The post Nog één keer… first appeared on Nieske Op Reis.
]]>Dan klinkt Afrikaans tromgeroffel uit de avond zo donker als de vrolijke chefkok die zichzelf als stand-up comedian ziet. Twee lange tafels zijn gedekt rond het kampvuur in een grote kring dat sfeervol met fakkels is afgebakend. Als elke gast zijn beursgestuiterde derrière op een stoel heeft geplant begint de olijke chef zijn keukenhumor los te laten met zijn obligate intro praatje. Met gehoorzame gasten die toch niet weg mogen lopen en doorgeladen jachtgeweren is hij verzekerd van een enthousiast publiek dat aarzelend applaudisseert.
“Een virus waar je altijd drager van blijft”
Na drie nachten in het tentenkamp zit ons verblijf er op. Een weemoedig gevoel komt over ons heen. Ondanks de malariatabletten hebben we toch een exotische ziekte opgelopen. De safarikoorts! Het is een virus waar je altijd drager van blijft. Maar een kamer met muren die niet leven en een binnendouche met licht waarbij je niet het gevoel hebt dat tientallen kleine ogen je bespioneren lonkt ook wel.
Nog een keer staan we om half zes paraat en klimmen we met zijn zessen bij Sam en tracker Jeffrey op de onverwoestbare engelse cabrio. Als het licht wordt op de savanne steekt Jeff zijn hand op alsof ie met zijn geoefend oog overstekende mieren spot. Het zijn luipaardsporen! De landrover ontwaakt als we voetstaps de sporen volgen. Jeff stapt af en schiet als een ware voetzoeker de rimboe in. Het lijkt ons niet de meest voor de hand liggende actie om ongewapend – hij heeft geen wapenvergunning – een kat achterna te gaan die de sterkste beet heeft van zijn soort.
“De decadentie ten top..”
Het illustere roofdier blijkt schuwer dan de leeuwen en het enthousiasme neemt voelbaar af. Voor ons blijft het de ‘big four’. Na twee uur speuren besluit Sam richting de grote plas te hobbelen. Coffee break! Met de hippo’s poedelend op de achtergrond komt het klaptafeltje tevoorschijn en drapeert onze ranger een kleedje waarna er koffie, thee en versgebakken cupcakes uit de picknicktas getoverd worden. De decadentie ten top heeft ie tijdens de middag speurtochten voor liefhebbers whisky, gin, vodka, bier en fris zodat we onze eigen cocktails mixen. Een dag eerder plantte hij het tafeltje 50 meter nadat hij een hartverzakking kreeg toen Jeffrey vanuit zijn hoekje op de motorkap riep “Black mamba!” Als een van de gevaarlijkste slangen ter wereld met zeer potent neurotoxine kan hij zich wel een meter oprichten en na een beet heb je nog net tijd je geliefden een vaarwel te sms’en. Overigens is hij helemaal niet zwart maar grijs waardoor ie moeilijk zichtbaar is op de afrikaanse bodem. Hij is vernoemd naar de binnenkant van zijn bek die gitzwart is. Misschien is een borrel drinken niet zo handig.
Voor de laatste keer horen we de trom roffelen en horen we de kok in witte grapjas het ontbijt presenteren. Daarna nemen we melodramatisch afscheid van de groep en bedanken we Sam en Jeff voor onze onvergetelijke ervaring. We zetten de panoramaroute voort en koersen naar Hazyview. Een plaatsje op 1,5 uur afstand van het Timbavati reservaat. Althans, als je niet je nep SUV voor de tweede keer in de rivierbedding laat wegzinken.
The post Nog één keer… first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Hello Kitty ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
“In de ochtend zijn ze het meest actief..”
‘Good morning!’ We herkennen de joviale stem van Sam en laten trots merken dat we op tijd wakker zijn voor de morning game drive. Dan zijn de woeste mormels het meest actief, luidt het. Na een mok oplosprut en een biscuitje dat het meest weg heeft van scheepsbeschuit neemt ieder, gewapend met camera arsenaal, zijn plek in in de onverwoestbare open Landrover en hobbelen we over de zandpaden de Afrikaanse savanne in.
De eerste dag heeft behalve hordes naar het noorden migrerende buffels en impala’s en een boel olifanten weinig opgeleverd. Het blijft verbazend hoe deze kolossen nauwelijks meer geluid maken dan een sluipende kat. Hun giga plofpoten zijn voorzien van zachte kussens waardoor ze drie meter van je vandaan achter een struik kunnen staan zonder dat je het in de gaten hebt. Alhoewel sommigen zich niet bewust lijken van hun omvang en verstoppertje spelen achter een bosje.
“De olifanten krijgen toch de schuld..”
De tweede ochtend en drie game drives later wordt de serene rust in de 4×4 verstoord door de boordradio. Net als gisteravond seint een van de rangers zijn maten dat er grote katten zijn gespot in een bepaalde sector. Bij de derde olifant links en dan rechtdoor tot de grote plas en net voorbij de chagrijnige hippo rechts, de heuvel over en na vijfentwintig lomp omver gereden bomen – de olifanten krijgen toch de schuld – daar zijn de snoezepoezen op steroïden. Met een noodgang ragt Sam de krakkemikkige bulldozer met stuiterende toeristen dwars door de begroeiing. Riviertjes, bomen en struiken zien we onder de bullbar verdwijnen. Alsof ie Bin Laden bij zijn kladden grijpt verkondigt hij “Ladies and gentlemen, we’ve got them!”
Welgeteld tien bloeddorstige koningen en koninginnen van het dierenrijk liggen oog in oog met ons stedelingen. Op slecht een paar meter afstand aanschouwen we een tafereel dat de koude rillingen over je rug laten lopen. Van ontroering dan. Als een stel luiwammesen ligt de troep bij, over, onder, tegen en in elkaar te maffen zonder zich ene moer aan te trekken van de inmiddels toegesnelde landrovers met dolenthousiaste lading. Sam leunt achterover en gaapt net als Simba. Hij heeft even rust. Zijn troep is wel even zoet met het kieken van poezen.
Shindzela Tented Camp is een prachtige luxe bush kamp in het Timbavati Reservaat met uitstekende voorzieningen. Een absolute aanrader voor een onvergetelijke ervaring!
Booking.comThe post Hello Kitty ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Hakuna Matata ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Zes A4-tjes aan informatie en instructies hebben we gemaild gekregen van het Shindzela Tented Camp. Eenmaal in nabijheid van het Krugerpark zette men bij voorkeur de GPS uit daar deze wartaal zal uitslaan. Blijkbaar heeft Google Street View zich nog niet tussen het wild gewaagd.
Hoedspruit ligt op tien minuten van Kruger. Daar begint ons grote jachtavontuur. De jacht op een terras met verse koffie welteverstaan. Met een dubbele espresso voelen we ons stoer genoeg om de wildernis van het befaamde reservaat van Paul Kruger te trotseren. Het deactiveren van de GPS geeft al het gevoel overgeleverd te zijn aan de elementen, het grote onbekende tegemoet.
“bij elk geluid turen we alert om ons heen..”
Je leeft maar één keer en we gaan ervoor! Ik krijg visioenen van Dr. Livingstone-achtige taferelen die met donkere dragers zwart Afrika in trekt met gevaar voor eigen leven door onbekende wilde dieren en besmettelijke ziekten. Bijna overmoedig van zelf affirmaties en oergevoelens sturen we als ware ontdekkingsreizigers ruig onze Japanse plastic zeepkist door de entreepoort van het Krugerpark. Bij elk onbekend geluid turen we alert om ons heen. Ah! Het is de poortwachter die meldt dat we in het kantoortje met American Express kunnen betalen. Tja, don’t leave home without it. Geen safari uitrusting compleet zonder AMEX!
Dik veertig kilometer voorbij de poort besluiten we dat de dertien kilometer waarna we rechtsaf moesten wel erg lang op zich laat wachten. We maken rechtsomkeert, wat klopt aangezien men in Zuid-Afrika links rijdt, en aanschouwen ineens een tafereel waar menig Pixar film jaloers op zou zijn. Een hele kudde olifanten aan het baden en spelen in een meer. Een kudu, twee giraffen en een ongeruste Afrikaan – we waren al twee uur geleden de poort gepasseerd – verder bereiken we het tentenkamp dat oprecht midden in de Bush ligt. Hier loopt regelmatig de flora en fauna, nou ja de flora dan niet, maar alles dat poten heeft dwars door het kamp. De enige veilige plek, zo luidt de instructie bij aankomst, is… de bar. Waar je overigens gewoon mag roken!
“De regels zijn duidelijk..”
Het devies luidde dat we voor half vier aangemeld moesten zijn om nog met de game drive mee te kunnen. De goedlachse Sam maakt een afgepeigerde indruk. Drie weken lang werkt hij 24uur per dag op dit kamp, dat in eerst instantie erg veel weg heeft van een zomerkamp, waarna hij een week vrij heeft. De regels zijn duidelijk. Als er dieren in het kamp gesignaleerd worden loop je rustig naar de bar of naar je tent die omgeven wordt door een houten frame. Rennen of hysterische uitbarstingen betekenen maar één ding voor de koning der dieren… Prooi! Zodra het donker wordt zult ge niet alleen naar de tent lopen zonder begeleiding door Sam en zijn jachtgeweer met kogels zo groot dat ze nauwelijks in zijn donkere knuisten passen. Ook van tent naar tent lopen is verboden, dus tot zo ver reikt de zomerkamp analogie.
The post Hakuna Matata ! first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Op weg naar de Bush first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Nog één stop voordat we de poorten van het befaamde Krugerpark bereiken. Als een langgerekt emotioneel afscheid worden de heuvels van Pretoria langzaam kleiner in onze spiegels. De rit naar Tzaneen, de tweede stad van de provincie Limpopo, zou ongeveer vier uur duren. We besluiten eigenwijs de snelweg te laten voor wat het is om meer van het binnenland te zien. Met de GPS ingesteld op eMalahleni dat we unaniem kiezen als onze eerste koffie en plasstop trappen we ons vehikel op zijn staart. Ondertussen loopt de buitentemperatuurmeter dreigend op naar 35 graden. We passeren regelmatig waggelende achterwerken die doen denken aan uitgebouwde wielkasten en toebehoren aan dames die gehuld in felgekleurde gewaden hun hoofd als een soort imperial gebruiken.
DE RIT NAAR TZANEEN ZOU VIER UUR DUREN
We bereiken eMalahleni, een typisch Afrikaans plaatsje waar het volk op straat leeft. In kleurrijke en veel te strakke kledij begeeft de ene helft zich huiswaarts en de andere richting de talloze marktstalletjes op een rood zanderig en stoffig plein. Onze ogen scannen de berm af naar koffie. Ezels en pick-up trucks beladen met handelswaar, honderd-en-één uitspanningen met ieder zijn eigen variant van gefrituurde, gebraden, gegrilde en gehavende kip passeren het blikveld. Ook de Colonel is goed vertegenwoordigd. Het cafeïneshot wordt door overmacht uitgesteld.
Na anderhalf uur buffelen en twintig hutjemutjes verder checken we de GPS. Hij geeft aan dat we slechts 6,5 uur van onze eindbestemming zijn verwijderd. Eigenwijsheid heeft een prijs. Vier uur om precies te zijn. Het binnenland is wonderschoon maar dat geloven we verder wel. In het vooruitzicht van een fles wijn en de pootjes omhoog gooien we het stuur bij de eerste de beste gelegenheid linksom en koersen nederig richting snelweg. Waarschijnlijk heet het niet voor niks snel-weg.
HET BINNENLAND IS WONDERSCHOON..
Het is donker eer de Tzaneense urbanisatie op doemt. De Britse dame in mijn iPhone dirigeert ons feilloos naar de Tamboti Lodge. Men vroeg zich al af waar we bleven. Nog voordat we naar onze kamer konden togen, luidde de boodschap dat het eten reeds klaar was. Een iets te amicale Brit, die klaarblijkelijk nog niet door heeft dat de koloniale tijd reeds geschiedenis is, bleek de Chef en eigenaar van het logement. Duidelijk fan van zijn eigen doorgekookte prut bleef de man vissen naar complimentjes die helaas uitbleven.
Het programma voor de volgende dag is de rit via Hoedspruit naar het Kruger Park, waar we in een veredeld tentenkamp drie nachten onze intrek zullen nemen temidden van de gepantserde koeien en bloeddorstige poezen. Nog één keer genieten dan maar, van een geciviliseerde douche en een bed zonder klamboe.
Tamboti Lodge in Tzaneen is een goed verzorgde guest house midden in de Limpopo Vallei. Na een lange rit werden we gastvrij ontvangen met een heerlijk diner.
Booking.comThe post Op weg naar de Bush first appeared on Nieske Op Reis.
]]>