Zondag is rustdag op St.Kitts. Het Caribische tempo gaat nog een tandje lager. De gemoedelijke straatjes van Basseterre ogen verlaten. Zelfs de straatventers laten zich niet zien. Er heerst een serene rust. Het plein van de klok is leeg. Geen taxi’s, geen hang-eilanders, geen enkele winkel is open behalve de KFC waar de original en spicy in bijna demonstratief traag tempo van de vitrine in de take-out zakken verdwijnt. Van de stress die hoort bij Amerikaanse fastfood outlets is hier niks te merken. De langer wordende rij kipfanaten wacht geduldig op hun beurt om de smaakpapillen te verwennen met Colonel Saunders’ geheime recept.
We parkeren onze huurbolide zoals afgesproken op vak 24 van het Kittitiaanse – het blijft een leuk woord – vliegveld en deponeren de sleutel in het dashboardkastje. Geen haan die er verder naar kraait want ook het International Airport is compleet verlaten. Geen enkele incheckbalie is bemand, geen enkele airline desk toont enig teken van leven. Onze 20 minuten durende vlucht heeft een vertraging van ruim een uur. Reden? Er is geen vliegtuig. Niemand neemt de moeite om zich daar druk over te maken.
Na een nachtje in Sint Maarten begeven we ons om 9 uur weer richting het Juliana Airport. Onverschrokken klimmen we aan boord van een De Havilland twin prop. Een te dikke passagier wordt verzocht om voorin plaats te nemen om de balans van het vliegertje niet te verstoren. Ik moet ineens denken aan de Disney tekenfilm ‘Planes’. Met 20 man, vrouw en een tweetal larven zitten we op elkaar gepropt in de cabine.
Terwijl we de piloot de throttle vooruit zien duwen valt mijn blik op het gepotnagelde plafond dat ernstige kieren vertoont. Ach, zonder de luxe van een drukcabine hoeven we ons geen zorgen te maken over wat extra ventilatie. Het landingsgestel blijft waar het is en wij zetten met een 30 graden bank naar rechts koers naar Sint Eustatius. Winair, de nationale maatschappij van Sint Maarten onderhoud een pendeldienst tussen de bovenwindse neerlandse veroveringen. Als we naar links kijken passeren we St.Barth, rechts Saba en zonder nootjes, gin/tonic of strakgeklede grijnzende stewardessen zitten we al op de approach van het F.D. Roosevelt airport van Statia, zoals het eiland in de volksmond liefkozend wordt genoemd. Om tegen de wind in te landen draait de jonge piloot, niet gehinderd door subtiliteit, het toestel scherp naar rechts tijdens de steile daling. Touchdown, 6 punten.
Tussen het eilandhoppen door verbleven we op Sint Maarten kort in het Simpson Bay Beach Resort and Marina. Een grootschalig luxe complex met grote kamers en terrassen op slechts een paar minuten van het vliegveld.
Booking.com
