Als een soort frame volgt de enige hoofdweg van het eiland de grillige kust en completeert het rondje bij terugkomst in Basseterre. We verkiezen om de route met de klok mee te rijden. Over Cayon Street rijden we langs het ziekenhuis en laten de bebouwde kom van Basseterre achter ons.
Het eerste kustdorpje dat we tegen komen is Old Road Town dat de allereerste Britse nederzetting in de Cariben was. De in felgekleurde kleding gehulde inwoners hangen op hun veranda’s of sleutelen aan krakkemikkige bolides. Alles in een Caribisch tempo. Relax, man! Restaurants, winkels en cafés zijn er in de dorpjes niet te vinden. De enige horeca bestaat uit een rondborstige dame van middelbare leeftijd die een viertal grote magische kookpotten langs de weg zet op een zelf getimmerd tafeltje. Bij gebrek aan klandizie lepelt de donkere keukenprinses haar eigen brouwsel uit de toverketel om het vervolgens achter haar goedlachse witte gebit te laten verdwijnen.
Terwijl de azuurblauwe zee links met ons meerijdt, doemt rechts in de verte boven op een berg een oude vesting op met kanonnen die dreigend uit de schietgaten steken. Voor de constructie van het Brimstone Hill Fortress werden vanaf 1690 Afrikaanse slaven ingezet door de Britten die met het bouwwerk hun tweede Gibraltar realiseerden. In dit geval om zich tegen de Fransen te verzetten. Dit overigens niet altijd met succes. Tijdens het verdrag van Parijs eind 18e eeuw kreeg Groot Brittannië de heerschappij terug. De restauratie die begin 20e eeuw begon heeft ervoor gezorgd dat de historie behouden blijft en inmiddels valt onder de Unesco World Heritage Sites.
De enkele bezoekers slenteren gedwee de wegwijzers achterna en blijven boven op de muur even staan kijken naar St.Eustatius dat zeer nabij uit de Caribische zee steekt.
We vervolgen de weg die langs vele ingeslapen gehuchtjes leidt. Opvallend is het aantal kerken van verschillende christelijke stromingen en de uitgestrekte begraafplaatsen. Elk dorpje beweert dat daar de Atlantische Oceaan en de Caribische Zee samen komen. Officieel grenst St. Kitts in het oosten aan de Caribische Zee en in het westen aan de Atlantische Oceaan. Het duidelijkst is dit zichtbaar waar beiden gescheiden worden door de landengte in het zuiden waar we gisteren doorheen reden.
In het noordwesten bevindt zich een ander prestigieus bouwproject. Tegen de berghelling wordt een hele nieuwe community gerealiseerd die Kittitian Hills is gedoopt. Uiteraard draagt dit project de status ‘approved for Citizenship by Investment’ dat aangeeft dat je de lokale nationaliteit kunt aanvragen indien je hier je vier ton dollars in pompt.
De vulkanische oorsprong van zowel St. Kitts als Nevis is duidelijk zichtbaar aan het donkergrijze tot zwarte zand dat de vele stranden als een soort extra terrestriële laag bedekt. De branding is aan de Atlantische kust aanzienlijk ruiger en dieper blauw van kleur. De rustigere westkant is duidelijk populairder bij zowel badgasten als pelikanen.
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.com
