The post Oyster Pond first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Over de drukke stoplichtloze wegen rijden we naar het noord-oostelijke deel van Sint Maarten tegen de Franse grens aan. De uitgestrekte zandstranden beperken zich tot het westelijk deel van het eiland. Hier in het oosten liggen luxe privewoningen, jachthavens en het chique Westin hotel aan de rotsachtige kust met woeligere baren dan de baai waar wij ons verblijf hebben. De zee toont in elke hoek van het eiland haar eigenzinnige karakter.
De enkele wegen die het oosten doorkruisen bestaan uit kronkelige paden met angstige hellingspercentages. De bergversnelling van onze 4×4 bleek geen overbodige luxe. In Oyster Pond waan je jezelf in een andere atmosfeer. Hoewel een stuk rustiger en netter, heeft het een hoog wannabe gehalte. Je wilt niet de drukte van de massa in en rond Philipsburg, maar de serene luxe van de Lowlands in het uiterste westen kun je je niet veroorloven, dus dan gaat men maar in Oyster Pond zitten gekleed in Mc.Gregor short en Paul & Shark polo. De jachthaven is navenant. Hier geen ruimte voor serieuze megajachten maar wel voor de bescheidener bootjes waar waarschijnlijk ook mee gevaren wordt. Zoals bekend varen de eigenaren van megajachten niet maar laten hun kapitein hun drijvende partybodem van haven naar haven varen en stappen ze zelf in hun Learjet, Beechcraft of Bombardier.
Snel terug naar het westen om nog even op het privé-strand aan de teint te werken. Het is voorlopig de laatste dag in Sint Maarten. Al met al kan ik niet zeggen dat er een vonk is overgeslagen. Het is niet het gevoel en de beleving die ik zocht op een Caribisch eiland. Ik mis simpelweg het eilandgevoel. In plaats daarvan voel ik me beetgenomen in een Amerikaanse tourist trap waar authenticiteit heeft plaatsgemaakt voor grootschalige commercie. Het is het Coney Island van de bovenwindse archipelago.
The post Oyster Pond first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Philipsburg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
De voornaamste bron van inkomsten is tegenwoordig massatoerisme. Scheepsladingen worden dagelijks aangevoerd met globetrotters van allerlei pluimages. De volgevreten cruisesnobben bereiken Philipsburg via een pendelbootje dat op en neer vaart van de boulevard, beter bekend als ‘Boardwalk’, naar de drijvende steden die parallel geparkeerd liggen aan de cruise terminal.
In ganzenpas togen de met hoedjes getooide vakantiegangers richting Frontstreet. Het duty-free Walhalla van de hoofdstad bestaat uit een smalle straat vol juweliers en electronicazaken. Verbonden door smalle straatjes met pittoreske namen als Loodsteeg, Visserssteeg en Smidsteeg ligt één straat verder de Backstreet waar de middenstand voornamelijk probeert geïmporteerde couture aan de man en vrouw te brengen vanuit talloze boetiekjes.
Centraal in het stadje staat het houten gerechtsgebouw uit 1793 voor wie nog een snufje cultuur wil opsnuiven alvorens neer te vleien op een van de overvloedige buitenbarretjes of junkfood uitgifte lokalen. De wat meer onderscheidene reiziger wacht op een loungebank in een van de champagnebars, nippend aan een rosé Moët et Chandon, tot de keereweer ze terug dobbert naar hun drijvende binge eating paradijs.
The post Philipsburg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Caribbean Sunrise first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Voor de tweede keer zette Columbus zeil naar het westen voor zijn ontdekking van West Indië. Tijdens deze reis zette hij voor het eerst voet aan land op het eiland dat hij Saint Martin doopte. We schrijven 11 november 1493, de feestdag van de heilige Sint Maarten.
Het is zes uur in de ochtend als de zon in het oosten uit het water herrijst om de Windward Islands de nieuwe dag in te leiden. In de verte verschijnen de eerste mega cruiseschepen met duizenden toeristen die de eilanden zullen invaseren zoals eeuwen geleden de kolonisten bezit namen van de Caribische archipel.
De resorts maken nog een verlaten indruk als de bewoners nog hun roes uitslapen. Over enkele uren zal het eiland weer leven en zullen de talloze barretjes, restaurants en seafood shacks weer bemand zijn om de honger van de grotendeels morbide obese Amerikanen te stillen. Het fourageren is hier niet slechts naar voedsel maar evenzeer naar goedbedoelde rotzooi uitgestald in de souvenirstandjes zodat ook het thuisfront aan zijn trekken komt.
The post Caribbean Sunrise first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Cross-border first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Bij de runway linksaf. Richting de Lowlands waar de golfbaan strategisch gepositioneerd ligt tussen de riante villa’s. Je waant je op de Frans-Nederlandse grens in een soort Côte d’Azur temidden van Franse café’s, brasserieën en luxe jachten die in de inlet op hun baasje wachten.
Eenmaal de baai gerond, bevinden we ons in Nettle Bay, het meest westelijke deel van Saint Martin waar het straatbeeld wordt gedomineerd door bolides met Franse platen en bijbehorende deuken. De groots opgezette wegen en drive thru shops maken plaats voor Franse knusse straatjes. Een groter contrast tussen noord en zuid is nauwelijks denkbaar. De Franse Antillen tonen nog het eigen kneuterige karakter van vervallen gebouwen afgewisseld met hier en daar een modern complex. Wie van Frankrijk houdt is hier op zijn plek. Indien je echter de trotse bezitter bent van een Chevy Suburban of oversized pick-up, dan ben je al snel misplaatst in een smurfachtige infrastructuur zoals we die kennen van zuidelijke Franse dorpjes.
Terug de grens over dalen we af richting Simpson Bay. In de verte doemen St.Barth, St.Eustatius en het markante vulkanische Saba op als bergen die uit de Caribische zee oprijzen.
Eenmaal terug tussen de KFC’s, Burger King’s en andere fastfood ketens lijkt het eiland ineens een stuk groter. Hoewel qua oppervlakte de mindere, zorgt de Amerikaanse ruimtelijke indeling voor een wijds gevoel. Onze 4×4 lijkt ineens weer een heel stuk compacter op Sint Maarten, ofwel ‘The friendly island’.
The post Cross-border first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Op bijna 8000km van huis grenst Nederland aan Frankrijk. Een eiland in Caribische sferen, slechts enkele keren langer dan de runway waar nog net een Jumbo kan landen nadat het badgasten en auto’s zandstraalt of zelfs wegblaast tijdens de wereldbekende en veel gekiekte approach op Princess Juliana Airport.
Waar het noordelijke Saint Martin nog Franse invloeden koestert is van Nederland weinig meer te vinden in het zuidelijke deel dat als Sint Maarten de status van land binnen het koninkrijk draagt. Zoals ook op het vasteland blijkt de Nederlandse identiteit niet dominant en straalt Saint Marteen, zoals de locals zeggen, meer uit van een Amerikaanse enclave.
De officiële valuta, de Antilliaanse Gulden, wordt gedoogd. Bij wijze van goodwill is de lokale kruidenier bereid een zakjapanner, of zakamerikaan tevoorschijn te toveren om de som van je groceries om te rekenen van Amerikaanse dollars naar Guilders.
In dit stuk Nederland is alles verkocht. Patriotisme verwijst naar stars and stripes met een slapende leeuw.
Maar wie geeft er om. Het is altijd mooi weer. Zon, strand, verse kreeft…of liever crayfish. Alles drie keer overpriced, dat nog eens versterkt wordt doordat de greenback en de euro inmiddels op weg zijn naar pariteit.
Talloze megajachten liggen voor anker met zicht op de dubbel geparkeerde privéjets. Het duty free Island in de sun met uitzicht op het mondaine Anguilla in het noorden en het summum van de jetset, Saint Barth in het zuiden. Sint Maarten is de place to be. Mits je voor vertrek een overwaarde hypotheek hebt opgenomen of je American Express in je bikinitopje hebt gestoken. Zoals gezegd, ‘Don’t leave home without it!’
Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.
The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>