The post Time goes by first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
De terminal bestaat uit een houten hut, opgeleukt met een x-ray scanner, waar check-in, immigratie, security, aankomsthok, douane, koffie annex snoepwinkel en chemisch toilet niet meer dan vijf stappen van elkaar verwijderd zijn. De post van de koninklijke marechaussee wordt bemand door geüniformeerde dames met een majestueus achterwerk waar de zon zelfs op Statia niet schijnt.
We zetten vijf stappen en staan aan de straatkant waar rechthoeken op het schaarse asfalt staan afgetekend met het woord TAXI er in. Blijkbaar een running gag dat pas aangekomen naïeve niet-ingewijden er gaan staan wachten op taxi’s die niet bestaan.
Ik verbaas mij enigszins dat eenzelfde busje reeds drie keer eerder leeg is voor komen rijden, waarbij de bijbehorende bestuurder uitstapt, een obligaat rondje langs de mensen loopt, weer instapt en weg rijdt.
Wellicht was het geen Uber-achtige taxi of dacht hij dat de mensen met koffers die net uit de lucht zijn komen vallen van de zon staan te genieten tussen de bekende Nederlandse politie vehikels. Bij de vierde keer voorrijden stapt hij weer uit, loopt zijn rondje rond het busje en uit het bijna legendarische vragende woord: ‘Hotel?’. Wat bleek? Minibussen kunnen telefonisch besteld worden. Mijn reisgenote was uit de chillax modus gestapt en heeft een uniform aangesproken die het telefoontje heeft gepleegd. Alsof ze de Messias zagen verschijnen kwam iedereen in actie. Alle hotelnamen van het eiland werden naar de chauffeur geroepen en hij beloofde bij alle vier te zullen stoppen waarvan de meesten in Lower Town liggen. Een straat met een aantal gebouwen direct aan het water dat in de gloriedagen van de 18e eeuw, toen er nog 200 schepen tegelijk konden aanmeren, volgebouwd was met pakhuizen.
De kleinste hoofdstad ter wereld ligt hier pal boven en oogt als een ingeslapen Hollands dorpje. Wakend over de zee ligt het door zeeuwen gebouwde Fort Oranje. We lezen dat Michiel de Ruyter hier een weekje bleef.
Starend naar Saba in de verte wanen we ons even in 1776 toen Amerika besloot onder het gezag van Groot Brittannië uit te willen komen. De USS Doria hijst voor het eerst de Amerikaanse vlag en loopt Gallows Bay binnen waar het saluutschoten afvuurt. Nederland antwoordt vanuit het fort met 11 saluutschoten en erkent daarmee als eerste de Amerikaanse onafhankelijkheid. De Britten zijn ‘not amused’ en verklaren de oorlog aan Nederland. Statia valt in Britse handen.
Ook toen het eiland 40 jaar later weer onder de oranje leeuw viel bleef de Engelse invloed merkbaar. Slechts een enkeling spreekt vandaag Nederlands. Ook al is Statia sinds 2010 een bijzondere Nederlandse gemeente, is de voertaal Engels en betaalt men met Amerikaanse dollars.
Een must-see op het eiland schijnt de Quill te zijn. Via hiking paden kun je naar de kraterrand klimmen, in de krater afdalen of een rondje rond de berg klauteren. Het laatste leek ons onzinnig omdat we immers al op het eindpunt staan als we beginnen. We besluiten dat je moet stoppen als je op de top staat en afdalen zou een anti-climax zijn. Gesterkt door geloof in onze eigen net verzonnen ideologie en degelijk bewust van het feit dat onze talenten meer bij het zonnebaden dan bij het hiken liggen, kiezen we voor de een na makkelijkste trail die ons door de dichte begroeiing omhoog leidt tot de rand van de slapende vulkaan. Ik hoop stellig dat hij niet begint te snurken.
Jarenlang werd Antillianen wijs gemaakt dat de vulkanen op de eilanden dood waren. Onder het mom van geen paniek zaaien zette men het stempel ‘GEHEIM’ op een seismologisch rapport dat daarna snel werd weggemoffeld. Toen echter in 1997 de berg op Montserrat, een paar eilandhopjes verderop, begon te proesten moest men wel erkennen dat ook de Nederlandse gebieden op een actieve vulkanische ring liggen. Evacuatieplan is misschien meer dan een leuk scrabble woord.
Een paar rookpauzes en 400 meter hoger – we moesten immers even stoppen om op adem te komen – staan we te gapen naar een bord dat ons doodleuk vertelt dat wildlife hier onder andere bestaat uit bruine slangen, heremietkreeften en tarantula’s. Het laatste stuk van de klim leek ineens vlotter te gaan!
Boven op de kraterrand staan we hijgend en quasi verveeld te staren naar het grote met tropisch regenwoud begroeide gat als ik plots besef het openlucht terrarium weer te moeten trotseren om beneden te komen. Reptielen en ongewervelden hadden we niet voor ogen toen we riepen contact met locals te ambiëren. We keren de krater de rug toe en ontwaren in de verre diepte Oranjestad als een soort smurfendorp.
Sint Eustatius leeft van de overheid waar een groot deel van de 3000 inwoners werkt. De andere werkgever is NuStar die 56 olie opslagtanks op het eiland heeft om strategisch de grootste tankers ter wereld te kunnen laden en lossen. Toerisme is alleen interessant voor duiktrips in de rijke onderwaterwereld die een van de drie nationale parken vormt.
Een blik op de lokale sociale dienst en maatschappelijk werk beantwoordt de rest van de vragen zonder woorden.
Oranjestad straalt voornamelijk vergane glorie uit. De ontelbare ruïnes en ingestorte of onafgebouwde huizen geven het gehucht een verpauperde indruk. De mensen maken een gelaten impressie en lijken stil geagiteerd. Een zelfbenoemde dorpsgids leidt ons rond en vertelt klagerig dat de lokale overheid geen enkele ambitie heeft om het stadsgezicht aantrekkelijk te maken. Uit beleefdheid volgen we een poosje zijn spoor van goedkope aftershave en knikken goedkeurend als zijn wijsvinger dingen aanwijst die er hadden kunnen zijn. Als hij al ratelend richting ingestorte synagoge loopt bereikt hij het einde van onze tolerantie dat we beleefd te kennen geven door te melden dat we een diepere band hebben met schepijs dan joods erfgoed.
Daar wij niet komen voor het ultieme zeeaquarium gevoel, breken we ons verblijf 4 dagen eerder af dan Chiel. De volgende dag worden we opgehaald door onze ijzeren vogel met dubbele schroef. Weg van het gefrustreerde stukje Nederland in de zon. Vaarwel Statia!
The post Time goes by first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Circle in the wind first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Het eerste kustdorpje dat we tegen komen is Old Road Town dat de allereerste Britse nederzetting in de Cariben was. De in felgekleurde kleding gehulde inwoners hangen op hun veranda’s of sleutelen aan krakkemikkige bolides. Alles in een Caribisch tempo. Relax, man! Restaurants, winkels en cafés zijn er in de dorpjes niet te vinden. De enige horeca bestaat uit een rondborstige dame van middelbare leeftijd die een viertal grote magische kookpotten langs de weg zet op een zelf getimmerd tafeltje. Bij gebrek aan klandizie lepelt de donkere keukenprinses haar eigen brouwsel uit de toverketel om het vervolgens achter haar goedlachse witte gebit te laten verdwijnen.
Terwijl de azuurblauwe zee links met ons meerijdt, doemt rechts in de verte boven op een berg een oude vesting op met kanonnen die dreigend uit de schietgaten steken. Voor de constructie van het Brimstone Hill Fortress werden vanaf 1690 Afrikaanse slaven ingezet door de Britten die met het bouwwerk hun tweede Gibraltar realiseerden. In dit geval om zich tegen de Fransen te verzetten. Dit overigens niet altijd met succes. Tijdens het verdrag van Parijs eind 18e eeuw kreeg Groot Brittannië de heerschappij terug. De restauratie die begin 20e eeuw begon heeft ervoor gezorgd dat de historie behouden blijft en inmiddels valt onder de Unesco World Heritage Sites.
De enkele bezoekers slenteren gedwee de wegwijzers achterna en blijven boven op de muur even staan kijken naar St.Eustatius dat zeer nabij uit de Caribische zee steekt.
We vervolgen de weg die langs vele ingeslapen gehuchtjes leidt. Opvallend is het aantal kerken van verschillende christelijke stromingen en de uitgestrekte begraafplaatsen. Elk dorpje beweert dat daar de Atlantische Oceaan en de Caribische Zee samen komen. Officieel grenst St. Kitts in het oosten aan de Caribische Zee en in het westen aan de Atlantische Oceaan. Het duidelijkst is dit zichtbaar waar beiden gescheiden worden door de landengte in het zuiden waar we gisteren doorheen reden.
In het noordwesten bevindt zich een ander prestigieus bouwproject. Tegen de berghelling wordt een hele nieuwe community gerealiseerd die Kittitian Hills is gedoopt. Uiteraard draagt dit project de status ‘approved for Citizenship by Investment’ dat aangeeft dat je de lokale nationaliteit kunt aanvragen indien je hier je vier ton dollars in pompt.
De vulkanische oorsprong van zowel St. Kitts als Nevis is duidelijk zichtbaar aan het donkergrijze tot zwarte zand dat de vele stranden als een soort extra terrestriële laag bedekt. De branding is aan de Atlantische kust aanzienlijk ruiger en dieper blauw van kleur. De rustigere westkant is duidelijk populairder bij zowel badgasten als pelikanen.
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.comThe post Circle in the wind first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Onbevlekt Basseterre first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Een aantal oude gebouwen heeft de tand des tijds doorstaan. Het dagelijkse leven van de kittitianen speelt zich grotendeels af in de kleine straten rondom ‘The Circus’ waar de Berkeley Memorial Clock uitkijkt op het National Museum.
Een blok verder klinkt een krakerige stem uit een speaker wanneer een overijverige evangelist oproept het zondige leven te verruilen voor een leven met de Heer. Nee, het is niet ‘Speakers’ Corner’ in Hyde Park, maar het Independence Square park dat als een soort buffer ligt tussen het rumoerige centrum en de Kathedraal van de Onbevlekte Ontvangenis. Op de vele bankjes komt de eilander tot rust terwijl ze gebiologeerd zitten te staren naar het schermpje van hun Digicel smartphones.
Het karakter van de community wordt duidelijk als we overal mensen buiten zien zitten. Het sociale leven speelt zich zoals in vele tropische oorden vooral buiten af. Een van de belangrijkste elementen van een cultuur is…eten! Talloze straatverkopers bieden gepassioneerd hun vers bereide waar aan.
Dat de centerfold manie hier niet heeft toegeslagen wordt duidelijk als we worden omringd door dames met achterwerken als wastafel-onderkasten en markante zwaartekracht trotserende art-deco voorgevels, beiden bij elkaar gehouden in nietsverhullende lycra.
In een kakofonie van geuren, kleuren en geluiden verzwelgen we in de aanstekelijke don’t worry, be happy mentaliteit van de heerlijke West Indies!
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.comThe post Onbevlekt Basseterre first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Money talks first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Dé manier om de economie een boost te geven is zorgen dat er liquiditeit wordt geïmporteerd. Als eerste zorg je ervoor dat je naast de Eastern Caribbean Dollar (XEC) – 1 EUR = 2,98 XEC – ook de US dollar als officiële munt accepteert. Vervolgens speel je in op de behoefte van vermogende wereldburgers die zo min mogelijk belasting willen betalen en meer wilen dan een afgezaagde offshore constructie.
Op St.Kitts en Nevis is het mogelijk om nationalisatie in te kopen. Echter wil je het kaf van het koren scheiden en alleen de serieuze spelers toegang verlenen. Toch kiest men ervoor om de drempel relatief laag te houden. Voor een investering van 250.000 USD in de lokale economie, bij voorkeur in de suiker industrie (Sugar Industry Diversification Foundation) verwerf je het recht om een Kittitiaans paspoort aan te vragen. Hierbij ben je niet verplicht afstand te doen van je huidige nationaliteit, tenzij je eigen land dat verlangt. Een andere optie voor ‘immigration by investment’ of ‘economic citizenship’ is de iets meer omslachtige ‘real estate route’ waarbij je voor minimaal 400.000 USD investeert in een van de onroerend goed projecten op het eiland. Prettige kanttekening is dat je nooit verplicht bent daadwerkelijk in het land te wonen.
De real estate optie is duidelijk zichtbaar aan de vele bouwprojecten die het land telt waarvan enkele zeer prestigieuze. Zo wordt de door heuvels omgeven baai in de zuidelijke punt van St.Kitts omgetoverd tot ‘Christophe Harbour‘ waar je een villa kunt bestellen met uitzicht op je miljoenenjacht in de achtertuin en de vulkaan van Nevis in de verte.
De smalle strook land die de uitloper vormt van het eiland telt aan weerszijden meerdere idyllische stranden met paradijselijke postkaart-achtige taferelen. In houten hutjes zoals het Shipwreck Beach Bar & Grill vloeit het Carib beer rijkelijk. Lokaal zeebanket vergezelt van burgers en ‘dogs with all the works’ worden geserveerd om het gevoel van hemel op aarde ook door de maag te laten gaan.
Om te bevatten dat het leven met een Kittitiaans paspoort, een overvloedig stulpje op de bergwand, een dikke terreinwagen en tropische weldaad zover het oog reikt goed uit te houden is, hoef je echt geen rocket scientist te zijn!
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.comThe post Money talks first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Oyster Pond first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Over de drukke stoplichtloze wegen rijden we naar het noord-oostelijke deel van Sint Maarten tegen de Franse grens aan. De uitgestrekte zandstranden beperken zich tot het westelijk deel van het eiland. Hier in het oosten liggen luxe privewoningen, jachthavens en het chique Westin hotel aan de rotsachtige kust met woeligere baren dan de baai waar wij ons verblijf hebben. De zee toont in elke hoek van het eiland haar eigenzinnige karakter.
De enkele wegen die het oosten doorkruisen bestaan uit kronkelige paden met angstige hellingspercentages. De bergversnelling van onze 4×4 bleek geen overbodige luxe. In Oyster Pond waan je jezelf in een andere atmosfeer. Hoewel een stuk rustiger en netter, heeft het een hoog wannabe gehalte. Je wilt niet de drukte van de massa in en rond Philipsburg, maar de serene luxe van de Lowlands in het uiterste westen kun je je niet veroorloven, dus dan gaat men maar in Oyster Pond zitten gekleed in Mc.Gregor short en Paul & Shark polo. De jachthaven is navenant. Hier geen ruimte voor serieuze megajachten maar wel voor de bescheidener bootjes waar waarschijnlijk ook mee gevaren wordt. Zoals bekend varen de eigenaren van megajachten niet maar laten hun kapitein hun drijvende partybodem van haven naar haven varen en stappen ze zelf in hun Learjet, Beechcraft of Bombardier.
Snel terug naar het westen om nog even op het privé-strand aan de teint te werken. Het is voorlopig de laatste dag in Sint Maarten. Al met al kan ik niet zeggen dat er een vonk is overgeslagen. Het is niet het gevoel en de beleving die ik zocht op een Caribisch eiland. Ik mis simpelweg het eilandgevoel. In plaats daarvan voel ik me beetgenomen in een Amerikaanse tourist trap waar authenticiteit heeft plaatsgemaakt voor grootschalige commercie. Het is het Coney Island van de bovenwindse archipelago.
The post Oyster Pond first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Philipsburg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
De voornaamste bron van inkomsten is tegenwoordig massatoerisme. Scheepsladingen worden dagelijks aangevoerd met globetrotters van allerlei pluimages. De volgevreten cruisesnobben bereiken Philipsburg via een pendelbootje dat op en neer vaart van de boulevard, beter bekend als ‘Boardwalk’, naar de drijvende steden die parallel geparkeerd liggen aan de cruise terminal.
In ganzenpas togen de met hoedjes getooide vakantiegangers richting Frontstreet. Het duty-free Walhalla van de hoofdstad bestaat uit een smalle straat vol juweliers en electronicazaken. Verbonden door smalle straatjes met pittoreske namen als Loodsteeg, Visserssteeg en Smidsteeg ligt één straat verder de Backstreet waar de middenstand voornamelijk probeert geïmporteerde couture aan de man en vrouw te brengen vanuit talloze boetiekjes.
Centraal in het stadje staat het houten gerechtsgebouw uit 1793 voor wie nog een snufje cultuur wil opsnuiven alvorens neer te vleien op een van de overvloedige buitenbarretjes of junkfood uitgifte lokalen. De wat meer onderscheidene reiziger wacht op een loungebank in een van de champagnebars, nippend aan een rosé Moët et Chandon, tot de keereweer ze terug dobbert naar hun drijvende binge eating paradijs.
The post Philipsburg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Caribbean Sunrise first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Voor de tweede keer zette Columbus zeil naar het westen voor zijn ontdekking van West Indië. Tijdens deze reis zette hij voor het eerst voet aan land op het eiland dat hij Saint Martin doopte. We schrijven 11 november 1493, de feestdag van de heilige Sint Maarten.
Het is zes uur in de ochtend als de zon in het oosten uit het water herrijst om de Windward Islands de nieuwe dag in te leiden. In de verte verschijnen de eerste mega cruiseschepen met duizenden toeristen die de eilanden zullen invaseren zoals eeuwen geleden de kolonisten bezit namen van de Caribische archipel.
De resorts maken nog een verlaten indruk als de bewoners nog hun roes uitslapen. Over enkele uren zal het eiland weer leven en zullen de talloze barretjes, restaurants en seafood shacks weer bemand zijn om de honger van de grotendeels morbide obese Amerikanen te stillen. Het fourageren is hier niet slechts naar voedsel maar evenzeer naar goedbedoelde rotzooi uitgestald in de souvenirstandjes zodat ook het thuisfront aan zijn trekken komt.
The post Caribbean Sunrise first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Cross-border first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Bij de runway linksaf. Richting de Lowlands waar de golfbaan strategisch gepositioneerd ligt tussen de riante villa’s. Je waant je op de Frans-Nederlandse grens in een soort Côte d’Azur temidden van Franse café’s, brasserieën en luxe jachten die in de inlet op hun baasje wachten.
Eenmaal de baai gerond, bevinden we ons in Nettle Bay, het meest westelijke deel van Saint Martin waar het straatbeeld wordt gedomineerd door bolides met Franse platen en bijbehorende deuken. De groots opgezette wegen en drive thru shops maken plaats voor Franse knusse straatjes. Een groter contrast tussen noord en zuid is nauwelijks denkbaar. De Franse Antillen tonen nog het eigen kneuterige karakter van vervallen gebouwen afgewisseld met hier en daar een modern complex. Wie van Frankrijk houdt is hier op zijn plek. Indien je echter de trotse bezitter bent van een Chevy Suburban of oversized pick-up, dan ben je al snel misplaatst in een smurfachtige infrastructuur zoals we die kennen van zuidelijke Franse dorpjes.
Terug de grens over dalen we af richting Simpson Bay. In de verte doemen St.Barth, St.Eustatius en het markante vulkanische Saba op als bergen die uit de Caribische zee oprijzen.
Eenmaal terug tussen de KFC’s, Burger King’s en andere fastfood ketens lijkt het eiland ineens een stuk groter. Hoewel qua oppervlakte de mindere, zorgt de Amerikaanse ruimtelijke indeling voor een wijds gevoel. Onze 4×4 lijkt ineens weer een heel stuk compacter op Sint Maarten, ofwel ‘The friendly island’.
The post Cross-border first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Op bijna 8000km van huis grenst Nederland aan Frankrijk. Een eiland in Caribische sferen, slechts enkele keren langer dan de runway waar nog net een Jumbo kan landen nadat het badgasten en auto’s zandstraalt of zelfs wegblaast tijdens de wereldbekende en veel gekiekte approach op Princess Juliana Airport.
Waar het noordelijke Saint Martin nog Franse invloeden koestert is van Nederland weinig meer te vinden in het zuidelijke deel dat als Sint Maarten de status van land binnen het koninkrijk draagt. Zoals ook op het vasteland blijkt de Nederlandse identiteit niet dominant en straalt Saint Marteen, zoals de locals zeggen, meer uit van een Amerikaanse enclave.
De officiële valuta, de Antilliaanse Gulden, wordt gedoogd. Bij wijze van goodwill is de lokale kruidenier bereid een zakjapanner, of zakamerikaan tevoorschijn te toveren om de som van je groceries om te rekenen van Amerikaanse dollars naar Guilders.
In dit stuk Nederland is alles verkocht. Patriotisme verwijst naar stars and stripes met een slapende leeuw.
Maar wie geeft er om. Het is altijd mooi weer. Zon, strand, verse kreeft…of liever crayfish. Alles drie keer overpriced, dat nog eens versterkt wordt doordat de greenback en de euro inmiddels op weg zijn naar pariteit.
Talloze megajachten liggen voor anker met zicht op de dubbel geparkeerde privéjets. Het duty free Island in de sun met uitzicht op het mondaine Anguilla in het noorden en het summum van de jetset, Saint Barth in het zuiden. Sint Maarten is de place to be. Mits je voor vertrek een overwaarde hypotheek hebt opgenomen of je American Express in je bikinitopje hebt gestoken. Zoals gezegd, ‘Don’t leave home without it!’
Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.
The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>