Direct na aankomst op Johannesburg Airport voel ik een soort rust over me heen komen. Flashbacks van een vorig bezoek aan Zuid-Afrika schieten door mijn hoofd dat nog duf voelt van de trage approach, en stemmen me enthousiast en ongeduldig. Dit is een land van mensen in tegenstelling tot de Emiraten.
Hier wordt ongeveer alles vrij geïnterpreteerd. Eenmaal door de douane voel je meteen de menselijkheid en de intrinsieke vrolijkheid van het volk waardoor je je direct welkom voelt. Iets dat ze zichzelf hebben aangeleerd door grenzenloos optimisme. En dan worden we belaagd door taxichauffeurs en koffersjouwers die vechten om onze goedkeuring. Ik wimpel ze af met de dringende boodschap dat ik na 8 uur vliegen geen taxi moet maar een peuk!
Eenmaal in de huurauto zoeken we onze weg naar Pretoria, de bestuurlijke hoofdstad van de Republiek van Suid-Afrika dat een uur ten noorden van Johannesburg ligt. Het land kent drie hoofdsteden waarbij in Kaapstad de wetgevende macht resideert en in Bloemfontein de rechterlijke. Uit de radio hoor ik een fanatieke discussie over vrijheid. Apartheid is weliswaar officieel verleden tijd, het systeem is echter nog niet compleet vervangen. Vrijheid blijft een hoog goed waar velen zich sterk voor blijven maken.
We besluiten dat het tijd is voor een pitstop en doen een van de levendige tankstations aan langs de grote snelweg. In mijn ooghoek zie ik een pick-up een sedan schampen. De bestuurder parkeert op zijn gemak zijn bolide, treft de eigenaar van het andere koekblik en nemen samen de schade op met keurende blikken. Ze besluiten dat een handjeschud het dilemma oplost.
Binnen ligt niks keurig op een rijtje maar is alles met menselijkheid uitgestald waardoor je je meer op een markt waant dan in een tankstation. Goedlachse Afrikanen kletsen passioneel in Zoeloe of Xhosa waardoor het al snel een gezellige janboel is ook al versta je er geen kalebas van. Buiten krijgen we van een voluptueuze Afrikaanse te horen dat ze drie kinderen heeft die nog naar school gaan.
Nog geen half uur later rolt ons Japans excuus voor een SUV een van de dure welstandswijken van Pretoria binnen. Waterkloof Ridge of Waterkloof Rand is een voorstadje dat tegen de heuvels aan is gebouwd. Hier ergens moet een majestueuze Italiaanse villa staan die ons eerste onderkomen gaat verzorgen. Het blijkt meer een kasteel in Toscaanse stijl en in no-time waan ik mezelf een soort Disney prinses dat statig de imposante trap op schrijdt en me verhef boven het volk. Eenmaal op de kamer treden we door de openslaande balkondeuren en staan vanuit een van de grootse terrassen de verte in te kijken naar de fonkelende lichtjes van Pretoria. Van hieruit valt best te regeren.
Deze avond is niet af zonder een glaasje Zuid-Afrikaans druivennat. Op een lager terras verwelkomt een jonge serveerster ons en bedankt ons oprecht dat we Zuid-Afrika bezoeken. Het klimaat in de vroege avond is heerlijk. Ze vertelt dat Johannesburg een landklimaat kent omdat het ver van de zee ligt. De winter nadert en het wordt hier steeds warmer. In tegenstelling tot de Kaap waar de regentijd inzet. Dat is meteen ook de reden waarom de wijngaarden tot die regio behoren. Ik sluit mijn ogen, nip aan een Afrikaanse Chenin Blanc en terwijl het als fluweel wegglijdt fantaseer ik er een Italiaans vioolspel bij. De dag is compleet.
In Pretoria hebben we genoten van stijlvolle luxe van het prachtige Castello Di Monte die haar 5 sterren absoluut waard zijn.
Booking.com
