Het desolate Monument Valley met haar karakteristieke aanblik laten we achter. Onze RV zwoegt zich een weg door het onherbergzame landschap en langzaam zien we de omgeving veranderen. Het rode van de Vallei wordt verruild voor kale rotsen en dorre vlakten met hier en daar een stuk groen. De herfst is in aantocht.
We passeren de staatsgrens van Arizona en bevinden ons in Utah waar we via Mexican Hat naar Bluff rijden waar we kamp opslaan voor de nacht.
De volgende dag komen we Colorado binnen en wordt Cortez onze eerste stop. Dezelfde route als de filmcrews en acteurs in de jaren dertig reden nadat ze hun sets hadden afgebroken en afscheid hadden genomen van de Gouldings. Verharde wegen waren er nog lang niet. Een dergelijke expeditie was dan ook een aanslag op mens en materiaal. Toch is met een vleugje nostalgie ook daar wel de romantiek van in te zien.
Vijf-en-veertig mijlen oostwaarts bereiken we Durango. Een klein historisch stadje dat op bijna twee kilometer hoogte in de Rocky Mountains ligt. Net als Monument Valley heeft ook Durango geposeerd als achtergrond van vele bekende klassiekers zoals “Butch Cassidy and the Sundance Kid”.
De wekelijkse groente en fruit markt is net hun waar aan het inpakken als we onze 10 meter lange RV achteruit inparkeren. Het stadje heeft een uitstraling dat een combinatie is van ski-oord en voormalig mijnwerkers-stad met de charme van het oude wilde westen. Wel is alles modern opgetrokken in de oude sfeer.
Wat me meteen in het oog springt is iets dat bij ons in Nederland inmiddels alleen nog maar in geschiedenisboeken voorkomt. Ze hebben hier een heus postkantoor. Later blijken de meeste steden, dorpen en gehuchten over iets dergelijks te beschikken. Voor de jongste generatie onder ons… Een postkantoor is een speciaal gebouw dat ruikt naar karton, lijm en lauwwarme koffie. Waar je dichtgelikte enveloppen van postzegels kunt laten voorzien. En waar je verpakkingsmateriaal kunt aanschaffen om spullen via de dienst posterijen te verzenden. Hetgeen je nu bij ons bij een sigarenboer – eveneens een uitstervend fenomeen – of een supermarkt of zelfs bij een e-smoke/vape-shop doet.
Hier in de VS hebben ze zelfs nog speciale grappige voertuigen van de dienst zelf die brieven en pakjes bezorgen.
Nog even een bakje koffie doen in de herfstzon bij een leuk café met een foodtrucktuin (is dat een woord?) met een overduidelijk automobiel geïnspireerd karakter.
ouray – the switzerland of america
Dieper de Rocky Mountains in bereiken we Ouray. Wederom een wintersportoord maar kleiner en kleurrijker. Vergelijkbaar met een dorp in de Alpen maar dan zonder het kneuterige en alles dat het een alpendorp maakt. Eigenlijk dus gewoon heel anders.
We lopen door een kleurrijke hoofdstraat en zien op de achtergrond de ski-pistes tegen de bergen. Alle gebouwen zijn gebouwd in een open stijl die je verwacht van een ski resort in de rockies. Er heerst een aantrekkelijke drukte. Stoere terreinwagens, Jeeps en RV’s die op en aan rijden. Mensen flanerend langs de vele uitnodigende winkels, barretjes en cafés. Terrasjes zitten vol met mensen die naar mensen kijken.
Bij de lokale chocolaatjes-maker annex coffee shop annex ijssalon ploffen we neer en maken gebruik van hun WiFi netwerk om het thuisfront te laten weten dat we nog in leven zijn. De tijd dat je nog via een operator naar huis moest trachten te bellen om iemand aan de andere kant te horen schreeuwen ‘waar ben je nu?’ en ‘hoe laat is het daar?’, ligt lang achter ons. Nu sturen we een fotootje door dat meer zegt dan duizend woorden. Vervolgens krijgen we dezelfde klassieke vragen per whatsapp of iMessage door. Erg veel is er niet veranderd. Het is alleen draadloos geworden.
