The post Last sunset first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Met tegenzin stappen we in de taxi die ons terug gaat brengen naar Blowing Point Harbour alwaar het ramenritueel zich zal gaan herhalen.
De temperamentvolle chauffeuse vertelt ons in perfect Nederlands haar liefde voor het eiland dat ze al 23 jaar haar domicilie mag noemen. Haar familie exploiteert naast het taxi bedrijf ook een autoverhuur. Een groot gemis op Anguilla is openbaar vervoer. Ze vertelt ons al lange tijd op zoek te zijn naar moedige entrepreneurs die een busbedrijf durven opzetten om zo de bevolking en toeristen mobieler te maken. Het is een waar gat in de markt. Mijn ondernemersgeest wordt weliswaar getriggerd maar ik ben nog steeds op vakantie en bovendien had ik mezelf vorig jaar al deels gepensioneerd.
We arriveren mooi op tijd in de haven en hebben nog 10 minuten om langs de ramen te lopen. Onze belagers die prive charters opdringen negeren we als geroutineerde reizigers.
Achttien minuten later lopen we het haventje van Marigot weer binnen. Wederom het ramendansje en eenmaal buiten worden we belaagd door een horde taxichauffeurs die in de pas aangekomen bootvluchtelingen hun prooi zien.
Wederom doen we alsof we west-indisch doof zijn en lopen stoïcijns voorbij de roofdieren.
Na een uitstekende creoolse lunch in de haven dringen wij ons op aan een taxichauffeur die van de schrik zijn autosleutels niet meer kan vinden.
Moe van de warmte alle reis rompslomp laten we ons zonder protest 5 dollar extra afzetten als hij ons maar zo snel mogelijk naar het luxe appartement in Simpson Bay brengt alwaar we verder kunnen gaan met datgene waar we druk mee bezig waren… luieren in de Caribische zon.
Het uitzicht van het topappartement biedt zicht op de baai en het vliegveld waar we over twee dagen voor de derde keer vandaan zullen vertrekken.
Nog 48uur in de West Indies. Zon, zee en strand. We nemen het er nog even van, tot… de zon voor de laatste keer ondergaat in de diepblauwe Caribische zee.
Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.
The post Last sunset first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Nooit meer weg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Buiten volgt het kortste gesprek van de dag als ik een taxi – ja, hier bestaan ze wel – probeer te bemachtigen.
‘Taxi?’
‘Yes!’
‘Where?’
‘Marigot Port!’
‘Ok, get in!’, wijst hij terwijl hij de vertrekkende minibus tegenhoudt. Het is gebruikelijk dat taxi’s gedeeld worden met anderen die dezelfde kant op willen. Wij delen de onze met een Amerikaanse uit Salt Lake City die vertelt elk jaar naar Saint Martin op vakantie te gaan waar ze een aandeel hebben in een timeshare condo. Het equivalent van de Canarische eilanden voor Nederlanders.
Bijna een uur en een dutje later, na de ergste file van het eiland bedwongen te hebben, rijdt het busje voor bij de veerhaven van Marigot waar het een chaotische drukte is. Nog voor we goed en wel stil staan wordt onze bagage uit het busje getrokken.
‘You goin’ to Anguilla?’, vraagt een goed gebruinde man alsof het een voorrecht is. Hij kijkt me nog eens in mijn slaperige ogen en roept: ‘You don’t look like ya wanna go!’.
Nog voordat ik ‘Yes, we’re goin’!’ riep zag ik onze twee koffers al van hand naar hand schieten om vervolgens met een doffe plof in de gereedstaande schuit te belanden.
We sluiten aan in de rij voor de douane. Het blijft een gedoe dat elk eiland een ander land toebehoort. Privileges tussen leden van de EU of Schengenlanden gelden hier niet. Een typisch Amerikaans gezin met meer kinderen dan pedagogisch verantwoord staat voor ons te stressen en hun volume werkt op mijn zenuwen. Wat lag ik lekker te slapen in het busje. We zijn aan de beurt, schuiven de paspoorten door het luikje en ik kijk bewonderend naar de douaneagent die in kleuterhandschrift letter voor letter onze namen op een lijst krabbelt. De paniek slaat toe als hij bij het onderste lijntje is en een nieuw lijntjesvel moet vinden. Grensformaliteiten afhandelen op de eilanden is een soort raamprostitutie. Je schuift van het ene raam naar het andere en schuift een paar dollarbiljetten door een kier voor een nieuwe smet op je paspoort. Ik krijg de paspoorten terug en schuifel een paar meter verder naar het volgende raam, schuif een Alexander Hamilton door het luikje om de vertrekbelasting te voldoen. Twee kaartjes ,drie klapdeuren en twee ramen verder mogen we ons eindelijk bij onze bagage voegen.
De haven van Marigot wordt kleiner, de veerboot raast volgas richting Blowing Point harbour op Anguilla. Onderweg stop ik iemand nog twee Andrew Jacksons toe. Voor het gemak neem ik aan dat hij de ritprijs collecteert alhoewel zijn voorkomen meer doet vermoeden dat je wordt gekielhaald als je niet schuift. Een kaartje durf ik niet te vragen en ga verder met het genieten van het uitzicht en het trachten binnen te houden van mijn ontbijt. Ik word niet zeeziek, ik word niet zeeziek…
blowing point Harbor
Anguilla is te zien vanuit Sint Maarten. De overtocht duurt dan ook maar 20 minuten. Waar de meeste eilanden bergachtig zijn, is Anguilla redelijk vlak. Het is een langgerekt stuk land en de meest noordelijke van de Leeward Islands. Het eiland is gezegend met paradijselijke stranden aan zowel de Atlantische noordkust als de Caribische zuidkust.
Op koers naar Blowing Point Harbour zien we het eiland groter worden en ontwaren we gigantische villa’s op de meest schitterende locaties aan de kustlijn.
Anguilla is geen eiland voor beginners. De overheid heeft ingezet op de rijken der aarde en de prijzen bevestigen dat. Hotelovernachtingen van boven de 1000 euro per nacht zijn eerder regel dan uitzondering. Het eiland moedigt bezoekers aan om te investeren in onroerend goed. Men wordt wel geacht een serieuze speler te zijn en elke poging tot aankoop moet eerst worden goedgekeurd door de instanties. Zo moet je aantoonbaar genoeg financiën hebben om je stulpje perfect te onderhouden en ben je verplicht hier iemand voor in dienst te nemen. Op deze manier tracht men de high-end uitstraling van de overgewaardeerde zandbank in stand te houden. Indien je schrikt van bedragen van 7, 8 of 9 cijfers, dan kun je beter beginnen met een stacaravan in zeeland.
Aangekomen in Blowing Point manoeuvreren we ons met bagage en al, als ware eilandhoppers, gewapend met ingevulde immigratieformulieren en paspoort, voorbij de inmiddels bekende ramenbuurt. Buiten laten we ons een taxi in de maag splitsen terwijl we achter onze koffers aan lopen die een nieuw baasje zien in de lokale taxichauffeur met zenuwtik. Het blijft op de eilanden een kunst om niet overreden te worden bij het oversteken. Op Sint Maarten rijdt met rechts en heeft men het stuur links. Op St.Kitts reed men links in een right-hand-drive. Op St. Eustatius rijdt men weer gewoon continentaal Europees rechts. Op Anguilla rijdt men links, maar zijn links- en rechtsgestuurde wagens even goed vertegenwoordigd. Erg handig, merk ik als ik onze huurauto overhandigd krijg. Zoals bekend heb ik een voorkeur voor links verkeer maar dan wel graag met het stuur aan de rechter kant. ‘Just keep driving on the left and you’ll be ok!’, roept Andy me vol vertrouwen na als ik onwennig de stuiterende Jeep over anguillaans zand navigeer.
Als een soort afwijking blijf ik, onderweg terug naar onze accommodatie, kijken in de achteruitkijkspiegel die er niet is. Waarschijnlijk zat dat in hetzelfde pakket als de ontbrekende achter en zijruiten. Als een soort Daisy uit de Dukes of Hazard rijdt de Jeep met mij de oprit op.
Het ene strand is nog adembenemender dan het andere. Dwars als we zijn beginnen we de dag met een Engels ontbijt bij Roy’s Bayside Grill op het strand van Sandy Point, dat bekend staat om zijn nightlife en sunsetparties.
We hobbelen verder langs de noordkust richting Shoal Bay waarvan men zegt dat het een van de mooiste stranden heeft van het hele Caribisch gebied. Dat klinkt nogal overdreven, maar eenmaal aangekomen is elke twijfel in één klap verdwenen. Het hagelwitte poederzand en de mooiste diepste schakeringen van blauw die je je kunt voorstellen. Geen enkele reisgids of postkaart kan de schoonheid van dit strand beschrijven. Ik heb vele bounty stranden over de hele wereld gezien, maar deze verdient op zeker een plek hoog in de top.
once you visit, you’ll never want to leave
De hoofdstad van het eiland is The Valley waar we weer het bekende straathangen van de Caribische bevolking tegenkomen. In straattaal heet het ‘liming’. Hangen met vrienden, kletsen, drinken en delen van eten. Op het eiland zijn slecht 8 ATM machines te vinden. Allemaal spugen ze op verzoek Eastern Caribbean Dollars of US Dollars. Een aantal banken bevinden zich in The Valley. Ook tankstations zijn schaars. We tellen er een stuk of vijf op Anguilla. Zoals op de meeste eilanden betaal je omgerekend naar liters ongeveer 1 USD per liter. Anguilla werkt met het imperial systeem dat rekent in mijlen en gallons.
Ons hotel in Rendez-vous Bay in het zuidwesten is minstens zo mooi. Water zo helder alsof het uit een fles Spa blauw komt. Diep de zee ingelopen kun je nog steeds controleren of je tenen er nog niet afgebeten zijn. Voor ons liggen een paar miljoenenjachten met een paar motorbootjes die de opvarenden van en naar de kust pendelt. De rest van ons Anguilla avontuur besluiten we neer te vleien op het sprookjesachtige strand en te genieten als ware het een droom die nooit over gaat.
Wat ze zeggen over het paradijselijke Anguilla is waar. “Once you visit, you’ll never want to leave”
The post Nooit meer weg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Touchdown first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
We parkeren onze huurbolide zoals afgesproken op vak 24 van het Kittitiaanse – het blijft een leuk woord – vliegveld en deponeren de sleutel in het dashboardkastje. Geen haan die er verder naar kraait want ook het International Airport is compleet verlaten. Geen enkele incheckbalie is bemand, geen enkele airline desk toont enig teken van leven. Onze 20 minuten durende vlucht heeft een vertraging van ruim een uur. Reden? Er is geen vliegtuig. Niemand neemt de moeite om zich daar druk over te maken.
Na een nachtje in Sint Maarten begeven we ons om 9 uur weer richting het Juliana Airport. Onverschrokken klimmen we aan boord van een De Havilland twin prop. Een te dikke passagier wordt verzocht om voorin plaats te nemen om de balans van het vliegertje niet te verstoren. Ik moet ineens denken aan de Disney tekenfilm ‘Planes’. Met 20 man, vrouw en een tweetal larven zitten we op elkaar gepropt in de cabine.
Terwijl we de piloot de throttle vooruit zien duwen valt mijn blik op het gepotnagelde plafond dat ernstige kieren vertoont. Ach, zonder de luxe van een drukcabine hoeven we ons geen zorgen te maken over wat extra ventilatie. Het landingsgestel blijft waar het is en wij zetten met een 30 graden bank naar rechts koers naar Sint Eustatius. Winair, de nationale maatschappij van Sint Maarten onderhoud een pendeldienst tussen de bovenwindse neerlandse veroveringen. Als we naar links kijken passeren we St.Barth, rechts Saba en zonder nootjes, gin/tonic of strakgeklede grijnzende stewardessen zitten we al op de approach van het F.D. Roosevelt airport van Statia, zoals het eiland in de volksmond liefkozend wordt genoemd. Om tegen de wind in te landen draait de jonge piloot, niet gehinderd door subtiliteit, het toestel scherp naar rechts tijdens de steile daling. Touchdown, 6 punten.
Tussen het eilandhoppen door verbleven we op Sint Maarten kort in het Simpson Bay Beach Resort and Marina. Een grootschalig luxe complex met grote kamers en terrassen op slechts een paar minuten van het vliegveld.
Booking.comThe post Touchdown first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Circle in the wind first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Het eerste kustdorpje dat we tegen komen is Old Road Town dat de allereerste Britse nederzetting in de Cariben was. De in felgekleurde kleding gehulde inwoners hangen op hun veranda’s of sleutelen aan krakkemikkige bolides. Alles in een Caribisch tempo. Relax, man! Restaurants, winkels en cafés zijn er in de dorpjes niet te vinden. De enige horeca bestaat uit een rondborstige dame van middelbare leeftijd die een viertal grote magische kookpotten langs de weg zet op een zelf getimmerd tafeltje. Bij gebrek aan klandizie lepelt de donkere keukenprinses haar eigen brouwsel uit de toverketel om het vervolgens achter haar goedlachse witte gebit te laten verdwijnen.
Terwijl de azuurblauwe zee links met ons meerijdt, doemt rechts in de verte boven op een berg een oude vesting op met kanonnen die dreigend uit de schietgaten steken. Voor de constructie van het Brimstone Hill Fortress werden vanaf 1690 Afrikaanse slaven ingezet door de Britten die met het bouwwerk hun tweede Gibraltar realiseerden. In dit geval om zich tegen de Fransen te verzetten. Dit overigens niet altijd met succes. Tijdens het verdrag van Parijs eind 18e eeuw kreeg Groot Brittannië de heerschappij terug. De restauratie die begin 20e eeuw begon heeft ervoor gezorgd dat de historie behouden blijft en inmiddels valt onder de Unesco World Heritage Sites.
De enkele bezoekers slenteren gedwee de wegwijzers achterna en blijven boven op de muur even staan kijken naar St.Eustatius dat zeer nabij uit de Caribische zee steekt.
We vervolgen de weg die langs vele ingeslapen gehuchtjes leidt. Opvallend is het aantal kerken van verschillende christelijke stromingen en de uitgestrekte begraafplaatsen. Elk dorpje beweert dat daar de Atlantische Oceaan en de Caribische Zee samen komen. Officieel grenst St. Kitts in het oosten aan de Caribische Zee en in het westen aan de Atlantische Oceaan. Het duidelijkst is dit zichtbaar waar beiden gescheiden worden door de landengte in het zuiden waar we gisteren doorheen reden.
In het noordwesten bevindt zich een ander prestigieus bouwproject. Tegen de berghelling wordt een hele nieuwe community gerealiseerd die Kittitian Hills is gedoopt. Uiteraard draagt dit project de status ‘approved for Citizenship by Investment’ dat aangeeft dat je de lokale nationaliteit kunt aanvragen indien je hier je vier ton dollars in pompt.
De vulkanische oorsprong van zowel St. Kitts als Nevis is duidelijk zichtbaar aan het donkergrijze tot zwarte zand dat de vele stranden als een soort extra terrestriële laag bedekt. De branding is aan de Atlantische kust aanzienlijk ruiger en dieper blauw van kleur. De rustigere westkant is duidelijk populairder bij zowel badgasten als pelikanen.
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.comThe post Circle in the wind first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Onbevlekt Basseterre first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Een aantal oude gebouwen heeft de tand des tijds doorstaan. Het dagelijkse leven van de kittitianen speelt zich grotendeels af in de kleine straten rondom ‘The Circus’ waar de Berkeley Memorial Clock uitkijkt op het National Museum.
Een blok verder klinkt een krakerige stem uit een speaker wanneer een overijverige evangelist oproept het zondige leven te verruilen voor een leven met de Heer. Nee, het is niet ‘Speakers’ Corner’ in Hyde Park, maar het Independence Square park dat als een soort buffer ligt tussen het rumoerige centrum en de Kathedraal van de Onbevlekte Ontvangenis. Op de vele bankjes komt de eilander tot rust terwijl ze gebiologeerd zitten te staren naar het schermpje van hun Digicel smartphones.
Het karakter van de community wordt duidelijk als we overal mensen buiten zien zitten. Het sociale leven speelt zich zoals in vele tropische oorden vooral buiten af. Een van de belangrijkste elementen van een cultuur is…eten! Talloze straatverkopers bieden gepassioneerd hun vers bereide waar aan.
Dat de centerfold manie hier niet heeft toegeslagen wordt duidelijk als we worden omringd door dames met achterwerken als wastafel-onderkasten en markante zwaartekracht trotserende art-deco voorgevels, beiden bij elkaar gehouden in nietsverhullende lycra.
In een kakofonie van geuren, kleuren en geluiden verzwelgen we in de aanstekelijke don’t worry, be happy mentaliteit van de heerlijke West Indies!
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.comThe post Onbevlekt Basseterre first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post St. Kitts & Nevis first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Een trouwe turboprop ATR-72 van LIAT – Leeward Island Air Transport – vliegt ons in minder dan 20 minuten van Sint Maarten naar Robert L. Bradshaw International Airport in St. Kitts of zoals het officieel heet Saint Christopher and Nevis. Onder ons zien we Philipsburg kleiner worden. Het touristencircus lijkt van hier boven minuscuul.
Het eiland St.Kitts met de bijnaam ‘Sugar Island’ vanwege de suikerplantages, is deel van de Leeward Islands archipel en valt onder het Britse Gemenebest of Commonwealth. Samen met Nevis telt het slechts 45.000 inwoners. Het leven concentreert zich rond de hoofdstad Basseterre. Verder is er slechts een weg langs de kust die rond het eiland gaat. Het binnenland bestaat uit bergen tot ruim een kilometer hoog, begroeid met tropisch oerwoud.
Bij de eerste voet op Kittitiaanse bodem voel ik het meteen. De langverwachte vonk slaat over. Het gevoel dat iets klopt nog voordat je iets hebt gezien. Door de klapdeuren van het vliegveld wacht…. niets ! Heerlijk! Hier is nog het normale leven zoals ik me dat voorgesteld had. Tijdens de korte rit naar het hotel bekruipt me het onmiskenbare eilandgevoel. Mijn droombeeld van de Cariben was niet geromanticeerd. Het bestond echt. De laidback bedrijvigheid van de lokale industrie, de paar cruise schepen die aan de Dock liggen, de dagelijkse beslommeringen van een klein eilandstaatje. De locals die bezig zijn met hun daily life. Hier wordt gewoon geleefd.
Na het verkrijgen van mijn lokale rijbewijs neem ik plaats achter het stuur van de huurauto en een volgend gevoel van thuiskomen ervaar ik als ik eindelijk weer gewoon links mag rijden. Ja, ik heb een genetische voorkeur voor links verkeer. De eerste middag en avond is stil genieten. Genieten van een droom die zich voor me afspeelt in alle bescheidenheid. Hier krijg je de ruimte om te beleven zonder het gevoel een pion te zijn in een geforceerde gehaaste choreografie.
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.comThe post St. Kitts & Nevis first appeared on Nieske Op Reis.
]]>