Opnieuw naderen we de poort naar het Grand Canyon National Park. We steken onze ID en National Parks Pass uit het raam en worden welkom geheten door een olijke ranger met breed uitgemeten glimlach in uniform die grote gelijkenissen vertoont met Ranger Smith van Yogi Bear.

Met een stapel plattegronden en folders rijden we richting het Visitor Center bij Mather Point. Een van de uitzichtpunten aan de South Rim. Inmiddels breekt de zon goed door. Volgens het weerbericht zouden we een paar uur hebben voordat het weer omslaat.

Nadat we ons mobiele huis op een veilig plekje hebben gezet leidt het pad ons letterlijk naar de rand van de afgrond. Tijdens de laatste tien stappen krijg ik een flashback naar mijn laatste bezoek aan de Canyon zo’n drie decennia geleden. In mijn herinnering was het allemaal nog wat ruiger en waren er geen geasfalteerde paden en andere parkachtige infrastructuur.

De aanblik blijft majestueus. Een rijtje superlatieven komt weer boven, maar van een heel ander kaliber. Door de natuur ontstane wonderen boezemen gewoon meer ontzag in.

We staren de diepte in, de verte in, zo ver het oog reikt is de horizon bekleed met een waar fenomeen. Duidelijk tekenen de lagen zich af tegen de gigantische wanden alsof ze een verhaal vertellen van hun eigen geboorte.

Het predicaat natuurwonder is zeker op zijn plaats. Alhoewel het natuurlijk geen wonder is maar een natuurlijk proces van miljoenen jaren waarin de Colorado rivier samen met haar zijtakken de mega-kloof hebben uitgesleten tot ongekende proporties.

In het noord-oosten van Arizona strekt de Grand Canyon zich uit over 446 km en heeft een breedte van 6 tot maar liefst 29 km. We staan aan de bovenste rand. Zo’n 1,8 kilometer lager baant zich de Colorado nog steeds een weg, net zoals het de afgelopen zes miljoen jaar heeft gedaan.

Althans, dat is wat de meerderheid van de onderzoekers beweert. Er zijn schattingen tussen de 70 en 6 miljoen jaar. Dat niet alles even oud is is evident. Het zijn meerdere canyons die in de loop der tijd bij elkaar gekomen zijn door erosie. De vraag die mensen bezig houdt is echter of de dinosaurussen ooit aan de rand van de Grand Canyon hebben gestaan. Onderin zijn maritieme fossielen gevonden van 1200 miljoen jaar oud.

Wat vast staat is dat de Grand Canyon is ontstaan door een combinatie van natuurkrachten waaronder erosie – die de grootste bijdrage leverde – vulkanische activiteit en het continentale drift ( ja, die van Ice Age) toen het Pangea uit elkaar dreef.

Volgens een publicatie van het Smithsonian is met moderne evolutionaire algoritmes vastgesteld dat de Canyon zich begon te vormen nadat de dino’s 65 miljoen jaar geleden uitstierven. Dus die brandende vraag hoeft ons niet meer wakker te houden.

Al tienduizenden jaren is het gebied bewoond door inheemse stammen. Toen waren  er nog geen Democraten en Republikeinen. Halverwege de 16e eeuw heeft de eerste blanke het gebied ontdekt.

Nu zijn er wandelpaden langs de rand. Komen touringcars af en aan, net als toeristen in veel te grote voertuigen.

Voor de die-hards zijn er hiking routes die je onder aanvoering van een ranger kan trachten te overwinnen. Als je de kortste route neemt van de rand tot het punt dat je kunt pootje baden in de rivier, dan ben je 7 mijlen, ofwel ruim 11 kilometer onderweg over nietsontziende routes die alleen aangegeven zijn door voetsporen van je voorgangers.

Een van de doorgewinterde rangers meldde dat hij het vorig jaar Maart voor het laatst heeft ondernomen. “Het worden de zwaarste zeven mijl die je ooit van je leven gelopen en geklommen hebt”, waarschuwt hij een echtpaar dat duidelijk aan enthousiasme aan het verliezen was. “Er is een iets minder zware route van 11 mijl”, zegt hij in een poging de sfeer te redden. Maar het gevecht was verloren toen hij toevoegde dat het een dag zwaar hiken is, en er overnacht wordt ginds bij die paar bomen. De ogen van het stel volgen met ontzag de uitgestoken vinger van de ranger die een minuscuul vlekje in de diepte aanwijst. “Heen en terug in een dag is onmogelijk.”, aldus de ranger. Je kunt wel de volgende dag doorlopen en de North Rim beklimmen.

Wij schuifelen nonchalant richting souvenirshop en reppen er met geen woord over dat ook wij een afdaling wilden overwegen. Buiten besluiten we nog een stuk langs de rand te wandelen. We kiezen voor een route van een kleine 5 kilometer en stappen stoer over geasfalteerde paden, langs bankjes en selfie-nemende-toeristen terwijl we mompelen over heldhaftige acties die we zouden ondernemen als we twintig jaar jonger waren. De Grand Canyon. Daar staan wij boven.