The post The River Wild first appeared on Nieske Op Reis.
]]>Iedereen werd vakkundig een paar laarzen en een helm aangemeten. In vol ornaat stappen we in een busje dat met enige fantasie, als we dan toch in die sfeer verkeren, als vervoermiddel is te bestempelen.
William, ofwel ’the boss’ gebaart me voorin te zitten om als co-piloot te fungeren. ‘Fine! Just don’t blame me if you get lost!’.
‘No worries!’, lacht hij en stuurt het krakkemikkig monster het terrein af en verder de schitterende vallei in.
Een kwartiertje later stappen we uit midden in een droomwereld. Omringd door bergen…en paarden. Iedereen krijgt een zorgvuldig gekozen vierbenige partner toegewezen en zodra de naam van je nieuwe vriend wordt geroepen mag je komen opdraven.
Niet gehinderd door enige elegantie zwaai ik op het zadel en maak kennis met Ben, mijn date voor de komende twee uur. Het klikt meteen. Turend in de verte waan ik me in het wilde westen
‘…and a long long way from home…
Over mountains over prairies
From dawn till day is done
My horse and me keep riding
Into the setting sun..’
Met rataplan aan onze zijde…oh wacht, het is …of ik even mijn voet uit de stijgbeugel wil halen zodat ze hem op lengte kan instellen.
Zodra iedereen gekoppeld is vertrekken we in ganzen… euh…paardenpas in volgorde van hiërarchie. Van de paarden uiteraard. ‘The River Wild’ heet de rit die we gekozen hebben. Na een kleine honderd meter is het meteen raak. Het pad leidt de diepte in over een kreek en weer omhoog. Terwijl Ben voorzichtig voet voor voet de anderhalve meter diepe geul doorwaadt en weer de oever op klautert hou ik hem stevig vast. Mijn GoPro bedoel ik. We overleven het en ik voel een vertrouwensband tussen Ben en mij groeien.
En dan nu de wildernis is. Langs graslanden, door bossen, langs smalle stroompjes. Als een soort karavaan zonder koetsen lopen we hoofd aan staart achter de leider aan. Het is werkelijk een uitzonderlijk mooie omgeving en iedereen lijkt stil te vallen van bewondering.
Wederom is het niet moeilijk om je in een fantasy wereld te wanen. Ongerepte natuur waar je maar kijkt zonder enig teken van moderne beschaving.
Tientallen meters brede rivieren in nog bredere beddingen van zand en keien. We gaan ze oversteken. Ben ploetert tegen de stroming en drift wat opzij als een auto met onderstuur terwijl ik mijn gelaarsde voetjes droog hou. Nou ja, niet helemaal want het aangemeten schoeisel is zo lek als een mandje.
Het is een machtig gevoel. Puur en echt. Mens en dier samen de wilde natuur in, overgeleverd aan de elementen. Je kunt het niet helpen dat je fantasie op hol slaat. Ik gris mijn iPhone uit zijn holster en probeer me om te draaien om een foto te maken als ik bedenk dat het waarschijnlijk geen goed idee is om steun te zoeken op Ben’s edele achterwerk. We kennen elkaar nog niet zo goed en de kans dat hij dat verkeerd oppikt acht ik te groot.
Op een paar open vlakten wordt besloten om stukjes in draf te gaan. Met Ben in de sportstand blijkt hij over een hoger koppel te beschikken dan de camper. Nu nog een pakje Marlboro en we kunnen een reclamespot maken.
De twee uur vliegen om. Tijd bestond even niet. Het was een heerlijke ervaring om vanuit een ander perspectief het land van Lord of the Rings te ervaren.
The post The River Wild first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Het wilde westen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
In Cromwell splitst de hoofdweg zich naar de twee zuidelijke havensteden Dunedin en Invercargill. Wij volgen de laatste optie die ons bij de afslag naar Queenstown brengt. Het is nog steeds wennen dat wij ons gevaarte niet zomaar tussen de sedans en hatchbacks kunnen parkeren. Bovenaan, bij het dal-station van de kabelbaan vinden we een plekje waarbij we veronderstellen veilig te kunnen staan. Nonchalant springen we er uit en wandelen het stadje in.
otago gold rush
Het centrum heeft alle allure van een wintersportplaats met de historie van de Otago Gold Rush nog voelbaar. Nog steeds is het vreemd omdat er in de verste verten geen sneeuw te bekennen is. Het is alsof er achter de bergen een heel andere wereld schuilgaat.
Langs de oever van Lake Wakatipu is het een gezellige drukte van toeristen die genieten van de najaarszon. Aan activiteiten geen gebrek hier. Naast onschuldige rondvaarten wordt er op elke straathoek zowat iedere denkbare variatie aangeboden om het lot te tarten waaronder Wildwatervaren, Quad-safari’s, Para-sailing, Skydiven, Jetboat rides en Bungee jumping. Het was ons al snel duidelijk dat men in Nieuw-Zeeland een voorliefde heeft om overal van af te springen of aan te hangen. Zolang het maar hoog is en een adrenaline stoot levert. De valhelmen-business tiert welig. Zelf zie ik het meer informatief dan uitdagend als stewardessen wijzen waar de nooduitgang is.
Gelukkig zijn er ook adrenaline stoten die wel vallen onder je reisverzekering, zoals een dubbele espresso bij de lokale Starbucks. Een prima plek om een stukje op de blog te posten.
We vervolgen onze weg noordwaarts langs het meer in de richting van de noordelijke uitloper van het Fiordland National Park. Het bezoeken van filmset locaties van Lord of the Rings was een van onze redenen om het land te bezoeken. De weg houdt op in Glenorchy, gelegen in een dal aan het noordelijkste puntje van Lake Wakatipu. Hier zijn meerdere opnamen geweest. Het is niet moeilijk om in deze natuur een Fantasy wereld voor te stellen. Op Mrs. Woolly’s Campground worden we hartelijk welkom geheten. Behalve dan dat je met een 2-dollar-muntje op zak 7 minuten mag douchen. Maar wie let daar nou op, twintig-duizend kilometer van huis.
Mrs. woolly’s campground
Het waaghalzen-virus heeft ons inmiddels gegrepen. In de lieflijke country store, die zo uit het wilde westen lijkt te komen pakken we grif een aantal folders uit het rek. Skydiven, Bergbeklimmen, Raften… Aan de balie regelen ze alles voor je. Met onze stapel flyers in de aanslag sluiten we vastberaden aan.
“Doet u ons maar twee uurtjes op een paard inclusief rivieren oversteken!”, klinkt het stoer. Horseback riding, of horse trekking is eveneens een geliefde bezigheid. Als we 140 paarden onder onze camperkap de baas kunnen dan moet twee toch geen probleem zijn.
The post Het wilde westen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post The Southern Alps first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Na zonsopkomst en een gezond ontbijt draaien we weer de kronkelende tweebaans State Highway op richting het volgende meer, Lake Pukaki. Een klein uurtje verderop. Langs het meer staan mystiek uitziende stenen die in kolommen van 4 tot 8 hoog staan opgestapeld. Het maakt een mysterieuze indruk. Het mysterie laat zich echter snel ontrafelen als ook wij de verleiding niet kunnen weerstaan om onze eigen bijdrage te leveren aan de stenen outdoor Jenga-variant.
Aoraki – De berg die door de wolken piekt
We besluiten de stem uit de GPS even niet te gehoorzamen en slaan rechtsaf de SH 80 in, beter bekend als Mount Cook Road. Het voert onze in de lengte langs Lake Pukaki naar het noordelijkste puntje van het meer waar een dorp tot Mount Cook Village is gedoopt en het uitvalspunt is voor Mountaineers, hikers en andere groepen met een betere conditie dan ik.
Rondvluchten per helicopter worden overal aangeboden. De kans voor de praktisch ingestelden (mensen zonder sportieve drang) om de gletsjers van dichtbij te bekijken. Je kunt je ook laten droppen en hikend of skiënd weer afdalen. Het blijft een fenomeen waar mijn bevattingsvermogen enige dagen moeite mee blijft hebben. Tropische wouden en palmbomen als je recht vooruit kijkt, en het besneeuwde bergmassief – ook wel de Southern Alps genoemd waar Mount Cook deel van uit maakt – als je opkijkt.
Mount Cook, zoals de berg in 1851 werd genoemd heet volgens de Maori traditie Aoraki. De oude Maori stammen noemden het South Island ‘Te Waka a Aoraki’ dat zoveel betekent als ‘de kano van Aoraki’. Zoals bij veel inheemse stammen leven er veel mythen en legenden. Aoraki was een van de vier zonen in de tweede lijn van de mythische stamboom, de ‘Whakapapa’.
DE HOOGSTE PIEK VAN AUSTRALASIA
Het Old Mountaineers’ Cafe is het startpunt voor alpinisten zoals we die kennen van de wintersportgebieden. In meerdere gelegenheden kun je je ski-uitrusting passen terwijl je tegen een palmboom leunt. Deze keer zullen we de zwaartekracht niet tarten, rijden onze hut op wielen weer zuidwaarts richting Cromwell en zien de gletsjer tussen de wolken kleiner worden in onze spiegels.
The post The Southern Alps first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Aotearoa first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Eerst even proviand inslaan voor de ontdekkingsreis van het South Island, zoals de Kiwi’s er naar refereren. Kiwi is overigens geen kleinerende benaming. De bevolking noemt zichzelf graag zo en ze zijn er trots op.
De kaart ligt op tafel en we staren ietwat twijfelend naar de grootsheid van het land. Unaniem besluiten we Lake Tekapo te prikken als eerste waypoint. Een Holiday Park aan een bergmeer, dat klinkt op zich al idyllisch. Blij dat we weer een doel in ons leven hebben gevonden blazen we onze 7,20m en 3 tonnen diesel de bergen in.
De schaal van de kaart blijkt kleiner dan gedacht. Afstanden zijn aanzienlijk en vooral af te leggen op tweebaans wegen die veelal bestaan uit kronkelende bergpassen met hellingspercentages die de paarden onder de kap flink laten zwoegen.
Onderweg komen we een overvloed aan motor-homes en camper-vans tegen, omgebouwde bestelbussen, meestal verlengd en verhoogd en vaak in hippie kleuren gespoten.
Het eerste deel van het traject zijn voornamelijk weilanden met duizenden schapen. Nieuw-Zeeland heeft vele gezichten. Het is heel Europa in een land samengepakt. Ineens is het platteland verdwenen en doemen er bergen op.
De wegen zijn net als het land zelf. Ruig en onvoorspelbaar. Bij elke bocht staat de adviessnelheid. Je hoeft je er niet aan te houden maar doe je dat niet dan is de kans groot dat je in een ravijn belandt of een rotswand schampt. Op vele wegen mag je 100 km per uur rijden al lijkt dat op veel stukken synoniem aan een doodswens. De grotere wegen zijn de State Highways die meer weg hebben van een achtbaan dan van een snelweg.
lake tekapo – a unesco Dark sky reserve
Lake Tekapo, een rustig en sereen bergmeer aan de voet van een bergketen. Het maakt een ongerepte indruk. Schitterend maar tegelijk dreigend. Onvoorbereid de bergen in trekken kan je duur komen te staan. Men wordt gewaarschuwd dat het weer hier in een paar uur kan omslaan van zomers warm naar vrieskou. Hypothermie is een veelvoorkomend probleem bij avonturiers die de natuur onderschatten.
We houden het veilig bij onze camper en genieten van een mooie avond in de wildernis van Aotearoa, zoals Nieuw-Zeeland eigenlijk echt heet.
Lake Tekapo Motels & Holiday Park ligt direct aan het meer met uitzicht op het hooggebergte. De magie van de nacht begint als je een deken van sterren aan de heldere hemel ziet. De faciliteiten van het kamp zijn modern en goed verzorgd. Er zijn motelkamers en kampeerplaatsen met en zonder electra.
Booking.comThe post Aotearoa first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post De hoogste tijd ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Vroeger gebruikte men de Greenwich Meridian Time, ofwel GMT. Nu wordt met GMT een tijd-zone aangeduid terwijl UTC een tijd-standaard is. Veel landen zetten in de zomer de klok een uur vooruit, de DST of Daylight Saving Time.
De tijd in Nederland is UTC +1 in de winter (Central European Time, CST) en UTC +2 (Central European Summer Time, CEST) in de zomer.
In Singapore hadden we UTC +8, de SST of Singapore Standard Time. Aan DST doen ze niet.
In Sydney is de Australian Eastern Standard Time (AEST), UTC +10. Toen wij er waren was het nog zomer en hadden ze de Australian Eastern Daylight Time (AEDT), UTC +11.
De tijd in Nieuw-Zeeland is UTC +12 ( New Zealand Standard Time, NZST) in de winter en UTC +13 in de zomer.
Echter is de zomer en winter tegenovergesteld van wat we in Europa kennen. Dat wil zeggen dat als het in Europa zomer wordt, in Nieuw-Zeeland de winter begint.
Dus de tijd in Nieuw-Zeeland is UTC +12 tijdens de Europese zomer en UTC +13 tijdens de Europese winter.
We zijn in Nieuw-Zeeland van 24 maart tot en met 7 april. Dus, we beginnen met 12 uur tijdsverschil.
Op 26 maart gaat in Nederland de zomertijd in – klok uur vooruit – en is het tijdsverschil nog maar 11 uur.
Echter, in Nieuw-Zeeland kennen ze ook een zomer- en wintertijd. Dus het tijdverschil zou gelijk moeten blijven.
Dat is dus niet zo. De wintertijd in Nieuw-Zeeland gaat in op 2 april. Een erfenis van de Britse invloeden. Bovendien gaat de klok in de winter een uur terug.
Even recapituleren met betrekking tot ons verblijf:
- Op 24 en 25 maart hebben we 12 uur tijdsverschil.
- Vanaf 26 maart is het in Nieuw-Zeeland slechts 11 uur later.
- Vanaf 2 april is het nog maar 10 uur later.
Goed. Das duidelijk.
Op vrijdag 7 april verlaten we het land vanaf Auckland en stappen op een 4 uur durende vlucht naar Rarotonga op de Cook Islands. Daar komen we op donderdag 6 april aan. En nee, we vliegen niet achteruit.
De tijd op Rarotonga is UTC -10 waardoor we inderdaad een dag eerder aankomen dan we vertrokken zijn. De Cook eilanden liggen aan de andere kant van de International Date Line. Het is er dus 12 uur vroeger dan in Nederland.
En hoe zit het dan met de DST op de Cook Eilanden? Wel, die is er niet. Het is er gewoon altijd mooi weer.
Met andere woorden, we kunnen op de 6e aan de lijn denken en het avondeten overslaan want dat hebben we reeds genuttigd een dag eerder op dezelfde dag.
Ineens vraag ik me af of de morning after pil enig aftrek vindt rondom de datumgrens.
Goed, de 12e vliegen we terug naar Auckland (UTC +13) en na een vlucht van 4 uur is het ineens 16 uur later.
Tijd om er over te denken gaan we niet hebben want dan zitten we al op onze aansluiting naar Brisbane (AEST, UTC +10) opmerkelijk is dat ze in Queensland, waar Brisbane deel van uit maakt niet aan DST doen terwijl ze dat in New South Wales (Sydney) dus wel gebruiken in de Australische zomer.
Na 2 uur transit tijd nemen we de vlucht naar Singapore (UTC +8, geen DST) waar ze nog eens 2 uur in het verleden leven.
Voor degene die ons proberen te volgen… Succes !!!
The post De hoogste tijd ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Earthquake first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Sydney Airport staat in contrast met de grandeur van de City. Met nog twee uren te gaan inspecteren we de Duty Free Shops achter de douane. Na twee jaar twijfelen ga ik overstag en schaf een GoPro Hero 5 Black aan. Een actioncam met een naam die langer is dan het prul zelf. Bepakt met ruim 10 kilo aan camera apparatuur sluiten we aan in de rij met Taiwanezen die klaar staan om het toestel van China Airlines te bestormen. De lompheid van mijn eigen volk blijft me verbazen. Superioriteitsgevoel en populisme is voor zuid chinezen als ademhalen. Toch voelt het wel vertrouwt om mensen Hokkien te horen praten.
Christchurch, een ingeslapen stadje aan de oostkust van het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Met een veel te dure sigaret sta ik voor de terminal te bellen met Graham. De eigenaar van het Palms Hotel. Binnen vijf minuten is hij er om ons op te halen, zo belooft hij. Of ik wil zwaaien als er een zilverkleurig busje het terrein op rijdt. Onderweg naar het hotel vertelt hij dat hij met zijn vrouw drie maanden door Europa heeft gereisd. Echter, Nederland hebben ze niet aangedaan. Nieuw-Zeeland voelt relaxed aan, alsof het land in serene rust verkeerd. Graham beantwoord graag mijn nieuwsgierige vragen. In het hele land wonen 4,7 miljoen mensen, net zoveel als in heel Sydney. Hij vraagt wat we van plan zijn en biedt aan om ons morgenochtend wegwijs te maken over de highlights van het Zuidereiland. En om uit te leggen welke wegen niet begaanbaar zijn in verband met de recente aardbeving van 7.8 op de schaal van richter. De breuklijn ligt een uur ten noorden van Christchurch waar eveneens het epicentrum lag. Een aantal wegen zijn simpelweg verdwenen of in tweeën gescheurd. Tientallen aardbevingen per jaar is normaal maar de laatste was uitzonderlijk.
op zoek naar “middle earth”
’s Ochtends om half tien melden we ons zoals afgesproken bij het charmante stel voor de briefing. We vertellen dat we filmlocaties willen bezoeken van Lord of the Rings en ze kruist meteen een aantal plaatsen aan op de kaart. Samen stippelen we een route uit van circa 2000 kilometer.
Ze lijken bezorgd. Twee meiden op pas met een veel te grote camper. “Je moet keuzes maken”, zeggen ze. “Je kunt niet alles zien in twee weken als je ook nog het Noordereiland wilt doen. Het gaat niet zo snel met een motorhome vanwege smalle wegen en je moet ook nog eens links rijden !” Ik stel ze gerust dat ik het gewend ben om links te rijden en dat me dat zelfs beter af gaat dan rechts rijden.
Alsof hij zijn twee dochters wegbrengt voor een schoolreisje rijdt hij ons naar het verhuurbedrijf waar we onze motorhome moeten ophalen.
Het Airport Palms Motel ligt op vijf minuten van het vliegveld. Een vriendelijke ontvangst en een gratis shuttle service zijn inbegrepen. Prima voor een kort verblijf. Het centrum ligt op een kwartier rijden.
Booking.comThe post Earthquake first appeared on Nieske Op Reis.
]]>