onderkant bekeken of doorgekookte groentesoep slurpen in huize Dennenrust.

Dionne Warwick, Barry Manilow, Rod Stewart en terug van weggeweest – tromgeroffel – Mr. Las Vegas, Wayne Newton zingt nog steeds zijn ‘Daddy, don’t you walk so fast’.

Nee, de tijd van de Rat Pack is definitief verleden tijd. Maar toch, toch heeft het wel iets. Het is bijna vermakelijk hoe de Amerikanen Vegas zien als de stad waar alles mag of alles kan. What happens in Vegas, stays in Vegas. Nachtclubs, prostitutie, legale Marihuana. Maar misschien zegt dat wel meer over Nederland.

Terwijl de airco zwoegt en ik mijn vingers brand aan het stuur – het is minstens 42 graden buiten – verlaten we Paradise en slaan we rechtsaf de Flamingo op. In de verte zien we het gelijknamige Hilton opduiken waar ik 34 jaar geleden mijn voetsporen heb achtergelaten. Destijds was er nog geen High Roller reuzenrad dat met zijn 167meter boven alles uit stijgt. Zoals een Vegas attractie betaamt, wordt ook hier het predicaat ‘World’s largest’ benut.

We stevenen af op het Bellagio, bekend om zijn fonteinenshow – ongetwijfeld de grootste ter wereld. En slaan rechtsaf ‘The Strip’ op. Als u naar links kijkt ziet u het Ceasar’s Palace, rechts The Linq, compleet met indoor tokkelbaan. Of zoals ze het zelf noemen, ‘An adrenaline fueled & electrifying skyhigh experience’.In de achteruitkijkspiegel het MGM Grand, het Luxor en andere landmarks.

Met slechts beperkt tijd en zoveel keuzes rest ons maar een ding. “Bear left, and then, turn left in 200 yards”, beveelt de navigatie juffrouw die ons de kortste route wijst naar….Las Vegas North Premium Outlet Shopping Centre !

Toch kunnen we Vegas niet verlaten zonder een voet te zetten in een van de megalomane hotels. We slenteren over ‘The Strip’, of Las Vegas Boulevard zoals het eigenlijk heet. Duiken de Fashion Show Mall in. Een bezoek aan een van de Apple Stores kan uiteraard niet ontbreken. Ja, LV heeft er meer dan we in heel Nederland hebben.

Aan de overkant prijkt het Palazzo. De entree ligt – uiteraard – aan het Piazza San Marco, compleet met toren. Geflankeerd door Italiaanse design boetieken paraderen we langs de Grand Canal waar gondeliers, niet gehinderd door enige charme of temperament, hun wiebelschuit door de waterweg punteren. En dan, staan we in het ‘Venetian’. Wederom het San Marco plein, maar indoor deze keer. Het plafond toont een helderblauwe lucht met hier en daar een loerende zeemeeuw. Ik schrik even als ik de behoefte voel om een sigaret op te steken en ineens besef dat ik niet buiten sta maar in een hotel.

De terrassen zitten vol en de Italiaanse Gelato vindt gretig aftrek, overigens ook tegen Venetiaanse prijzen. Op het podium brengt een trio een stuk van Rigoletto ten gehore. We vervolgen het kanaal en komen uit bij de Rialto brug. Geen houten stalletjes en met duivenpoep besmeurde trappen, maar met een electrische rollerbaan. Je moet tenslotte niet moe worden.

Onderweg terug duiken we nog even snel een Casino in. Ook hier heeft de schermpjescultuur de dominantie overgenomen. De eenarmige bandieten van weleer hebben plaatsgemaakt voor digitale schermen. Het ratelen van geoliede fruitrollen klinkt tegenwoordig als geprogrammeerd piepen en klikken. Ik kijk hoe een verveelde oude dame staart naar een kleurrijk led-scherm terwijl ze haar nabestaandenpensioen belegt in sigaretten en virtuele kansspelen.

Het is mooi geweest voor deze keer. We keren de zondes de rug toe en herenigen ons met onze quasi-off-road-bolide die netjes staat te wachten in de parking onder de Eiffeltoren.

The post A desert oasis first appeared on Nieske Op Reis.

Sydney Airport staat in contrast met de grandeur van de City. Met nog twee uren te gaan inspecteren we de Duty Free Shops achter de douane. Na twee jaar twijfelen ga ik overstag en schaf een GoPro Hero 5 Black aan. Een actioncam met een naam die langer is dan het prul zelf. Bepakt met ruim 10 kilo aan camera apparatuur sluiten we aan in de rij met Taiwanezen die klaar staan om het toestel van China Airlines te bestormen. De lompheid van mijn eigen volk blijft me verbazen. Superioriteitsgevoel en populisme is voor zuid chinezen als ademhalen. Toch voelt het wel vertrouwt om mensen Hokkien te horen praten. 

Christchurch, een ingeslapen stadje aan de oostkust van het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Met een veel te dure sigaret sta ik voor de terminal te bellen met Graham. De eigenaar van het Palms Hotel. Binnen vijf minuten is hij er om ons op te halen, zo belooft hij. Of ik wil zwaaien als er een zilverkleurig busje het terrein op rijdt.  Onderweg naar het hotel vertelt hij dat hij met zijn vrouw drie maanden door Europa heeft gereisd. Echter, Nederland hebben ze niet aangedaan. Nieuw-Zeeland voelt relaxed aan, alsof het land in serene rust verkeerd. Graham beantwoord graag mijn nieuwsgierige vragen. In het hele land wonen 4,7 miljoen mensen, net zoveel als in heel Sydney. Hij vraagt wat we van plan zijn en biedt aan om ons morgenochtend wegwijs te maken over de highlights van het Zuidereiland. En om uit te leggen welke wegen niet begaanbaar zijn in verband met de recente aardbeving van 7.8 op de schaal van richter. De breuklijn ligt een uur ten noorden van Christchurch waar eveneens het epicentrum lag. Een aantal wegen zijn simpelweg verdwenen of in tweeën gescheurd. Tientallen aardbevingen per jaar is normaal maar de laatste was uitzonderlijk. 

op zoek naar “middle earth”

’s Ochtends om half tien melden we ons zoals afgesproken bij het charmante stel voor de briefing. We vertellen dat we filmlocaties willen bezoeken van Lord of the Rings en ze kruist meteen een aantal plaatsen aan op de kaart. Samen stippelen we een route uit van circa 2000 kilometer.  
Ze lijken bezorgd. Twee meiden op pas met een veel te grote camper. “Je moet keuzes maken”, zeggen ze. “Je kunt niet alles zien in twee weken als je ook nog het Noordereiland wilt doen. Het gaat niet zo snel met een motorhome vanwege smalle wegen en je moet ook nog eens links rijden !” Ik stel ze gerust dat ik het gewend ben om links te rijden en dat me dat zelfs beter af gaat dan rechts rijden. 

Alsof hij zijn twee dochters wegbrengt voor een schoolreisje rijdt hij ons naar het verhuurbedrijf waar we onze motorhome moeten ophalen. 

Het Airport Palms Motel ligt op vijf minuten van het vliegveld. Een vriendelijke ontvangst en een gratis shuttle service zijn inbegrepen. Prima voor een kort verblijf. Het centrum ligt op een kwartier rijden.

info en boeken

Booking.com

The post Earthquake first appeared on Nieske Op Reis.

Het doel van vandaag… de befaamde Blue Mountains. Beroemd om zijn mooie natuur en oogverblindende vergezichten. Het natuur reservaat bevindt zich een kleine honderd kilometer buiten Sydney.

Van hoge temperaturen is vandaag geen sprake. Het kwik raakt met moeite de 22 graden aan. Thunderstorms staan wederom op het menu. Waar we thuis in het nieuws steeds horen over bosbranden en droogte, is het nu nattigheid dat opportunistische plannen in het water doen vallen. Het klinkt tegenstrijdig. De toegangswegen naar de Mountains zijn onbegaanbaar vanwege overstromingen. Met nog slechts een dag te gaan zijn we weinig flexibel.

Om toch een glimp op te vangen van de inheemse fauna zoeken we ons heil in een wildpark. We kunnen Australië niet verlaten zonder een aantal marsupials te hebben gezien. 
Bij de entree prijkt een bord met beroemdheden die het park hebben bezocht en op de foto zijn gegaan met een of ander mormel. Mijn ogen turen langs de autografen en bijschriften. Behalve George Foreman en Seal ken ik er geen een.

Een Walibi komt kijken naar mijn camera en staart me aan alsof hij er entree voor betaalt heeft. Een paar Koala’s slapen in innige omhelzing met hun eucalyptusboom. Verderop een stel Wombats die een gat in de dag slapen.

Het is bijzonder gemoedelijk in het buideldierenwereldje.
Enige actie is wenselijk voordat ik tegen een of ander mormel in slaap val. De Dingo’s kunnen ieder moment gevoerd worden. De wilde honden stralen een hoog knuffelgehalte uit en verdrinkend in zijn donkere ogen word ik op slag verliefd op de alphadog. Dat mijn nieuwe woefen-vriendje (dingo’s woefen overigens niet) er primitieve tafelmanieren op na houdt wordt duidelijk als ik zie hoe ie een kip met huid en veren verslindt.

Redelijk snel zijn we uitgekeken op irritant poserende toeristen met smartphones die zichzelf belangrijker vinden dan de dieren. Nou, nog eentje dan. De Tasmaanse duivel. Ergens achter het bassin met de zoutwater-croc moet het zijn. Een zenuwachtig beestje dat er uit ziet als de biggetjes en de grote boze wolf in een. Koddig, dat wel. En ergens ook wel vertederend van lelijkheid.
Met enige teleurstelling over het mislukte blauwe-bergen-avontuur sturen we weer richting de miljoenenstad. In plaats van de Harbour Bridge kiezen we voor de tunnel en toetsen Bondi Beach in op de navigatie. Mooie mensen en goed gebruinde en stoere jonge life guards zoals in de tv-serie moeten de dag nog wel succesvol kunnen afsluiten.

noise made by sea waves breaking on the beach

Aan de bebouwing merk je dat de kust nadert en na de laatste langgerekte bocht waarmee we afdalen tot op zeeniveau ligt voor ons het befaamde Bondi Beach waar het Australische strandleven ooit is begonnen. Een historische plek. Vroeger was je pas een Aussie als je was ondergedompeld in Bondi Beach.

We zien een baai gevuld met kijken en gezien worden. Heldhaftige strandwachten die in de verte turen of onfortuinlijke schonen gered moeten worden door hun onverschrokken sterke lijven. En daar houdt de fantasie op. Het strand is compleet verlaten en het zilte nat komt niet van zee maar valt met bakken uit de hemel. De lokale fastfood is het enige waar leven te vinden is.
Door een beetje regen laten we ons niet tegenhouden en we nemen een kijkje in het badpaviljoen waar de muren zijn bekleed met antieke foto’s van weleer. Buiten staat het Life Guards huisje dat we herkennen van televisie. We besluiten onszelf maar te redden en trotseren weer en wind terug naar ons warme appartement in het hippe Zetland.

Meriton Suites is een moderne luxe 5-sterren accommodatie in Zetland, een voorstad van Sydney. Een heerlijke plek om je even terug te trekken na een dagje sightseeing. Vlakbij zijn restaurants, winkels en een mooie supermarkt.

info en boeken

Booking.com

The post Een blauwtje gelopen first appeared on Nieske Op Reis.

De metropool lonkt. We bevinden ons in Darling Harbour, midden in het hart van de stad. Sir Ralph Darling werd in 1825 door King George IV aangesteld als 7e gouverneur van New South Wales. Ondanks dat zijn naam berucht is geworden om zijn tirannieke heerschappij en gruweldaden was hij ook degene die zorgde voor infrastructuur waardoor de Britse kolonie kon worden uitgebreid. Zijn naam is terug te vinden in vele geografische benamingen waaronder de Darling Harbour en de Darling River.

Het is lunchtijd. Een hongerige en gehaaste massa van mantelpakjes en designer kostuums uit de alom aanwezige ultra-moderne hoogbouw heeft eenzelfde doel. Een lunch bemachtigen op een van de talloze terrassen aan de boardwalk. Wandelend tussen de young-urban-professionals, joggers en toeristen wordt meteen het multi-culturele karakter duidelijk.

Voor even laten we Darling Harbour achter ons. Bovendeks op een van de rood-witte Captain Cruise boten is het goed toeven in de Australische nazomer. Met een-en-dertig graden genieten we van de verkoelende vaarwind. Onze schuit draait naar stuurboord en duikt onder de Harbour Bridge door, bekend van het oudejaarsavond vuurwerk. Één baai verder ligt Circular Quay met aan een kant de terminal voor grote cruiseschepen en aan de andere kant het befaamde Sydney Opera House. Het geheel doet mij ietwat surreëel aan. Het is een droom die bewaarheid wordt.

​​
Als een van de grootse natuurlijke havens kent Port Jackson, zoals de haven officieel heet, vele baaien. Sydney telt maar liefst 17.000 geregistreerde bezitters van een varend vehikel, zo klinkt het uit de speakers. En gezien de vele optrekjes van ettelijke tientallen miljoenen die de baaien omringen, kijkt men niet op een paar dollar meer of minder. Zo neemt men graag een middag vrij om te gaan racen met zijn of haar miljonairstobbe. Vanuit het water lijkt Sydney een grote speeltuin voor de rich and famous.

Na twee uur is het weer compleet omgeslagen. De helder blauwe lucht wordt verdreven en in de verte boven de skyline hangt een dreigende lucht. Het jaargetijde voor thunderstorms is aangebroken. De ergste sinds 20 jaar om precies te zijn. De kapitein trekt aan het gas alsof hij bang is dat zijn schuit nat regent. Een zwaar gebrom klinkt van onderuit en over de achtersteven schuimt het water van de Pacific. Nog even een paar verwende schipbreukelingen ophalen die aan de kade van Watsons Bay klaar staan, gewapend met selfie-sticks. En dan… in volle vaart terug, we ronden de kaap met de schelpen van de Deense architect en zien de Harbour bridge weer over ons heen glijden. Het trotseren der elementen laat ik aan de die-hards over als ik mijn apparatuur veilig stel in de verwarmde cabine op het benedendek. Met een laatste dot diesel driften we schuimend Darling Harbour binnen waar we weer voet aan wal zetten. De Boardwalk lijkt ontruimd. Waar eerst zomerse klanken te horen waren vanuit overvolle terrassen heerst nu de sfeer van een spookstad.

Even op adem komen en een pakje sigaretten scoren. Mijn broek zakt zowat af – ware het niet dat ik net een nieuwe riem had aangeschaft – als we 36 dollar neertellen voor een pakje Marlboro. Het anti-rook beleid is een van de strengste ter wereld. Het doet zeer, maar voor en pakje peuken had ik nog mijn schoonmoeder op eBay gezet. Paffend stampen we door de plassen terug naar de auto. Twee-en-half uur heeft onze bolide warm en droog mogen staan tussen de Porsches, Maserati’s en Lambo’s. Weer vijf-en-zeventig dollar armer lopen we ietwat lamgeslagen meteen uitrij-kaartje naar onze witte veel te grote limousine. Het mag wat kosten om je Bucket List af te werken. Als waren we compleet ingeburgerd kruipen we door het rush hour traffic huiswaarts. Naar ons luxe appartement in Zetland. Een van de moderne en hippe buitenwijken van Sydney. Om ons geweten te sussen sluiten we de dag af met een afhaalpizza.

Meriton Suites is een moderne luxe 5-sterren accommodatie in Zetland, een voorstad van Sydney. Een heerlijke plek om je even terug te trekken na een dagje sightseeing. Vlakbij zijn restaurants, winkels en een mooie supermarkt.

info en boeken

Booking.com

The post Life is a game – Sydney  first appeared on Nieske Op Reis.

In de verte zien we de beschilderde koeltorens van Soweto die hoog boven de sloppenwijken uit steken. Even later rijden we langs het Chris Hani Baragwanath Hospital, het derde grootste ziekenhuis ter wereld. Aan het begin van de vorige eeuw en tijdens de tweede wereldoorlog trokken duizenden zwarte arbeiders richting Johannesburg en vestigden zich aan de buitengrenzen van de stad waar de Townships ontstonden. De gevolgen van segregatie werd hier het meest gevoeld.

We beginnen ons bezoek in een van de armste wijken waar we Bie tegenkomen. Een bewoner die een erg gelaten indruk maakt. Zijn melancholische houding en gezichtsuitdrukking vertoont tekenen van een zwaar leven. Samen met hem lopen we over een zandpad waaraan mensen wonen in provisorische huizen van hout en golfplaten. Ik blijf even staan kijken naar een vrouw die met dezelfde bijna emotieloze uitdrukking de was staat op te hangen tussen haar huis en een houten hutje waarin een toilet schuil gaat. Als ik me omdraai kijk ik over een berg vuilniszakken uit op de overige wijken van Soweto. Elke Township heeft een soort eigen bestuur waar veelal de oudste inwoners deel van uitmaken. Als ik Bie vraag naar de sfeer in de gemeenschap vertelt hij dat men heeft geaccepteerd dat dit hun realiteit is.

Eveneens typerend voor Soweto is het hoge aantal tienermoeders. Terwijl ik alle bekende waarschuwingen in de wind sla hou ik mijn camera in de aanslag als ik buk om in een van de hutjes binnen te kijken waaruit een vrolijk gegiechel komt. Een stevige vrouw met een verlegen grijns gebaart me om binnen te komen. Het is een ruimte van drie bij twee meter waar een stuk of zeven peuters op de grond stoppen met spelen om het onverwachte bezoek nieuwsgierig aan te staren. Eén van de meisjes steelt acuut mijn hart. De muren zijn behangen met kleurrijke tekeningen van leerstof voor de kinderen, gebeden en waarschuwingen en aanwijzingen voor de begeleiders. HIV schijnt nog steeds een actuele angst te zijn. In een omgebouwde container zie ik gekleurde kommen staan. Ik vraag de dame die de kommen vult met dampende rijst of ik een foto mag maken. Ze stemt verlegen maar gastvrij toe.

In een omgebouwde container zie ik gekleurde kommen staan. Ik vraag de dame die de kommen vult met dampende rijst of ik een foto mag maken. Ze stemt verlegen maar gastvrij toe.

“Wat is de bekendste straat ter wereld?”, vraagt onze pseudo quizmaster als we weer bij hem in de auto stappen. Na ons zwijgen te hebben verwerkt stelt hij dat wij de enige twee mensen ter wereld zijn die dat niet wisten.

de bekendste straat ter wereld

“Het is Vilakazi Street !’, proclameert hij alsof we de domste mensen zijn die hij ooit is tegengekomen. De straat geniet wereldfaam omdat het de enige straat ter wereld is waar twee winnaars wonen van de Nobelprijs voor de vrede. Even later stopt hij bij een witte muur met een poortje en een schild in een van de betere wijken van de Township. “Dit is het huis van Desmond Tutu!”, presenteert hij trots.
De andere bekende bewoner is natuurlijk niemand minder dan Nelson Mandela. Zijn huis is omgetoverd tot een museum en een ware toeristenattractie geworden. De muren zijn volgehangen met krantenknipsels, oorkondes en foto’s. Het voelt als een eer om er te mogen kijken. In het midden van de kamer zien we op de grond nog de aftekening van een betonnen muur die Winnie ooit heeft laten bouwen om achter te schuilen als er vanaf de straat op ze werd geschoten. Buiten zien we nog de dichtgeplamuurde kogelgaten in de gevel. Alles spreekt boekdelen over het leven van een opmerkelijke en unieke man die een grootse invloed heeft gehad op de geschiedenis van de mensheid. Diep respect is het enige dat op zijn plaats is.

In de tijd van de Apartheid was de overal aanwezige politie er alert op om het samenscholingsverbod onder zwarten te handhaven. Het verzet kwam bij elkaar om in het geheim over politiek te praten. Dat gebeurde in lokale kroegen of shebeens. Elke shebeen maakte ook zijn eigen bier. Een drank die in de lokale cultuur de oplossing was voor bijna alle kwalen, zelfs onvruchtbaarheid. Een goede vrouw kenmerkt zich doordat ze zelf bier kan maken.

the shack

En zo togen we samen naar The Shack, een shebeen dat achter een huis is opgebouwd uit golfplaten en muffige houten borden. We worden met argusogen bekeken door een aantal mannen die aan een pooltafel bezig waren. Met wat fantasie zou het ook een kroeg in de New Yorkse Bronx kunnen zijn. Het ijs is gauw gebroken als we een uitgeholde kalebas-schaal met het zelfgebrouwde bocht bestellen – of Umqombothi zoals ze het zelf noemen – en de schaal na een paar slokken van hand tot hand wordt doorgegeven.

Bijna veertig jaar geleden protesteerden duizenden zwarte kinderen tegen de verplichting van het Afrikaans als lestaal op de middelbare school. De blanke oproerpolitie schoot met scherp en honderden kinderen lieten het leven. De 13-jarige Hector Pieterson werd het symbool van die gebeurtenis. De foto waarop zijn levenloze lichaam werd gedragen door een andere scholier ging de hele wereld rond. We sluiten ons bezoek aan Soweto af bij het herdenkingsmonument.

Voor een veilig onderkomen hebben we gekozen voor Protea Hotel Fire & Ice van Marriott in de moderne hippe wijk Melrose Arch.

info en boeken

Booking.com

The post Van Ghetto tot WK finale – Soweto first appeared on Nieske Op Reis.

Met een vleugje hyperactiviteit ratelt hij de geschiedenis van Zuid-Afrika op waarin belangrijke gebeurtenissen in deze stad hebben plaatsgevonden. Terwijl de jaartallen ons om de oren vliegen maak ik foto’s van het Ellis Park Stadium. De arena die wereldfaam kreeg toen Mandela tijdens de Rugby World Cup in 1995 het bekende groene shirt aantrok van de Springboks, de populaire club van blanke Afrikanen. Hij zag sport als de manier om zijn droom, een multi-culturele democratie te ondersteunen.

er bestond alleen blank of zwart

In het noorden zien we in de verte Sandton, het nieuwe financiële hart van de stad. Tijdens het apartheidsbewind bestond het noordelijk stadsdeel voornamelijk uit blanke wijken waar zwarten alleen met een bezoekerspasje mochten komen. Alles maar dan ook alles werd gescheiden voor blanken en zwarten. “Je was of blank of niet-blank, dus alle andere niet blanken vielen ook onder zwart”, aldus onze niet-blanke gids. “Als je vijf minuten nadat je pasje verlopen was in een blanke wijk gesignaleerd werd dan riskeerde je zes maanden gevangenis”, zo pruttelt Charles verder. Hij zou het nog herhalen als we later voorbij het beruchte Central Police Station met de karakteristieke blauwe gevel rijden, beter bekend als John Vorster Square, dat inmiddels symbool staat voor de vele martelingen die er hebben plaatsgevonden en waar velen, waaronder bekende apartheidsstrijders niet levend uit kwamen. Het verhaal naar de buitenwereld was steevast dat men zelfmoord had gepleegd.

Onze cameralens volgt Charles’ zenuwachtige vinger die nu naar het noordwesten wijst. “En daar….”, hij verheft zijn stem alsof ie een menigte toespreekt, “…dat is de Nelson Mandela bridge!”. Deze aankondiging herhaalt hij nog drie keer als ware hij zijn eigen echoput. Een tik die hij vaker blijkt te hebben. De brug staat symbool voor gelijkheid. Voor het eerst kon iedereen ongeacht ras, kleur, of andere differentiële eigenschap van de ene kant van de stad naar de andere zonder dat daarvoor vervolgd te worden.

In het westen kijken we neer op Gandhi square. Op het voormalige Government square zijn de gerechtsgebouwen gevestigd waar velen zijn veroordeeld onder het apartheidsregime. Mahatma Ghandi, de mensenrechten activist en voorstander van geweldloos protest had aan het plein zijn kantoor als eerste Indiase jurist in het land. Door de lens zie ik het grote standbeeld van de kleine man waar ik een half uur geleden nog tegenop stond te gapen.

De zwarte bevolking vestigde zich vooral in het zuidwesten waar ze talloze gemeenschappen vormden die tezamen de South-Western-Townships vormden. Beter bekend als SoWeTo. Dit was een absolute no-go zone voor een blanke die er waarschijnlijk niet levend uit zou komen. Als een quizmaster die zijn roeping is misgelopen legt Charles de vraag bij ons neer hoeveel inwoners Soweto heeft als de helft van de bevolking van Johannesburg er woont. Gretig wachtend op een reactie verlos ik hem van zijn lijden en roep: “5 miljoen!”. Meer dan een verheugde goedkeurende blik van de man die zelf uit Soweto komt heb ik niet gewonnen.

van diamanten naar goud

Door de smerige ramen turen we in de verte naar een aantal van de oude goudmijnen die de stad zijn bestaansrecht hebben gegeven. Het land had geleerd van de de diamantkoorts eerder in de geschiedenis waaruit Kimberley, de oudste stad van het land is ontstaan. Met de goudmijnen wilden ze niet dezelfde fout maken en zouden de stad gestructureerd laten groeien. Destijds had men slechts beperkte middelen om het erts te delven. Nu worden de oude mijnen opnieuw tot op de laatste resten uitgepulkt met behulp van moderne technologie.

Weer op straatniveau rijden we over Rissik Street en passeren het stadhuis van Johannesburg. Een statig stulpje in Edwardiaanse bouwstijl waar tegenwoordig ook het Provinciaal Gerechtshof van Gauteng is gevestigd. Nadat we de spoorbanen zijn overgestoken wijst Charles naar de twee betonnen muren langs de weg waar vroeger de controlepoortjes stonden waar zwarten hun bezoekerspas moesten tonen. Het waren veelal de zwarte afrikanen die bij de blanke bevolking in het huishouden werkten.

Een stukje westwaarts keren we terug naar het zuiden als we dan de Nelson Mandela Bridge oprijden. Het voelt als een mijlpaal, een eer om er één keer in mijn leven overheen te mogen gaan. Ik leef me in in de emotie van het Zuid-Afrika van vlak na de apartheid en voel de strijd, de pijn, de onmacht en uiteindelijk…de vrijheid.

Voor een veilig onderkomen hebben we gekozen voor Protea Hotel Fire & Ice van Marriott in de moderne hippe wijk Melrose Arch.

info en boeken

Booking.com

The post On Top of Africa – Johannesburg first appeared on Nieske Op Reis.

Direct na aankomst op Johannesburg Airport voel ik een soort rust over me heen komen. Flashbacks van een vorig bezoek aan Zuid-Afrika schieten door mijn hoofd dat nog duf voelt van de trage approach, en stemmen me enthousiast en ongeduldig. Dit is een land van mensen in tegenstelling tot de Emiraten. 

Hier wordt ongeveer alles vrij geïnterpreteerd. Eenmaal door de douane voel je meteen de menselijkheid en de intrinsieke vrolijkheid van het volk waardoor je je direct welkom voelt. Iets dat ze zichzelf hebben aangeleerd door grenzenloos optimisme. En dan worden we belaagd door taxichauffeurs en koffersjouwers die vechten om onze goedkeuring. Ik wimpel ze af met de dringende boodschap dat ik na 8 uur vliegen geen taxi moet maar een peuk!

Eenmaal in de huurauto zoeken we onze weg naar Pretoria, de bestuurlijke hoofdstad van de Republiek van Suid-Afrika dat een uur ten noorden van Johannesburg ligt. Het land kent drie hoofdsteden waarbij in Kaapstad de wetgevende macht resideert en in Bloemfontein de rechterlijke. Uit de radio hoor ik een fanatieke discussie over vrijheid. Apartheid is weliswaar officieel verleden tijd, het systeem is echter nog niet compleet vervangen. Vrijheid blijft een hoog goed waar velen zich sterk voor blijven maken. 
We besluiten dat het tijd is voor een pitstop en doen een van de levendige tankstations aan langs de grote snelweg. In mijn ooghoek zie ik een pick-up een sedan schampen. De bestuurder parkeert op zijn gemak zijn bolide, treft de eigenaar van het andere koekblik en nemen samen de schade op met keurende blikken. Ze besluiten dat een handjeschud het dilemma oplost.

 Binnen ligt niks keurig op een rijtje maar is alles met menselijkheid uitgestald waardoor je je meer op een markt waant dan in een tankstation. Goedlachse Afrikanen kletsen passioneel in Zoeloe of Xhosa waardoor het al snel een gezellige janboel is ook al versta je er geen kalebas van. Buiten krijgen we van een voluptueuze Afrikaanse te horen dat ze drie kinderen heeft die nog naar school gaan. 

   
Nog geen half uur later rolt ons Japans excuus voor een SUV een van de dure welstandswijken van Pretoria binnen. Waterkloof Ridge of Waterkloof Rand is een voorstadje dat tegen de heuvels aan is gebouwd. Hier ergens moet een majestueuze Italiaanse villa staan die ons eerste onderkomen gaat verzorgen. Het blijkt meer een kasteel in Toscaanse stijl en in no-time waan ik mezelf een soort Disney prinses dat statig de imposante trap op schrijdt en me verhef boven het volk. Eenmaal op de kamer treden we door de openslaande balkondeuren en staan vanuit een van de grootse terrassen de verte in te kijken naar de fonkelende lichtjes van Pretoria. Van hieruit valt best te regeren. 
Deze avond is niet af zonder een glaasje Zuid-Afrikaans druivennat. Op een lager terras verwelkomt een jonge serveerster ons en bedankt ons oprecht dat we Zuid-Afrika bezoeken. Het klimaat in de vroege avond is heerlijk. Ze vertelt dat Johannesburg een landklimaat kent omdat het ver van de zee ligt. De winter nadert en het wordt hier steeds warmer. In tegenstelling tot de Kaap waar de regentijd inzet. Dat is meteen ook de reden waarom de wijngaarden tot die regio behoren. Ik sluit mijn ogen, nip aan een Afrikaanse Chenin Blanc en terwijl het als fluweel wegglijdt fantaseer ik er een Italiaans vioolspel bij. De dag is compleet. 

In Pretoria hebben we genoten van stijlvolle luxe van het prachtige Castello Di Monte die haar 5 sterren absoluut waard zijn.

info en boeken

Booking.com

The post Terug in Suid-Afrika first appeared on Nieske Op Reis.