Het desolate Monument Valley met haar karakteristieke aanblik laten we achter. Onze RV zwoegt zich een weg door het onherbergzame landschap en langzaam zien we de omgeving veranderen. Het rode van de Vallei wordt verruild voor kale rotsen en dorre vlakten met hier en daar een stuk groen. De herfst is in aantocht.

We passeren de staatsgrens van Arizona en bevinden ons in Utah waar we via Mexican Hat naar Bluff rijden waar we kamp opslaan voor de nacht.

De volgende dag komen we Colorado binnen en wordt Cortez onze eerste stop. Dezelfde route als de filmcrews en acteurs in de jaren dertig reden nadat ze hun sets hadden afgebroken en afscheid hadden genomen van de Gouldings. Verharde wegen waren er nog lang niet. Een dergelijke expeditie was dan ook een aanslag op mens en materiaal. Toch is met een vleugje nostalgie ook daar wel de romantiek van in te zien.

Vijf-en-veertig mijlen oostwaarts bereiken we Durango. Een klein historisch stadje dat op bijna twee kilometer hoogte in de Rocky Mountains ligt. Net als Monument Valley heeft ook Durango geposeerd als achtergrond van vele bekende klassiekers zoals “Butch Cassidy and the Sundance Kid”.

De wekelijkse groente en fruit markt is net hun waar aan het inpakken als we onze 10 meter lange RV achteruit inparkeren. Het stadje heeft een uitstraling dat een combinatie is van ski-oord en voormalig mijnwerkers-stad met de charme van het oude wilde westen. Wel is alles modern opgetrokken in de oude sfeer.

Wat me meteen in het oog springt is iets dat bij ons in Nederland inmiddels alleen nog maar in geschiedenisboeken voorkomt. Ze hebben hier een heus postkantoor. Later blijken de meeste steden, dorpen en gehuchten over iets dergelijks te beschikken. Voor de jongste generatie onder ons… Een postkantoor is een speciaal gebouw dat ruikt naar karton, lijm en lauwwarme koffie. Waar je dichtgelikte enveloppen van postzegels kunt laten voorzien. En waar je verpakkingsmateriaal kunt aanschaffen om spullen via de dienst posterijen te verzenden. Hetgeen je nu bij ons bij een sigarenboer – eveneens een uitstervend fenomeen – of een supermarkt of zelfs bij een e-smoke/vape-shop doet.

Hier in de VS hebben ze zelfs nog speciale grappige voertuigen van de dienst zelf die brieven en pakjes bezorgen.

Nog even een bakje koffie doen in de herfstzon bij een leuk café met een foodtrucktuin (is dat een woord?) met een overduidelijk automobiel geïnspireerd karakter.

ouray – the switzerland of america

Dieper de Rocky Mountains in bereiken we Ouray. Wederom een wintersportoord maar kleiner en kleurrijker. Vergelijkbaar met een dorp in de Alpen maar dan zonder het kneuterige en alles dat het een alpendorp maakt. Eigenlijk dus gewoon heel anders.

We lopen door een kleurrijke hoofdstraat en zien op de achtergrond de ski-pistes tegen de bergen. Alle gebouwen zijn gebouwd in een open stijl die je verwacht van een ski resort in de rockies. Er heerst een aantrekkelijke drukte. Stoere terreinwagens, Jeeps en RV’s die op en aan rijden. Mensen flanerend langs de vele uitnodigende winkels, barretjes en cafés. Terrasjes zitten vol met mensen die naar mensen kijken.

Bij de lokale chocolaatjes-maker annex coffee shop annex ijssalon ploffen we neer en maken gebruik van hun WiFi netwerk om het thuisfront te laten weten dat we nog in leven zijn. De tijd dat je nog via een operator naar huis moest trachten te bellen om iemand aan de andere kant te horen schreeuwen ‘waar ben je nu?’ en ‘hoe laat is het daar?’, ligt lang achter ons. Nu sturen we een fotootje door dat meer zegt dan duizend woorden. Vervolgens krijgen we dezelfde klassieke vragen per whatsapp of iMessage door. Erg veel is er niet veranderd. Het is alleen draadloos geworden.

The post Colorado Rocky Mountain High first appeared on Nieske Op Reis.

We rijden verder door het Grand Canyon National Park en stoppen nog een laatste keer bij Desert View. Het laatste viewpoint aan de South Rim voordat we de poort weer uitrijden. Een overnachting hier was helaas niet mogelijk omdat ze geen RV’s groter dan 30-voet kunnen herbergen.

Nog een keer turen we de horizon af en staren we in de immense diepte. Hoe dieper je komt hoe warmer het wordt. We zien wat de thermiek doet met de condors die nauwelijks hun vleugels hoeven te slaan en gracieus als volleerde luchtacrobaten door en over de canyon zweven. Ik stel me voor hoe geweldig het moet zijn om natuur reportages te mogen maken.

We koersen noord noord-oost richting het punt waar de grenzen van – met de wijzers van de klok mee – Colorado, New Mexico, Arizona en Utah elkaar ontmoeten. Onderweg doorkruisen we een ogenschijnlijk onherbergzaam gebied dat bestaat uit eindeloze dorre vlakten en rotspartijen. De nachten zijn er koud en overdag schijnt de zon genadeloos. De perfecte habitat voor schorpioenen en ratelslangen. En sinds mensenheugenis ook de vele indianenstammen waarvan de Navajo’s het grootste gebied bevolken.

Ons doel…Monument Valley. Wereldfaam kent het als decor voor talloze filmklassiekers en commercials zoals de befaamde Marlboro reclame. Uit een tijd waarin cowboys het ideaal waren voor stoer en mannelijk en toen roken daar nog aan bijdroeg. Voor de iets minder macho georiënteerden onder ons houden we het wel bij Lucky Luke en Rataplan.

Voor indianen was het een heilige vallei. Ze leefden in en van de natuur en wisten precies bij welke rotsen geneeskrachtige kruiden groeiden die door de goden zijn geschonken. Toch vielen ook zij ten prooi aan ziekten die we met westerse geneeskunde konden genezen.

In 1921 stichten Harry en Leone Goulding een Trading Post vlakbij de legendarische rots. Ze sloten vriendschap met de Navajo’s en bouwden een kleine kliniek met behulp van geneeskundige missionarissen om ze van medische zorg te voorzien.

In de voormalige Trading Post is nu een museum gevestigd. Met grote trots tonen ze hoe Hollywood film crews hun onderkomen vonden bij de Gouldings en in de nabije omgeving verschillende film sets bouwden. John Wayne’s succesverhaal begon er in 1939 met ‘Stagecoach’, geregisseerd door John Ford. Velen zouden volgen.

De muren zijn bekleed met filmposters van weleer en dankbetuigingen van Universal Studio’s en Paramount Pictures. En zelfs een persoonlijke brief van President Ronald Reagan.

Monument Valley is een uniek fenomeen met haar vele mono- en mesolitische  zandsteen formaties en verborgen schatten van beschavingen uit de oudheid.

Dagen zou ik hier kunnen ronddolen, genietend van het woeste landschap dat meedogenloos is maar tegelijk daarin haar schoonheid toont.

The post Beautiful Monument Valley first appeared on Nieske Op Reis.

Opnieuw naderen we de poort naar het Grand Canyon National Park. We steken onze ID en National Parks Pass uit het raam en worden welkom geheten door een olijke ranger met breed uitgemeten glimlach in uniform die grote gelijkenissen vertoont met Ranger Smith van Yogi Bear.

Met een stapel plattegronden en folders rijden we richting het Visitor Center bij Mather Point. Een van de uitzichtpunten aan de South Rim. Inmiddels breekt de zon goed door. Volgens het weerbericht zouden we een paar uur hebben voordat het weer omslaat.

Nadat we ons mobiele huis op een veilig plekje hebben gezet leidt het pad ons letterlijk naar de rand van de afgrond. Tijdens de laatste tien stappen krijg ik een flashback naar mijn laatste bezoek aan de Canyon zo’n drie decennia geleden. In mijn herinnering was het allemaal nog wat ruiger en waren er geen geasfalteerde paden en andere parkachtige infrastructuur.

De aanblik blijft majestueus. Een rijtje superlatieven komt weer boven, maar van een heel ander kaliber. Door de natuur ontstane wonderen boezemen gewoon meer ontzag in.

We staren de diepte in, de verte in, zo ver het oog reikt is de horizon bekleed met een waar fenomeen. Duidelijk tekenen de lagen zich af tegen de gigantische wanden alsof ze een verhaal vertellen van hun eigen geboorte.

Het predicaat natuurwonder is zeker op zijn plaats. Alhoewel het natuurlijk geen wonder is maar een natuurlijk proces van miljoenen jaren waarin de Colorado rivier samen met haar zijtakken de mega-kloof hebben uitgesleten tot ongekende proporties.

In het noord-oosten van Arizona strekt de Grand Canyon zich uit over 446 km en heeft een breedte van 6 tot maar liefst 29 km. We staan aan de bovenste rand. Zo’n 1,8 kilometer lager baant zich de Colorado nog steeds een weg, net zoals het de afgelopen zes miljoen jaar heeft gedaan.

Althans, dat is wat de meerderheid van de onderzoekers beweert. Er zijn schattingen tussen de 70 en 6 miljoen jaar. Dat niet alles even oud is is evident. Het zijn meerdere canyons die in de loop der tijd bij elkaar gekomen zijn door erosie. De vraag die mensen bezig houdt is echter of de dinosaurussen ooit aan de rand van de Grand Canyon hebben gestaan. Onderin zijn maritieme fossielen gevonden van 1200 miljoen jaar oud.

Wat vast staat is dat de Grand Canyon is ontstaan door een combinatie van natuurkrachten waaronder erosie – die de grootste bijdrage leverde – vulkanische activiteit en het continentale drift ( ja, die van Ice Age) toen het Pangea uit elkaar dreef.

Volgens een publicatie van het Smithsonian is met moderne evolutionaire algoritmes vastgesteld dat de Canyon zich begon te vormen nadat de dino’s 65 miljoen jaar geleden uitstierven. Dus die brandende vraag hoeft ons niet meer wakker te houden.

Al tienduizenden jaren is het gebied bewoond door inheemse stammen. Toen waren  er nog geen Democraten en Republikeinen. Halverwege de 16e eeuw heeft de eerste blanke het gebied ontdekt.

Nu zijn er wandelpaden langs de rand. Komen touringcars af en aan, net als toeristen in veel te grote voertuigen.

Voor de die-hards zijn er hiking routes die je onder aanvoering van een ranger kan trachten te overwinnen. Als je de kortste route neemt van de rand tot het punt dat je kunt pootje baden in de rivier, dan ben je 7 mijlen, ofwel ruim 11 kilometer onderweg over nietsontziende routes die alleen aangegeven zijn door voetsporen van je voorgangers.

Een van de doorgewinterde rangers meldde dat hij het vorig jaar Maart voor het laatst heeft ondernomen. “Het worden de zwaarste zeven mijl die je ooit van je leven gelopen en geklommen hebt”, waarschuwt hij een echtpaar dat duidelijk aan enthousiasme aan het verliezen was. “Er is een iets minder zware route van 11 mijl”, zegt hij in een poging de sfeer te redden. Maar het gevecht was verloren toen hij toevoegde dat het een dag zwaar hiken is, en er overnacht wordt ginds bij die paar bomen. De ogen van het stel volgen met ontzag de uitgestoken vinger van de ranger die een minuscuul vlekje in de diepte aanwijst. “Heen en terug in een dag is onmogelijk.”, aldus de ranger. Je kunt wel de volgende dag doorlopen en de North Rim beklimmen.

Wij schuifelen nonchalant richting souvenirshop en reppen er met geen woord over dat ook wij een afdaling wilden overwegen. Buiten besluiten we nog een stuk langs de rand te wandelen. We kiezen voor een route van een kleine 5 kilometer en stappen stoer over geasfalteerde paden, langs bankjes en selfie-nemende-toeristen terwijl we mompelen over heldhaftige acties die we zouden ondernemen als we twintig jaar jonger waren. De Grand Canyon. Daar staan wij boven.

The post The continental drift first appeared on Nieske Op Reis.

Net zoals songteksten in het Engels vaak mooier klinken dan in de taal der lage landen heeft ook ‘The Grand Canyon’ meer grandeur dan ‘De grote kloof’. Volgens de National Parks weliswaar niet de grootste of diepste ter wereld maar wel exceptioneel in grootsheid. En daar is niks van gelogen.

De ‘North Rim’ is ruiger, lastiger bereikbaar en telt maar een stuk of drie uitzichtpunten terwijl er langs de ‘South Rim’ meer dan twintig posities zijn van waaruit men het natuurwonder kan aanschouwen. De laatste ligt op onze route.

Na het doorkruisen van een uitgestrekte vlakte, naderen we via het Kaibab National Forest dat geflankeerd wordt door het reservaat van de Havasupai Indianen, de zuid-oost kant van het Grand Canyon National Park. Voordat we het park betreden maken we een korte stop bij het bezoekerscentrum annex IMAX theater om een National Parks Pass te bemachtigen. We kiezen voor een versie die een jaar geldig is. Daar we meer nationale parken op de planning hebben staan is dit de handigste keuze.

Binnen de poorten blijkt er maar één uitbater te zijn van een campground. De drie overige campings zijn onder beheer van het park zelf. Niet dat het uitmaakt, want wil je je karavaan hier inpluggen dan dien je dat een half jaar van te voren door te geven.

Kamperen is afzien. We maken rechtsomkeert – ok, drie tot vijf keer steken, want 10 meter lang – en checken in bij de eerste de beste kampgelegenheid buiten het park. Geen beschutting, wel uitwerpselen van edele herten. Kamperen is afzien.

We pluggen de Winnie in op 30ampere, sluiten de permanente watervoorziening aan en sliden de slide-out out zodat onze woonkamer met open keuken geen drie maar bijna vier meter breed wordt. Het gasfornuis met oven negeren we en steken een maaltijd in de magnetron. Wachtend op de pingel zappen we een van de twee flatscreens aan. Geen ontvangst in de middel van nowhere. Kamperen is afzien.

Gelukkig doet de airco op het dak het prima. We laten de één op vier slurpende V10 afkoelen en zetten twee stoelen buiten tussen de propaantank en 115volt-generator die mede gevoed wordt door de 160liter benzinetank. Met een glas ijswater uit de koelvries-combi in de ene en een sigaret in de andere hand genieten we van de zuivere lucht van het ongerepte natuurschoon en verwerken we de teleurstelling dat we niet binnen het park kunnen bivakkeren. Kamperen is afzien.

The post The South Rim first appeared on Nieske Op Reis.