Aan het ontbijt bestuderen we de kaart en besluiten vandaag de auto te pakken en een ritje naar het noorden te maken. De route lijkt redelijk simpel. Echt verkeerd rijden kan je nauwelijks. Daar zijn namelijk niet genoeg wegen voor.

In het uiterste noorden van het eiland ligt Nungwi dat samen met het naastgelegen Kendwa, het beste strand heeft. Hier is het getijdenverschil het kleinst van het hele eiland. Ook is het de enige plek met enig nachtleven. Zo kun je na het bewonderen van de zonsondergang deel nemen aan de full moon party. Daarvoor zijn wij een week te vroeg.

Rijden in Zanzibar is een levendige ervaring. Net zoals elders in Afrika en ook in Azië is er volop bedrijvigheid langs de wegen. Allerlei tentjes, hokjes en karren waarin koopwaar wordt aangeboden. Mensen fietsen, lopen, rijden door elkaar heen. En koeien, geiten, kippen en eenden steken hier en daar over. Tegemoetkomend verkeer haalt met grote snelheid in alsof ze geen belemmering zien in jou aanwezigheid op jouw weghelft.

Bij Kinyasini rechtdoor tot een kilometer voorbij Uyagu. Hier slaan we rechtsaf Nungwi Road op. Kan niet missen. Het is immers de enige weg naar het noorden. De weg eindigt in een rotonde midden in het dorpje. Om het strand te bereiken moeten we de verharde weg verlaten en nog een kilometer of twee dorp-inwaarts over een kronkelend pad van zand en rotsen en kuilen. Veel kuilen. Diepe kuilen. Met de bolide in standje vierwielaandrijving komen we shaken not stirred tot aan de kustlijn.

Het strand is uitgestrekt en verlaten. De toeristen zijn nog niet teruggekeerd. In de verte zien we een aantal dames tot boven hun enkels in het water staan. Ze lopen voorovergebogen rond terwijl ze zeewier verzamelen. Wat dieper in het water staan een paar vissers te praten waarvan er een een paar octopussen in zijn hand houdt. Bedrijvigheid is hier op het moment ver te zoeken. Op het terras van het Mnarani Restaurant genieten we van het uitzicht en de rust terwijl we stukken Chapati met hummus en een kaastapenade naar binnen werken. Als de rust bruut verstoord wordt door een stel dat al ruziënd het grote lege terras op loopt en uitgerekend het tafeltje naast ons kiezen. De vrolijke ober komt op hun af en vertrekt spontaan van kleur als de dame hem in geuren en kleuren op de hoogte brengt van de tekortkomingen van manlief. Voor ons is dat de cue om de zeeschildpadden te gaan bezoeken. 

The post The tide has come… and gone first appeared on Nieske Op Reis.

Ineens stopt de auto op de vluchtstrook. De deuren gaan open. ‘Ok!’, zegt Hassan. Ok? Wat ok? Ik kijk om me heen en zie…niks. Daar Fumba een havenstadje is verwacht is een stadje. En een haven. En boten. Achter ons stoppen meer taxi’s en de uitgestapte passagiers kijken even verbaasd. Achter de betonnen vangrail ligt een hele rij met flippers gesorteerd op maat. Iedereen moet een setje uitzoeken en passen. Terwijl ik een beetje rond loop werp ik een blik tussen de met afval bezaaide bosjes door. Een kleine afgrond dat leidt naar een strand. En in de verte twee dhows die zo’n tien meter van het strand liggen te dobberen. Een aanlegsteiger is overbodige luxe.

In ganzenpas lopen we allemaal met tassen en flippers een afbrokkelende stenen trap af en het strand over. Iedereen die geen ultra korte broek of rok aanheeft houdt het niet droog als ie aan boord gaat. Een man of veertien nemen plaats in onze Dhow terwijl ik onhandig mijn lange kletsnatte broek uittrek.

In Zanzibar waait meestal een zuidenwind. Daarom maken we nu eerst gebruik van een buitenboordmotor. Langzaam varen we om de baai richting open zee. Het is stil afgezien van het motorgeluid. Onze leider van vandaag probeert de boel tot leven te brengen als hij overdreven vrolijk roept of ‘everybody happy!’ is. Er volgt geen reactie. Het is nog vroeg. Pas als een schaal gesneden tropisch fruit langs komt begint het gezelschap leven te vertonen. Een kokosnoot in de hand en de zilte wind in je haren, varend tussen de tropische eilanden. Daar word je vanzelf blij van.

Na een klein half uur stoppen we vlak bij een verlaten strandje. We plonzen in het water en waden richting het zand. Pamunda Island is een onbewoonde rots met een paar strandjes. Afgezien van een paar lege kreeftenfuiken is er geen teken van leven. Iedereen loopt een beetje onbeholpen rond. Vragend wat we hier moeten doen. Twintig minuten kregen we. Dan ga ik maar even op ontdekkingstocht. Op zoek naar een volleybal om vrienden mee te worden.

De volgende stop is een zandbank midden zee. Rijen met Dhows staan er dubbel geparkeerd. Het is er druk. Mensen hebben tentjes opgezet. Anderen liggen te zonnen of zijn aan het snorkelen. Maar de meesten lopen naar het uiterste puntje van de zandbank waarvan de laatste 200 meter reeds onder een halve meter water ligt. Het is absoluut een unieke ervaring alsof je midden in de Indische Oceaan loopt.

Als de vloed begint op te komen en de zandbank langzaam verdwijnt varen we naar Kwale Island dat eveneens tot de Zanzibar archipel behoort. Kwale heeft een oppervlakte van 7 vierkante kilometer. Voorbij de lagune met mangroves is een groot parelwit strand met een hele rij winkels in houten hutjes. Het is tijd voor de lunch. Achter een hele rij tafels wordt de vangst van de dag bereid. Gambas, octopus, mahi-mahi (goudmakreel) en slipper lobster (beerkreeft).

Als we terug varen wordt met veel mankracht het zeil gehesen waarna de helft van de bemanning op het voordek gaat liggen. We genieten van de rust, van de wind in het zeil, en het turquoise water van de oceaan dat tegen onze arabische tobbe klotst.

The post Sail Away Indian Ocean first appeared on Nieske Op Reis.

Het historische centrum van de stad is bekend als Stone Town. Een naam die het te danken heeft aan de vele gebouwen uit kalksteen. De karakteristieke rode gloed komt van het koraal waaruit de stenen gewonnen zijn.

Mij Mkongwe is de Swahili naam dat oude stad betekent. Het verwijst naar de tijd van de florerende specerijen en slavenhandel als hoofdstad van het Sultanaat Zanzibar. Ook tijdens het Britse protectoraat bleef het de belangrijkste stad.

Nu draait de stad veelal op inkomsten van toerisme. Het labyrinth van smalle steegjes met huizen, winkels, gallerijen en restaurants is geliefd bij de bezoekers. Net als de bekende bazaar waar letterlijk alles te koop is.

De Arabische, Perzische, Indiase, Europese en Afrikaanse invloeden die we in de bouwstijlen zien, vinden we ook terug in de mensen die er wonen en werken. Het zorgt voor een levendige, bruisende sfeer.

Ik werd wakker van een power nap op de achterbank van Hassan’s taxi toen de deur open ging en Mahmoud instapte. Hij is geboren en getogen in Stone Town en gaat ons vanmiddag de stad laten zien. 

We stappen uit bij de East African Slave Trade Exhibit. We volgen Mahmoud de Christ Church in en nemen plaats op de voorste bank. Hij vertelt ons dat deze anglicaanse kathedraal gebouwd is op de grond waar vroeger de grootste slavenmarkt van het eiland was. Onze gids ratelt met een blik op oneindig in een soort Afrikaans-engelse turbotaal een verhaal af. Terwijl mijn ogen zijn vinger volgen die ineens richting altaar wijzen hoor ik hem zeggen dat het de exacte plek is waar destijds een pilaar stond waar tegen slaven met zwepen werden afgeranseld.

Zijn monoloog over Bischop Edward Steere, die achter het altaar ligt begraven en volgens wiens ideeën de kerk gebouwd is ging enigszins langs me heen. Meer gefascineerd raakte ik door het houten kruis dat gemaakt is van een boom uit Chitambo (Zambia). Deze stond op de plek waar het hart van Dr. David Livingstone begraven werd voordat de rest van zijn lichaam door Engeland werd opgeëist.

Eenmaal buiten begon het bij Mahmoud duidelijk te worden dat we meer waarde hechten aan een spontaan gesprek over dingen die we tegen komen dan aan een automatisch afgespeelde hyperactieve waterval aan informatie. Mijn oren waren hem dankbaar. In de kerkers van het slavenhandelsmuseum is hij al een stuk relaxter terwijl we nauwelijks rechtop kunnen staan in de kleine vertrekken waar honderden slaven als koopwaar werden gehouden.

Terwijl we verder wandelen vraag ik Mahmoud welke talen hij spreekt. Dat blijken Engels, Arabisch en Swahili te zijn. Talen die veelal op school worden onderwezen. Arabisch omdat Zanzibar al duizend jaar nagenoeg geheel islamitisch is.

Op de Darajani Market is het een gezellige drukte. Een kleurenpracht aan uitgestalde tropische vruchten en manden vol geurige specerijen. Verkopers proberen actief klanten te lokken. Vaak door honderden meters met je mee te lopen alsof ze met klittenband aan je vast zaten. Door een kortstondige vriendschap aan te knopen hopen ze dat je een morele verplichting voelt om iets in hun stal te kopen. De prijzen vallen enorm mee en er is vaak nog goed af te dingen. Het is maar goed dat er een maximum gewicht is dat je in je koffer mag proppen.

We schuifelen door de smalle doorgangen naar de vishal waar ze naarstig proberen de vliegen te verjagen zodra ze potentiële klanten ontwaren. Octopus schijnt populair te zijn. Evenals kleine makrelen en barracuda. Via de stapel vette geelvin-tonijnen komen we uit in de vleeshal dat eruit ziet alsof alles er net geslacht is en de vliegen een nog groter feest vieren. Ik beloof mezelf plechtig dit beeld niet te herinneren bij onze volgende maaltijd.

Mahmoud blijkt bekend en populair te zijn. En intussen is hij ontpopt tot een grappig en vermakelijk gezelschap. Ik vraag me af of hoe het is om ’s avonds met hem in de kroeg te belanden toen ik me bedacht dat hij moslim is en waarschijnlijk nooit een kater heeft gehad. Terwijl we uitgebreid stapels met vrolijke t-shirts bekijken ploft hij puffend op een kruk in een hoekje. Winkelen met twee dames is ook voor Zanzibari mannen uitputtend. Ik wijs naar een koelkast en na een goedkeurende knik druk ik hem een fles Fanta in zijn handen. Zielsgelukkig.

Verder door de smalle straatjes van het grotendeels autovrije Stone Town staan we even stil op een binnenplein waar oudere heren een fanatiek potje domino spelen. Dan komen we bij het Oude Fort dat naast de haven ligt. Tegenwoordig een vestiging van souvenir-shops en locatie van het Zanzibar International Film Festival. Oorspronkelijk door de arabieren gebouwd om zich te verdedigen tegen de Portugezen en later in gebruik als gevangenis.

Het begint te schemeren als we het fort uit lopen. Aan de overkant lijkt iedereen zich verzameld te hebben op Forodhani Market. Overal waar je kijkt zitten mensen op bankjes, op de grond en langs de kade. In het midden vele rijen met stalletjes waar gerechten uit alle windstreken worden verkocht. Kijken blijkt niet altijd even vrijblijvend. Alles lijkt geoorloofd om eten aan de man te krijgen. We zullen het maar passie noemen. Enthousiast presenteert iemand zijn koopwaar. Alle soorten vlees en vis in allerlei vormen en kleuren op een stokje. Het ziet er prachtig uit. Ik knik goedkeurend terwijl hij alles een voor een oppakt en vertelt waarom dat het lekkerste is. Helaas breek ik mijn belofte aan mezelf en schieten beelden van de markt van vanmiddag door mijn hoofd.

Als Mahmoud terug komt van zijn avond gebed lopen terug naar waar Hassan ons zal ophalen. Het is een zwoele avond na een mooie dag met veel nieuwe indrukken. Vlak naast het geboortehuis van Freddie Mercury stappen we in de inmiddels vertrouwde taxi met de inmiddels minder verlegen Hassan.

The post Walking through Stone Town first appeared on Nieske Op Reis.

Vandaag gaan we een kijkje nemen op een specerijen-plantage. Op drie kwartier rijden  vanaf onze stek aan de oostkust ligt Tangawizi Spice Farm. In theorie dan. Hassan, onze lieve en ietwat verlegen chauffeur doet er wat langer over omdat hij uitermate zijn best doet om zijn levende lading een comfortable rit te bieden. In het verleden was zijn vracht minder fragiel en minder geneigd fooien te geven. Hassan was vrachtwagenchauffeur op een betonwagen.

De wat meer assertieve Diego verwelkomd ons tussen de bananenbomen. “Jambo!”, wat zoiets betekent als “Hoi!” of “Hallo!” of “Hoe gaat ie!”. Iets wat je minstens 50 keer per dag krijgt toe geroepen gevolgd door “Hakuna Matata!” en we eveneens met brede grijns terug wensen.

“We start with a cooking class and then we go for a walk on the farm”. Ok, prima. Uit respect doen we onze schoenen uit om van de rode aarde op de betonplaat te stappen. Ontdaan van alle opschmuk en glamour gaan we op de grond zitten en leren we hoe we met een veel te groot bot mes uit de losse pols uien, paprika, spinazie en allerlei versnipperen. En alles dat daar niet aan onderworpen wordt mogen we op een knullige plastic rasp aan gruzelementen jagen. Al die tijd gade geslagen door een met haar ogen rollende geen letter Engels sprekende kokkin. Oh sorry… Chef! Ze zag ons zeker als een stel verwende nesten die nog geen water kunnen koken.

Van de assistent chef kreeg ik zowaar en compliment op mijn uitstekende vijzel, stamp en plet kwaliteiten. Er is voor mij nog hoop. Al was mijn knoflookstamp indrukwekkender dan mijn cardamom plet- en verpulverkunst. Hierop volgde het snijden pellen en schrapen, ja.. schrapen… van kleine groene bananen en grote gele bananen. We willen geen slierten vezels want die zijn niet lekker. Ook mocht ik een poging wagen een kokosnoot op professionele wijze te kraken. Toevallig had ik dat de avond ervoor geoefend middels de lompe techniek met behulp van een survival-mes en de betonnen vloer van onze veranda. Nu mocht dat subtieler met de vijzelstamper. Na het uithollen, schrapen, raspen, wassen moest het geperst worden om kokosmelk op te leveren. Na de derde persing was ik er wel klaar mee.

Dat was echter niet aan mij. Er moest vuur worden gemaakt. Ik volgde braaf het voorbeeld van de chef die geroutineerd stukken houtskool een voor een uit een zak haalde en op de brander placeerde. Daarbij weerhield ik de neiging om gewoon de zak op te pakken en de kolen er uit te kiepen. Een handvol kokosvezels als aanmaakblokje. En dan komt het geheime trucje. Kerosine!  Al gauw ruikt het lieflijke tafereeltje als het achtereind van een Boeing.

Charme had in dit geval bij mij een houdbaarheid van drie uur. Zo lang waren we inmiddels bezig. Toen Chef ons wilde laten zien hoe je een kip vierendeelt seinden we Diego dat we wilden wandelen.

De plantage in handen van de overheid is een showcase van Zanzibar. Met een scherp mes – ze hadden die dus wel – wordt een stuk bast van een boom gesneden. Kaneel, vers van het mes. We horen hoe zeldzaam ingewikkeld het is om vanille te kweken en staan stil bij een kruidnagelboom. We kijken omhoog naar nootmuskaat, koffie, peper en achiote waarvan de pitten een felrode kleur afgeven en door de Masaï gebruikt wordt om hun gezicht te verfraaien. Omlaag zien we gember, cardamom en turmeric (kurkuma). Natuurlijke rijkdommen die het eiland al eeuwen geliefd maken en waar vaak om gevochten is.

Aangekomen bij de fruitbomen kregen we het sein dat het eten klaar was. Bij de carambola of sterfruitboom naar links, om de jackfruitboom heen en dan rechtsaf langs de durianboom om weer uit te komen bij het openluchtkeukentje waar de pilau-rijst, de lokale specialiteit, lekker op een houtvuur stond te pruttelen. De Tanzaniaanse versie, in tegenstelling tot de Indiase,  wordt gekookt met peperkorrels, komijn, kruidnagelen, cardamom en kaneel.

Met alle potten en pannen in het midden en een man of zes, zeven er omheen kon het feestmaal beginnen. Hassan kreeg ook een bord en schoof gezellig aan bij zijn levende vracht.

Terug in de compound maak ik nuttig gebruik van mijn geperfectioneerde vaardigheden en pas ze toe bij het crushen en hakken van kruidnagelen. Beetje tabak erbij en oprollen tot een kruidnageljoint, ofwel een kretek sigaret.

The post The Spice of Life first appeared on Nieske Op Reis.

Ik herinner mij de lagere school waar de Grote Bos Atlas verplichte kost was bij het enige interessante vak, aardrijkskunde. Uren kon ik turen naar de wereldkaart waar elk land een eigen kleur had. Oman en Mascate, onder aan het Arabische schiereiland. Een land met zo een mysterieuze naam moet wel bijzonder zijn dacht ik als 8-jarige.

Het Sultanaat van Oman stond destijds onder Britse invloed en onder sterke druk van de Britten werd een eind gemaakt aan het verhandelen van slaven. Zanzibar kwam onder Brits protectoraat. Mede dankzij een deal met se Duitsers die over Tanzania heersten. Wij Zanzibar, jullie Helgoland. De troosteloze rots in de Duitse Noordzee. Dat na de oorlog waarschijnlijk alleen nog in de spotlight kwam tijdens een reportage van Boudewijn Büch. 

Een overblijfsel van Arabische invloeden op Zanzibar is dat het eiland voor 99% islamitisch is in tegenstelling tot het overwegend Christelijke vaste land waar je vijf keer per dag akoestisch aan wordt herinnerd. 

Nog tijdens de dageraad maakt de nachtwaker zijn laatste rondje langs alle lichtknopjes. Domotica is aan de eilanders nog niet besteedt. Hij schrikt als hij de trap op sloft en mij om half zes op de veranda aantreft. Mijn iets te vrolijke goede morgen wordt beantwoord met een inheemse blik van …’ben je wel goed bij je hoofd’. Beneden zie ik een minstens vier meter lange stok vegende bewegingen maken. In slow-motion lijkt het wel. Als mijn ogen die stok neerwaarts volgen zie ik een paar handen die behoren aan een lange tengere jongen gehuld in een traditioneel rood Masai gewaad, ofwel shuka. Als een trotse krijger veegt hij systematisch het zwembad schoon. Aan de polsen en enkels draagt bij kralenbandjes. Alles klopt qua outfit. Alleen de knalgele Crocs aan zijn voeten kan ik niet plaatsen. 

Kiwengwa, aan de oostkust is een soort little Italy. In de jaren zestig kwamen de Italianen en bouwden een raffinaderij in Tanzania. Later vormden ze een samenwerkingsverband op het gebied van Transport met Tanzania en Zambia. Talloze Italiaanse auto’s en vooral Fiat vrachtwagens rolden het Afrikaanse land op. 

In Kiwengwa vinden we nu Italiaanse hotels, restaurants, cafés en ijssalons. En ja, ze brengen ook pizza naar je huis, hotel of hut. En dat zonder bezorgapp. Gewoon een Whatsapp-berichtje is afdoende. 

We maken kennis met Solomon. Onze lokale fixer in en rond de compound. Een vriendelijke man die steevast de “h” niet uitspreekt. Echter hoeven we nog niks gefixt te hebben. Voor vandaag besluiten we langs de hoofdweg richting het zuiden te wandelen, langs geiten, koeien, kippen en eenden. Onderweg trotseren we verkopers en taxi chauffeurs op zoek naar brood op de plank. Ook hier is het wegblijven van toeristen goed merkbaar. Oscar is een aanhouder. En aanhouders winnen. We kopen een tros bananen en een kokosnoot bij de zoveelste broer van Oscar. Met een vriendelijk “Jambo!” vervolgen we onze weg. Links en rechts langs de weg zie en ruik ik wietplanten met fiere toppen die richting hemel wijzen. “Brood op de plank”, denk ik stilletjes. 

The post Spice Island Zanzibar first appeared on Nieske Op Reis.

Net zoals songteksten in het Engels vaak mooier klinken dan in de taal der lage landen heeft ook ‘The Grand Canyon’ meer grandeur dan ‘De grote kloof’. Volgens de National Parks weliswaar niet de grootste of diepste ter wereld maar wel exceptioneel in grootsheid. En daar is niks van gelogen.

De ‘North Rim’ is ruiger, lastiger bereikbaar en telt maar een stuk of drie uitzichtpunten terwijl er langs de ‘South Rim’ meer dan twintig posities zijn van waaruit men het natuurwonder kan aanschouwen. De laatste ligt op onze route.

Na het doorkruisen van een uitgestrekte vlakte, naderen we via het Kaibab National Forest dat geflankeerd wordt door het reservaat van de Havasupai Indianen, de zuid-oost kant van het Grand Canyon National Park. Voordat we het park betreden maken we een korte stop bij het bezoekerscentrum annex IMAX theater om een National Parks Pass te bemachtigen. We kiezen voor een versie die een jaar geldig is. Daar we meer nationale parken op de planning hebben staan is dit de handigste keuze.

Binnen de poorten blijkt er maar één uitbater te zijn van een campground. De drie overige campings zijn onder beheer van het park zelf. Niet dat het uitmaakt, want wil je je karavaan hier inpluggen dan dien je dat een half jaar van te voren door te geven.

Kamperen is afzien. We maken rechtsomkeert – ok, drie tot vijf keer steken, want 10 meter lang – en checken in bij de eerste de beste kampgelegenheid buiten het park. Geen beschutting, wel uitwerpselen van edele herten. Kamperen is afzien.

We pluggen de Winnie in op 30ampere, sluiten de permanente watervoorziening aan en sliden de slide-out out zodat onze woonkamer met open keuken geen drie maar bijna vier meter breed wordt. Het gasfornuis met oven negeren we en steken een maaltijd in de magnetron. Wachtend op de pingel zappen we een van de twee flatscreens aan. Geen ontvangst in de middel van nowhere. Kamperen is afzien.

Gelukkig doet de airco op het dak het prima. We laten de één op vier slurpende V10 afkoelen en zetten twee stoelen buiten tussen de propaantank en 115volt-generator die mede gevoed wordt door de 160liter benzinetank. Met een glas ijswater uit de koelvries-combi in de ene en een sigaret in de andere hand genieten we van de zuivere lucht van het ongerepte natuurschoon en verwerken we de teleurstelling dat we niet binnen het park kunnen bivakkeren. Kamperen is afzien.

The post The South Rim first appeared on Nieske Op Reis.