In de verte zien we de beschilderde koeltorens van Soweto die hoog boven de sloppenwijken uit steken. Even later rijden we langs het Chris Hani Baragwanath Hospital, het derde grootste ziekenhuis ter wereld. Aan het begin van de vorige eeuw en tijdens de tweede wereldoorlog trokken duizenden zwarte arbeiders richting Johannesburg en vestigden zich aan de buitengrenzen van de stad waar de Townships ontstonden. De gevolgen van segregatie werd hier het meest gevoeld.

We beginnen ons bezoek in een van de armste wijken waar we Bie tegenkomen. Een bewoner die een erg gelaten indruk maakt. Zijn melancholische houding en gezichtsuitdrukking vertoont tekenen van een zwaar leven. Samen met hem lopen we over een zandpad waaraan mensen wonen in provisorische huizen van hout en golfplaten. Ik blijf even staan kijken naar een vrouw die met dezelfde bijna emotieloze uitdrukking de was staat op te hangen tussen haar huis en een houten hutje waarin een toilet schuil gaat. Als ik me omdraai kijk ik over een berg vuilniszakken uit op de overige wijken van Soweto. Elke Township heeft een soort eigen bestuur waar veelal de oudste inwoners deel van uitmaken. Als ik Bie vraag naar de sfeer in de gemeenschap vertelt hij dat men heeft geaccepteerd dat dit hun realiteit is.

Eveneens typerend voor Soweto is het hoge aantal tienermoeders. Terwijl ik alle bekende waarschuwingen in de wind sla hou ik mijn camera in de aanslag als ik buk om in een van de hutjes binnen te kijken waaruit een vrolijk gegiechel komt. Een stevige vrouw met een verlegen grijns gebaart me om binnen te komen. Het is een ruimte van drie bij twee meter waar een stuk of zeven peuters op de grond stoppen met spelen om het onverwachte bezoek nieuwsgierig aan te staren. Eén van de meisjes steelt acuut mijn hart. De muren zijn behangen met kleurrijke tekeningen van leerstof voor de kinderen, gebeden en waarschuwingen en aanwijzingen voor de begeleiders. HIV schijnt nog steeds een actuele angst te zijn. In een omgebouwde container zie ik gekleurde kommen staan. Ik vraag de dame die de kommen vult met dampende rijst of ik een foto mag maken. Ze stemt verlegen maar gastvrij toe.

In een omgebouwde container zie ik gekleurde kommen staan. Ik vraag de dame die de kommen vult met dampende rijst of ik een foto mag maken. Ze stemt verlegen maar gastvrij toe.

“Wat is de bekendste straat ter wereld?”, vraagt onze pseudo quizmaster als we weer bij hem in de auto stappen. Na ons zwijgen te hebben verwerkt stelt hij dat wij de enige twee mensen ter wereld zijn die dat niet wisten.

de bekendste straat ter wereld

“Het is Vilakazi Street !’, proclameert hij alsof we de domste mensen zijn die hij ooit is tegengekomen. De straat geniet wereldfaam omdat het de enige straat ter wereld is waar twee winnaars wonen van de Nobelprijs voor de vrede. Even later stopt hij bij een witte muur met een poortje en een schild in een van de betere wijken van de Township. “Dit is het huis van Desmond Tutu!”, presenteert hij trots.
De andere bekende bewoner is natuurlijk niemand minder dan Nelson Mandela. Zijn huis is omgetoverd tot een museum en een ware toeristenattractie geworden. De muren zijn volgehangen met krantenknipsels, oorkondes en foto’s. Het voelt als een eer om er te mogen kijken. In het midden van de kamer zien we op de grond nog de aftekening van een betonnen muur die Winnie ooit heeft laten bouwen om achter te schuilen als er vanaf de straat op ze werd geschoten. Buiten zien we nog de dichtgeplamuurde kogelgaten in de gevel. Alles spreekt boekdelen over het leven van een opmerkelijke en unieke man die een grootse invloed heeft gehad op de geschiedenis van de mensheid. Diep respect is het enige dat op zijn plaats is.

In de tijd van de Apartheid was de overal aanwezige politie er alert op om het samenscholingsverbod onder zwarten te handhaven. Het verzet kwam bij elkaar om in het geheim over politiek te praten. Dat gebeurde in lokale kroegen of shebeens. Elke shebeen maakte ook zijn eigen bier. Een drank die in de lokale cultuur de oplossing was voor bijna alle kwalen, zelfs onvruchtbaarheid. Een goede vrouw kenmerkt zich doordat ze zelf bier kan maken.

the shack

En zo togen we samen naar The Shack, een shebeen dat achter een huis is opgebouwd uit golfplaten en muffige houten borden. We worden met argusogen bekeken door een aantal mannen die aan een pooltafel bezig waren. Met wat fantasie zou het ook een kroeg in de New Yorkse Bronx kunnen zijn. Het ijs is gauw gebroken als we een uitgeholde kalebas-schaal met het zelfgebrouwde bocht bestellen – of Umqombothi zoals ze het zelf noemen – en de schaal na een paar slokken van hand tot hand wordt doorgegeven.

Bijna veertig jaar geleden protesteerden duizenden zwarte kinderen tegen de verplichting van het Afrikaans als lestaal op de middelbare school. De blanke oproerpolitie schoot met scherp en honderden kinderen lieten het leven. De 13-jarige Hector Pieterson werd het symbool van die gebeurtenis. De foto waarop zijn levenloze lichaam werd gedragen door een andere scholier ging de hele wereld rond. We sluiten ons bezoek aan Soweto af bij het herdenkingsmonument.

Voor een veilig onderkomen hebben we gekozen voor Protea Hotel Fire & Ice van Marriott in de moderne hippe wijk Melrose Arch.

info en boeken

Booking.com

The post Van Ghetto tot WK finale – Soweto first appeared on Nieske Op Reis.

Met een vleugje hyperactiviteit ratelt hij de geschiedenis van Zuid-Afrika op waarin belangrijke gebeurtenissen in deze stad hebben plaatsgevonden. Terwijl de jaartallen ons om de oren vliegen maak ik foto’s van het Ellis Park Stadium. De arena die wereldfaam kreeg toen Mandela tijdens de Rugby World Cup in 1995 het bekende groene shirt aantrok van de Springboks, de populaire club van blanke Afrikanen. Hij zag sport als de manier om zijn droom, een multi-culturele democratie te ondersteunen.

er bestond alleen blank of zwart

In het noorden zien we in de verte Sandton, het nieuwe financiële hart van de stad. Tijdens het apartheidsbewind bestond het noordelijk stadsdeel voornamelijk uit blanke wijken waar zwarten alleen met een bezoekerspasje mochten komen. Alles maar dan ook alles werd gescheiden voor blanken en zwarten. “Je was of blank of niet-blank, dus alle andere niet blanken vielen ook onder zwart”, aldus onze niet-blanke gids. “Als je vijf minuten nadat je pasje verlopen was in een blanke wijk gesignaleerd werd dan riskeerde je zes maanden gevangenis”, zo pruttelt Charles verder. Hij zou het nog herhalen als we later voorbij het beruchte Central Police Station met de karakteristieke blauwe gevel rijden, beter bekend als John Vorster Square, dat inmiddels symbool staat voor de vele martelingen die er hebben plaatsgevonden en waar velen, waaronder bekende apartheidsstrijders niet levend uit kwamen. Het verhaal naar de buitenwereld was steevast dat men zelfmoord had gepleegd.

Onze cameralens volgt Charles’ zenuwachtige vinger die nu naar het noordwesten wijst. “En daar….”, hij verheft zijn stem alsof ie een menigte toespreekt, “…dat is de Nelson Mandela bridge!”. Deze aankondiging herhaalt hij nog drie keer als ware hij zijn eigen echoput. Een tik die hij vaker blijkt te hebben. De brug staat symbool voor gelijkheid. Voor het eerst kon iedereen ongeacht ras, kleur, of andere differentiële eigenschap van de ene kant van de stad naar de andere zonder dat daarvoor vervolgd te worden.

In het westen kijken we neer op Gandhi square. Op het voormalige Government square zijn de gerechtsgebouwen gevestigd waar velen zijn veroordeeld onder het apartheidsregime. Mahatma Ghandi, de mensenrechten activist en voorstander van geweldloos protest had aan het plein zijn kantoor als eerste Indiase jurist in het land. Door de lens zie ik het grote standbeeld van de kleine man waar ik een half uur geleden nog tegenop stond te gapen.

De zwarte bevolking vestigde zich vooral in het zuidwesten waar ze talloze gemeenschappen vormden die tezamen de South-Western-Townships vormden. Beter bekend als SoWeTo. Dit was een absolute no-go zone voor een blanke die er waarschijnlijk niet levend uit zou komen. Als een quizmaster die zijn roeping is misgelopen legt Charles de vraag bij ons neer hoeveel inwoners Soweto heeft als de helft van de bevolking van Johannesburg er woont. Gretig wachtend op een reactie verlos ik hem van zijn lijden en roep: “5 miljoen!”. Meer dan een verheugde goedkeurende blik van de man die zelf uit Soweto komt heb ik niet gewonnen.

van diamanten naar goud

Door de smerige ramen turen we in de verte naar een aantal van de oude goudmijnen die de stad zijn bestaansrecht hebben gegeven. Het land had geleerd van de de diamantkoorts eerder in de geschiedenis waaruit Kimberley, de oudste stad van het land is ontstaan. Met de goudmijnen wilden ze niet dezelfde fout maken en zouden de stad gestructureerd laten groeien. Destijds had men slechts beperkte middelen om het erts te delven. Nu worden de oude mijnen opnieuw tot op de laatste resten uitgepulkt met behulp van moderne technologie.

Weer op straatniveau rijden we over Rissik Street en passeren het stadhuis van Johannesburg. Een statig stulpje in Edwardiaanse bouwstijl waar tegenwoordig ook het Provinciaal Gerechtshof van Gauteng is gevestigd. Nadat we de spoorbanen zijn overgestoken wijst Charles naar de twee betonnen muren langs de weg waar vroeger de controlepoortjes stonden waar zwarten hun bezoekerspas moesten tonen. Het waren veelal de zwarte afrikanen die bij de blanke bevolking in het huishouden werkten.

Een stukje westwaarts keren we terug naar het zuiden als we dan de Nelson Mandela Bridge oprijden. Het voelt als een mijlpaal, een eer om er één keer in mijn leven overheen te mogen gaan. Ik leef me in in de emotie van het Zuid-Afrika van vlak na de apartheid en voel de strijd, de pijn, de onmacht en uiteindelijk…de vrijheid.

Voor een veilig onderkomen hebben we gekozen voor Protea Hotel Fire & Ice van Marriott in de moderne hippe wijk Melrose Arch.

info en boeken

Booking.com

The post On Top of Africa – Johannesburg first appeared on Nieske Op Reis.

De volgende ochtend aan tafel spuwen we onderling even lekker het ongezouten commentaar op de andere clientèle van het landgoed dat zich te goed doet aan het ontbijtbuffet. De een is te dik, de andere te lomp. Die en die dragen een combinatie waar een hyena voor zou omrollen van het lachen en twee oudere dames vervloeken we omdat ze de pot jam van het buffet hebben toegeëigend. Zo, dat was lekker. Het ontbijt welteverstaan.

De hemel begint te huilen als we de GPS instellen op Johannesburg. Een rit van zeker 4,5 uur. White River doen we als eerste aan waarna we straks bij Nelspruit de provinciale voor de nationale weg kunnen verruilen.

We passeren gehuchten, dorpjes en andere volksbehuizing. Het contrast is zoals in vele landen onder de evenaar groot. Lemen en golfplaten hutten in de ene wijk en majestueuze villa’s in de andere. Apartheid is dan misschien op papier verleden tijd. De sociale klassen leiden hun eigen bestaan. Straatverkopers bieden hun waar aan met BMW, Lexus en Porsche dealers op de achtergrond.

gevaarlijkste stad ter wereld

In de Riverside mall in Mbombela, een voorstadje van Nelspruit begeven we ons tussen de upper middle class. Met een cafeïneshot en een te groot stuk taart in ons lijf – dat lopen we er wel weer af – sturen we aan op de laatste etappe. De beruchte en volgens zeggen gevaarlijkste stad ter wereld. Beiden hebben we voor vertrek van menigeen de vraag voorgelegd gekregen of we gek waren toen we trots aankondigden dat Johannesburg ons volgende reisdoel zou worden. Zoals altijd is de aantrekkingskracht van dingen die je niet zou moeten doen het grootst. Ik schakel door naar de zesde versnelling, trap het pedaal ongeduldig tegen de grond en hoor het staaltje Japans vernuft onder de motorkap… niks doen.

Voor een veilig onderkomen hebben we gekozen voor Protea Hotel Fire & Ice van Marriott in de moderne hippe wijk Melrose Arch.

info en boeken

Booking.com

In Hazyview namen we onze intrek in het Rissington Inn. Een schitterend landgoed gelegen langs de Panorama Route in het hart van Mpumalanga.

info en boeken

Booking.com

The post Op doorreis in stijl – Van Hazyview naar Johannesburg first appeared on Nieske Op Reis.

Mpumalanga – The place of the rising sun

We genieten van schitterende vergezichten als we uitkijken over de dalen van Mpumalanga. Talloze lokale winkels, even kleurrijk als de inwoners van de gehuchten passeren ons blikveld. Cameraschuw zijn ze absoluut niet. Als we bezig zijn met onze apparatuur komen enthousiaste mensen vragen of ze zich voor de lens mogen presenteren.

We nemen onze intrek op een schitterend gelegen landgoed en genieten van de luxe na ons avontuur in de wildernis. Even schrikken we als de hostess ons de buitendouche toont die aan de royale kamer grenst. Onze ademhaling komt weer op gang als we de uitnodigende klassieke badkuip in de badkamer zien staan en de reeks glazen stulpen met badzout en andere badder-sop-varianten. Poedelend in het weelderige schuimbadje denk ik nog even terug aan de vrolijk spartelende olifanten en grimmig vechtende hippo’s in de grote plas van het reservaat. Zouden ze ook nog aan ons denken?

In Hazyview namen we onze intrek in het Rissington Inn. Een schitterend landgoed gelegen langs de Panorama Route in het hart van Mpumalanga.

info en boeken

Booking.com

The post Dwars door Mpumalanga first appeared on Nieske Op Reis.

Dan klinkt Afrikaans tromgeroffel uit de avond zo donker als de vrolijke chefkok die zichzelf als stand-up comedian ziet. Twee lange tafels zijn gedekt rond het kampvuur in een grote kring dat sfeervol met fakkels is afgebakend. Als elke gast zijn beursgestuiterde derrière op een stoel heeft geplant begint de olijke chef zijn keukenhumor los te laten met zijn obligate intro praatje. Met gehoorzame gasten die toch niet weg mogen lopen en doorgeladen jachtgeweren is hij verzekerd van een enthousiast publiek dat aarzelend applaudisseert. 

“Een virus waar je altijd drager van blijft”

Na drie nachten in het tentenkamp zit ons verblijf er op. Een weemoedig gevoel komt over ons heen. Ondanks de malariatabletten hebben we toch een exotische ziekte opgelopen. De safarikoorts! Het is een virus waar je altijd drager van blijft. Maar een kamer met muren die niet leven en een binnendouche met licht waarbij je niet het gevoel hebt dat tientallen kleine ogen je bespioneren lonkt ook wel. 
 

Nog een keer staan we om half zes paraat en klimmen we met zijn zessen bij Sam en tracker Jeffrey op de onverwoestbare engelse cabrio. Als het licht wordt op de savanne steekt Jeff zijn hand op alsof ie met zijn geoefend oog overstekende mieren spot. Het zijn luipaardsporen! De landrover ontwaakt als we voetstaps de sporen volgen. Jeff stapt af en schiet als een ware voetzoeker de rimboe in. Het lijkt ons niet de meest voor de hand liggende actie om ongewapend – hij heeft geen wapenvergunning – een kat achterna te gaan die de sterkste beet heeft van zijn soort. 

“De decadentie ten top..”

Het illustere roofdier blijkt schuwer dan de leeuwen en het enthousiasme neemt voelbaar af. Voor ons blijft het de ‘big four’. Na twee uur speuren besluit Sam richting de grote plas te hobbelen. Coffee break! Met de hippo’s poedelend op de achtergrond komt het klaptafeltje tevoorschijn en drapeert onze ranger een kleedje waarna er koffie, thee en versgebakken cupcakes uit de picknicktas getoverd worden. De decadentie ten top heeft ie tijdens de middag speurtochten voor liefhebbers whisky, gin, vodka, bier en fris zodat we onze eigen cocktails mixen. Een dag eerder plantte hij het tafeltje 50 meter nadat hij een hartverzakking kreeg toen Jeffrey vanuit zijn hoekje op de motorkap riep “Black mamba!” Als een van de gevaarlijkste slangen ter wereld met zeer potent neurotoxine kan hij zich wel een meter oprichten en na een beet heb je nog net tijd je geliefden een vaarwel te sms’en. Overigens is hij helemaal niet zwart maar grijs waardoor ie moeilijk zichtbaar is op de afrikaanse bodem. Hij is vernoemd naar de binnenkant van zijn bek die gitzwart is. Misschien is een borrel drinken niet zo handig. 
Voor de laatste keer horen we de trom roffelen en horen we de kok in witte grapjas het ontbijt presenteren. Daarna nemen we melodramatisch afscheid van de groep en bedanken we Sam en Jeff voor onze onvergetelijke ervaring. We zetten de panoramaroute voort en koersen naar Hazyview. Een plaatsje op 1,5 uur afstand van het Timbavati reservaat. Althans, als je niet je nep SUV voor de tweede keer in de rivierbedding laat wegzinken. 

The post Nog één keer… first appeared on Nieske Op Reis.

“In de ochtend zijn ze het meest actief..”

‘Good morning!’ We herkennen de joviale stem van Sam en laten trots merken dat we op tijd wakker zijn voor de morning game drive. Dan zijn de woeste mormels het meest actief, luidt het. Na een mok oplosprut en een biscuitje dat het meest weg heeft van scheepsbeschuit neemt ieder, gewapend met camera arsenaal, zijn plek in in de onverwoestbare open Landrover en hobbelen we over de zandpaden de Afrikaanse savanne in.

De eerste dag heeft behalve hordes naar het noorden migrerende buffels en impala’s en een boel olifanten weinig opgeleverd. Het blijft verbazend hoe deze kolossen nauwelijks meer geluid maken dan een sluipende kat. Hun giga plofpoten zijn voorzien van zachte kussens waardoor ze drie meter van je vandaan achter een struik kunnen staan zonder dat je het in de gaten hebt. Alhoewel sommigen zich niet bewust lijken van hun omvang en verstoppertje spelen achter een bosje.

“De olifanten krijgen toch de schuld..”

De tweede ochtend en drie game drives later wordt de serene rust in de 4×4 verstoord door de boordradio. Net als gisteravond seint een van de rangers zijn maten dat er grote katten zijn gespot in een bepaalde sector. Bij de derde olifant links en dan rechtdoor tot de grote plas en net voorbij de chagrijnige hippo rechts, de heuvel over en na vijfentwintig lomp omver gereden bomen – de olifanten krijgen toch de schuld – daar zijn de snoezepoezen op steroïden. Met een noodgang ragt Sam de krakkemikkige bulldozer met stuiterende toeristen dwars door de begroeiing. Riviertjes, bomen en struiken zien we onder de bullbar verdwijnen. Alsof ie Bin Laden bij zijn kladden grijpt verkondigt hij “Ladies and gentlemen, we’ve got them!”

Welgeteld tien bloeddorstige koningen en koninginnen van het dierenrijk liggen oog in oog met ons stedelingen. Op slecht een paar meter afstand aanschouwen we een tafereel dat de koude rillingen over je rug laten lopen. Van ontroering dan. Als een stel luiwammesen ligt de troep bij, over, onder, tegen en in elkaar te maffen zonder zich ene moer aan te trekken van de inmiddels toegesnelde landrovers met dolenthousiaste lading. Sam leunt achterover en gaapt net als Simba. Hij heeft even rust. Zijn troep is wel even zoet met het kieken van poezen.

Shindzela Tented Camp is een prachtige luxe bush kamp in het Timbavati Reservaat met uitstekende voorzieningen. Een absolute aanrader voor een onvergetelijke ervaring!

info en boeken

Booking.com

The post Hello Kitty ! first appeared on Nieske Op Reis.

Zes A4-tjes aan informatie en instructies hebben we gemaild gekregen van het Shindzela Tented Camp. Eenmaal in nabijheid van het Krugerpark zette men bij voorkeur de GPS uit daar deze wartaal zal uitslaan. Blijkbaar heeft Google Street View zich nog niet tussen het wild gewaagd.

Hoedspruit ligt op tien minuten van Kruger. Daar begint ons grote jachtavontuur. De jacht op een terras met verse koffie welteverstaan. Met een dubbele espresso voelen we ons stoer genoeg om de wildernis van het befaamde reservaat van Paul Kruger te trotseren. Het deactiveren van de GPS geeft al het gevoel overgeleverd te zijn aan de elementen, het grote onbekende tegemoet.

“bij elk geluid turen we alert om ons heen..”

Je leeft maar één keer en we gaan ervoor! Ik krijg visioenen van Dr. Livingstone-achtige taferelen die met donkere dragers zwart Afrika in trekt met gevaar voor eigen leven door onbekende wilde dieren en besmettelijke ziekten. Bijna overmoedig van zelf affirmaties en oergevoelens sturen we als ware ontdekkingsreizigers ruig onze Japanse plastic zeepkist door de entreepoort van het Krugerpark. Bij elk onbekend geluid turen we alert om ons heen. Ah! Het is de poortwachter die meldt dat we in het kantoortje met American Express kunnen betalen. Tja, don’t leave home without it. Geen safari uitrusting compleet zonder AMEX!

Dik veertig kilometer voorbij de poort besluiten we dat de dertien kilometer waarna we rechtsaf moesten wel erg lang op zich laat wachten. We maken rechtsomkeert, wat klopt aangezien men in Zuid-Afrika links rijdt, en aanschouwen ineens een tafereel waar menig Pixar film jaloers op zou zijn. Een hele kudde olifanten aan het baden en spelen in een meer. Een kudu, twee giraffen en een ongeruste Afrikaan – we waren al twee uur geleden de poort gepasseerd – verder bereiken we het tentenkamp dat oprecht midden in de Bush ligt. Hier loopt regelmatig de flora en fauna, nou ja de flora dan niet, maar alles dat poten heeft dwars door het kamp. De enige veilige plek, zo luidt de instructie bij aankomst, is… de bar. Waar je overigens gewoon mag roken!

“De regels zijn duidelijk..”

Het devies luidde dat we voor half vier aangemeld moesten zijn om nog met de game drive mee te kunnen. De goedlachse Sam maakt een afgepeigerde indruk. Drie weken lang werkt hij 24uur per dag op dit kamp, dat in eerst instantie erg veel weg heeft van een zomerkamp, waarna hij een week vrij heeft. De regels zijn duidelijk. Als er dieren in het kamp gesignaleerd worden loop je rustig naar de bar of naar je tent die omgeven wordt door een houten frame. Rennen of hysterische uitbarstingen betekenen maar één ding voor de koning der dieren… Prooi! Zodra het donker wordt zult ge niet alleen naar de tent lopen zonder begeleiding door Sam en zijn jachtgeweer met kogels zo groot dat ze nauwelijks in zijn donkere knuisten passen. Ook van tent naar tent lopen is verboden, dus tot zo ver reikt de zomerkamp analogie.

The post Hakuna Matata ! first appeared on Nieske Op Reis.

Nog één stop voordat we de poorten van het befaamde Krugerpark bereiken. Als een langgerekt emotioneel afscheid worden de heuvels van Pretoria langzaam kleiner in onze spiegels. De rit naar Tzaneen, de tweede stad van de provincie Limpopo, zou ongeveer vier uur duren. We besluiten eigenwijs de snelweg te laten voor wat het is om meer van het binnenland te zien. Met de GPS ingesteld op eMalahleni dat we unaniem kiezen als onze eerste koffie en plasstop trappen we ons vehikel op zijn staart. Ondertussen loopt de buitentemperatuurmeter dreigend op naar 35 graden. We passeren regelmatig waggelende achterwerken die doen denken aan uitgebouwde wielkasten en toebehoren aan dames die gehuld in felgekleurde gewaden hun hoofd als een soort imperial gebruiken.

DE RIT NAAR TZANEEN ZOU VIER UUR DUREN

We bereiken eMalahleni, een typisch Afrikaans plaatsje waar het volk op straat leeft. In kleurrijke en veel te strakke kledij begeeft de ene helft zich huiswaarts en de andere richting de talloze marktstalletjes op een rood zanderig en stoffig plein. Onze ogen scannen de berm af naar koffie. Ezels en pick-up trucks beladen met handelswaar, honderd-en-één uitspanningen met ieder zijn eigen variant van gefrituurde, gebraden, gegrilde en gehavende kip passeren het blikveld. Ook de Colonel is goed vertegenwoordigd. Het cafeïneshot wordt door overmacht uitgesteld.

Na anderhalf uur buffelen en twintig hutjemutjes verder checken we de GPS. Hij geeft aan dat we slechts 6,5 uur van onze eindbestemming zijn verwijderd. Eigenwijsheid heeft een prijs. Vier uur om precies te zijn. Het binnenland is wonderschoon maar dat geloven we verder wel. In het vooruitzicht van een fles wijn en de pootjes omhoog gooien we het stuur bij de eerste de beste gelegenheid linksom en koersen nederig richting snelweg. Waarschijnlijk heet het niet voor niks snel-weg.

HET BINNENLAND IS WONDERSCHOON..

Het is donker eer de Tzaneense urbanisatie op doemt. De Britse dame in mijn iPhone dirigeert ons feilloos naar de Tamboti Lodge. Men vroeg zich al af waar we bleven. Nog voordat we naar onze kamer konden togen, luidde de boodschap dat het eten reeds klaar was. Een iets te amicale Brit, die klaarblijkelijk nog niet door heeft dat de koloniale tijd reeds geschiedenis is, bleek de Chef en eigenaar van het logement. Duidelijk fan van zijn eigen doorgekookte prut bleef de man vissen naar complimentjes die helaas uitbleven.

Het programma voor de volgende dag is de rit via Hoedspruit naar het Kruger Park, waar we in een veredeld tentenkamp drie nachten onze intrek zullen nemen temidden van de gepantserde koeien en bloeddorstige poezen. Nog één keer genieten dan maar, van een geciviliseerde douche en een bed zonder klamboe.

Tamboti Lodge in Tzaneen is een goed verzorgde guest house midden in de Limpopo Vallei. Na een lange rit werden we gastvrij ontvangen met een heerlijk diner.

info en boeken

Booking.com

The post Op weg naar de Bush first appeared on Nieske Op Reis.

Direct na aankomst op Johannesburg Airport voel ik een soort rust over me heen komen. Flashbacks van een vorig bezoek aan Zuid-Afrika schieten door mijn hoofd dat nog duf voelt van de trage approach, en stemmen me enthousiast en ongeduldig. Dit is een land van mensen in tegenstelling tot de Emiraten. 

Hier wordt ongeveer alles vrij geïnterpreteerd. Eenmaal door de douane voel je meteen de menselijkheid en de intrinsieke vrolijkheid van het volk waardoor je je direct welkom voelt. Iets dat ze zichzelf hebben aangeleerd door grenzenloos optimisme. En dan worden we belaagd door taxichauffeurs en koffersjouwers die vechten om onze goedkeuring. Ik wimpel ze af met de dringende boodschap dat ik na 8 uur vliegen geen taxi moet maar een peuk!

Eenmaal in de huurauto zoeken we onze weg naar Pretoria, de bestuurlijke hoofdstad van de Republiek van Suid-Afrika dat een uur ten noorden van Johannesburg ligt. Het land kent drie hoofdsteden waarbij in Kaapstad de wetgevende macht resideert en in Bloemfontein de rechterlijke. Uit de radio hoor ik een fanatieke discussie over vrijheid. Apartheid is weliswaar officieel verleden tijd, het systeem is echter nog niet compleet vervangen. Vrijheid blijft een hoog goed waar velen zich sterk voor blijven maken. 
We besluiten dat het tijd is voor een pitstop en doen een van de levendige tankstations aan langs de grote snelweg. In mijn ooghoek zie ik een pick-up een sedan schampen. De bestuurder parkeert op zijn gemak zijn bolide, treft de eigenaar van het andere koekblik en nemen samen de schade op met keurende blikken. Ze besluiten dat een handjeschud het dilemma oplost.

 Binnen ligt niks keurig op een rijtje maar is alles met menselijkheid uitgestald waardoor je je meer op een markt waant dan in een tankstation. Goedlachse Afrikanen kletsen passioneel in Zoeloe of Xhosa waardoor het al snel een gezellige janboel is ook al versta je er geen kalebas van. Buiten krijgen we van een voluptueuze Afrikaanse te horen dat ze drie kinderen heeft die nog naar school gaan. 

   
Nog geen half uur later rolt ons Japans excuus voor een SUV een van de dure welstandswijken van Pretoria binnen. Waterkloof Ridge of Waterkloof Rand is een voorstadje dat tegen de heuvels aan is gebouwd. Hier ergens moet een majestueuze Italiaanse villa staan die ons eerste onderkomen gaat verzorgen. Het blijkt meer een kasteel in Toscaanse stijl en in no-time waan ik mezelf een soort Disney prinses dat statig de imposante trap op schrijdt en me verhef boven het volk. Eenmaal op de kamer treden we door de openslaande balkondeuren en staan vanuit een van de grootse terrassen de verte in te kijken naar de fonkelende lichtjes van Pretoria. Van hieruit valt best te regeren. 
Deze avond is niet af zonder een glaasje Zuid-Afrikaans druivennat. Op een lager terras verwelkomt een jonge serveerster ons en bedankt ons oprecht dat we Zuid-Afrika bezoeken. Het klimaat in de vroege avond is heerlijk. Ze vertelt dat Johannesburg een landklimaat kent omdat het ver van de zee ligt. De winter nadert en het wordt hier steeds warmer. In tegenstelling tot de Kaap waar de regentijd inzet. Dat is meteen ook de reden waarom de wijngaarden tot die regio behoren. Ik sluit mijn ogen, nip aan een Afrikaanse Chenin Blanc en terwijl het als fluweel wegglijdt fantaseer ik er een Italiaans vioolspel bij. De dag is compleet. 

In Pretoria hebben we genoten van stijlvolle luxe van het prachtige Castello Di Monte die haar 5 sterren absoluut waard zijn.

info en boeken

Booking.com

The post Terug in Suid-Afrika first appeared on Nieske Op Reis.