Aan het ontbijt bestuderen we de kaart en besluiten vandaag de auto te pakken en een ritje naar het noorden te maken. De route lijkt redelijk simpel. Echt verkeerd rijden kan je nauwelijks. Daar zijn namelijk niet genoeg wegen voor.

In het uiterste noorden van het eiland ligt Nungwi dat samen met het naastgelegen Kendwa, het beste strand heeft. Hier is het getijdenverschil het kleinst van het hele eiland. Ook is het de enige plek met enig nachtleven. Zo kun je na het bewonderen van de zonsondergang deel nemen aan de full moon party. Daarvoor zijn wij een week te vroeg.

Rijden in Zanzibar is een levendige ervaring. Net zoals elders in Afrika en ook in Azië is er volop bedrijvigheid langs de wegen. Allerlei tentjes, hokjes en karren waarin koopwaar wordt aangeboden. Mensen fietsen, lopen, rijden door elkaar heen. En koeien, geiten, kippen en eenden steken hier en daar over. Tegemoetkomend verkeer haalt met grote snelheid in alsof ze geen belemmering zien in jou aanwezigheid op jouw weghelft.

Bij Kinyasini rechtdoor tot een kilometer voorbij Uyagu. Hier slaan we rechtsaf Nungwi Road op. Kan niet missen. Het is immers de enige weg naar het noorden. De weg eindigt in een rotonde midden in het dorpje. Om het strand te bereiken moeten we de verharde weg verlaten en nog een kilometer of twee dorp-inwaarts over een kronkelend pad van zand en rotsen en kuilen. Veel kuilen. Diepe kuilen. Met de bolide in standje vierwielaandrijving komen we shaken not stirred tot aan de kustlijn.

Het strand is uitgestrekt en verlaten. De toeristen zijn nog niet teruggekeerd. In de verte zien we een aantal dames tot boven hun enkels in het water staan. Ze lopen voorovergebogen rond terwijl ze zeewier verzamelen. Wat dieper in het water staan een paar vissers te praten waarvan er een een paar octopussen in zijn hand houdt. Bedrijvigheid is hier op het moment ver te zoeken. Op het terras van het Mnarani Restaurant genieten we van het uitzicht en de rust terwijl we stukken Chapati met hummus en een kaastapenade naar binnen werken. Als de rust bruut verstoord wordt door een stel dat al ruziënd het grote lege terras op loopt en uitgerekend het tafeltje naast ons kiezen. De vrolijke ober komt op hun af en vertrekt spontaan van kleur als de dame hem in geuren en kleuren op de hoogte brengt van de tekortkomingen van manlief. Voor ons is dat de cue om de zeeschildpadden te gaan bezoeken. 

The post The tide has come… and gone first appeared on Nieske Op Reis.

Ineens stopt de auto op de vluchtstrook. De deuren gaan open. ‘Ok!’, zegt Hassan. Ok? Wat ok? Ik kijk om me heen en zie…niks. Daar Fumba een havenstadje is verwacht is een stadje. En een haven. En boten. Achter ons stoppen meer taxi’s en de uitgestapte passagiers kijken even verbaasd. Achter de betonnen vangrail ligt een hele rij met flippers gesorteerd op maat. Iedereen moet een setje uitzoeken en passen. Terwijl ik een beetje rond loop werp ik een blik tussen de met afval bezaaide bosjes door. Een kleine afgrond dat leidt naar een strand. En in de verte twee dhows die zo’n tien meter van het strand liggen te dobberen. Een aanlegsteiger is overbodige luxe.

In ganzenpas lopen we allemaal met tassen en flippers een afbrokkelende stenen trap af en het strand over. Iedereen die geen ultra korte broek of rok aanheeft houdt het niet droog als ie aan boord gaat. Een man of veertien nemen plaats in onze Dhow terwijl ik onhandig mijn lange kletsnatte broek uittrek.

In Zanzibar waait meestal een zuidenwind. Daarom maken we nu eerst gebruik van een buitenboordmotor. Langzaam varen we om de baai richting open zee. Het is stil afgezien van het motorgeluid. Onze leider van vandaag probeert de boel tot leven te brengen als hij overdreven vrolijk roept of ‘everybody happy!’ is. Er volgt geen reactie. Het is nog vroeg. Pas als een schaal gesneden tropisch fruit langs komt begint het gezelschap leven te vertonen. Een kokosnoot in de hand en de zilte wind in je haren, varend tussen de tropische eilanden. Daar word je vanzelf blij van.

Na een klein half uur stoppen we vlak bij een verlaten strandje. We plonzen in het water en waden richting het zand. Pamunda Island is een onbewoonde rots met een paar strandjes. Afgezien van een paar lege kreeftenfuiken is er geen teken van leven. Iedereen loopt een beetje onbeholpen rond. Vragend wat we hier moeten doen. Twintig minuten kregen we. Dan ga ik maar even op ontdekkingstocht. Op zoek naar een volleybal om vrienden mee te worden.

De volgende stop is een zandbank midden zee. Rijen met Dhows staan er dubbel geparkeerd. Het is er druk. Mensen hebben tentjes opgezet. Anderen liggen te zonnen of zijn aan het snorkelen. Maar de meesten lopen naar het uiterste puntje van de zandbank waarvan de laatste 200 meter reeds onder een halve meter water ligt. Het is absoluut een unieke ervaring alsof je midden in de Indische Oceaan loopt.

Als de vloed begint op te komen en de zandbank langzaam verdwijnt varen we naar Kwale Island dat eveneens tot de Zanzibar archipel behoort. Kwale heeft een oppervlakte van 7 vierkante kilometer. Voorbij de lagune met mangroves is een groot parelwit strand met een hele rij winkels in houten hutjes. Het is tijd voor de lunch. Achter een hele rij tafels wordt de vangst van de dag bereid. Gambas, octopus, mahi-mahi (goudmakreel) en slipper lobster (beerkreeft).

Als we terug varen wordt met veel mankracht het zeil gehesen waarna de helft van de bemanning op het voordek gaat liggen. We genieten van de rust, van de wind in het zeil, en het turquoise water van de oceaan dat tegen onze arabische tobbe klotst.

The post Sail Away Indian Ocean first appeared on Nieske Op Reis.

Het historische centrum van de stad is bekend als Stone Town. Een naam die het te danken heeft aan de vele gebouwen uit kalksteen. De karakteristieke rode gloed komt van het koraal waaruit de stenen gewonnen zijn.

Mij Mkongwe is de Swahili naam dat oude stad betekent. Het verwijst naar de tijd van de florerende specerijen en slavenhandel als hoofdstad van het Sultanaat Zanzibar. Ook tijdens het Britse protectoraat bleef het de belangrijkste stad.

Nu draait de stad veelal op inkomsten van toerisme. Het labyrinth van smalle steegjes met huizen, winkels, gallerijen en restaurants is geliefd bij de bezoekers. Net als de bekende bazaar waar letterlijk alles te koop is.

De Arabische, Perzische, Indiase, Europese en Afrikaanse invloeden die we in de bouwstijlen zien, vinden we ook terug in de mensen die er wonen en werken. Het zorgt voor een levendige, bruisende sfeer.

Ik werd wakker van een power nap op de achterbank van Hassan’s taxi toen de deur open ging en Mahmoud instapte. Hij is geboren en getogen in Stone Town en gaat ons vanmiddag de stad laten zien. 

We stappen uit bij de East African Slave Trade Exhibit. We volgen Mahmoud de Christ Church in en nemen plaats op de voorste bank. Hij vertelt ons dat deze anglicaanse kathedraal gebouwd is op de grond waar vroeger de grootste slavenmarkt van het eiland was. Onze gids ratelt met een blik op oneindig in een soort Afrikaans-engelse turbotaal een verhaal af. Terwijl mijn ogen zijn vinger volgen die ineens richting altaar wijzen hoor ik hem zeggen dat het de exacte plek is waar destijds een pilaar stond waar tegen slaven met zwepen werden afgeranseld.

Zijn monoloog over Bischop Edward Steere, die achter het altaar ligt begraven en volgens wiens ideeën de kerk gebouwd is ging enigszins langs me heen. Meer gefascineerd raakte ik door het houten kruis dat gemaakt is van een boom uit Chitambo (Zambia). Deze stond op de plek waar het hart van Dr. David Livingstone begraven werd voordat de rest van zijn lichaam door Engeland werd opgeëist.

Eenmaal buiten begon het bij Mahmoud duidelijk te worden dat we meer waarde hechten aan een spontaan gesprek over dingen die we tegen komen dan aan een automatisch afgespeelde hyperactieve waterval aan informatie. Mijn oren waren hem dankbaar. In de kerkers van het slavenhandelsmuseum is hij al een stuk relaxter terwijl we nauwelijks rechtop kunnen staan in de kleine vertrekken waar honderden slaven als koopwaar werden gehouden.

Terwijl we verder wandelen vraag ik Mahmoud welke talen hij spreekt. Dat blijken Engels, Arabisch en Swahili te zijn. Talen die veelal op school worden onderwezen. Arabisch omdat Zanzibar al duizend jaar nagenoeg geheel islamitisch is.

Op de Darajani Market is het een gezellige drukte. Een kleurenpracht aan uitgestalde tropische vruchten en manden vol geurige specerijen. Verkopers proberen actief klanten te lokken. Vaak door honderden meters met je mee te lopen alsof ze met klittenband aan je vast zaten. Door een kortstondige vriendschap aan te knopen hopen ze dat je een morele verplichting voelt om iets in hun stal te kopen. De prijzen vallen enorm mee en er is vaak nog goed af te dingen. Het is maar goed dat er een maximum gewicht is dat je in je koffer mag proppen.

We schuifelen door de smalle doorgangen naar de vishal waar ze naarstig proberen de vliegen te verjagen zodra ze potentiële klanten ontwaren. Octopus schijnt populair te zijn. Evenals kleine makrelen en barracuda. Via de stapel vette geelvin-tonijnen komen we uit in de vleeshal dat eruit ziet alsof alles er net geslacht is en de vliegen een nog groter feest vieren. Ik beloof mezelf plechtig dit beeld niet te herinneren bij onze volgende maaltijd.

Mahmoud blijkt bekend en populair te zijn. En intussen is hij ontpopt tot een grappig en vermakelijk gezelschap. Ik vraag me af of hoe het is om ’s avonds met hem in de kroeg te belanden toen ik me bedacht dat hij moslim is en waarschijnlijk nooit een kater heeft gehad. Terwijl we uitgebreid stapels met vrolijke t-shirts bekijken ploft hij puffend op een kruk in een hoekje. Winkelen met twee dames is ook voor Zanzibari mannen uitputtend. Ik wijs naar een koelkast en na een goedkeurende knik druk ik hem een fles Fanta in zijn handen. Zielsgelukkig.

Verder door de smalle straatjes van het grotendeels autovrije Stone Town staan we even stil op een binnenplein waar oudere heren een fanatiek potje domino spelen. Dan komen we bij het Oude Fort dat naast de haven ligt. Tegenwoordig een vestiging van souvenir-shops en locatie van het Zanzibar International Film Festival. Oorspronkelijk door de arabieren gebouwd om zich te verdedigen tegen de Portugezen en later in gebruik als gevangenis.

Het begint te schemeren als we het fort uit lopen. Aan de overkant lijkt iedereen zich verzameld te hebben op Forodhani Market. Overal waar je kijkt zitten mensen op bankjes, op de grond en langs de kade. In het midden vele rijen met stalletjes waar gerechten uit alle windstreken worden verkocht. Kijken blijkt niet altijd even vrijblijvend. Alles lijkt geoorloofd om eten aan de man te krijgen. We zullen het maar passie noemen. Enthousiast presenteert iemand zijn koopwaar. Alle soorten vlees en vis in allerlei vormen en kleuren op een stokje. Het ziet er prachtig uit. Ik knik goedkeurend terwijl hij alles een voor een oppakt en vertelt waarom dat het lekkerste is. Helaas breek ik mijn belofte aan mezelf en schieten beelden van de markt van vanmiddag door mijn hoofd.

Als Mahmoud terug komt van zijn avond gebed lopen terug naar waar Hassan ons zal ophalen. Het is een zwoele avond na een mooie dag met veel nieuwe indrukken. Vlak naast het geboortehuis van Freddie Mercury stappen we in de inmiddels vertrouwde taxi met de inmiddels minder verlegen Hassan.

The post Walking through Stone Town first appeared on Nieske Op Reis.

Vandaag gaan we een kijkje nemen op een specerijen-plantage. Op drie kwartier rijden  vanaf onze stek aan de oostkust ligt Tangawizi Spice Farm. In theorie dan. Hassan, onze lieve en ietwat verlegen chauffeur doet er wat langer over omdat hij uitermate zijn best doet om zijn levende lading een comfortable rit te bieden. In het verleden was zijn vracht minder fragiel en minder geneigd fooien te geven. Hassan was vrachtwagenchauffeur op een betonwagen.

De wat meer assertieve Diego verwelkomd ons tussen de bananenbomen. “Jambo!”, wat zoiets betekent als “Hoi!” of “Hallo!” of “Hoe gaat ie!”. Iets wat je minstens 50 keer per dag krijgt toe geroepen gevolgd door “Hakuna Matata!” en we eveneens met brede grijns terug wensen.

“We start with a cooking class and then we go for a walk on the farm”. Ok, prima. Uit respect doen we onze schoenen uit om van de rode aarde op de betonplaat te stappen. Ontdaan van alle opschmuk en glamour gaan we op de grond zitten en leren we hoe we met een veel te groot bot mes uit de losse pols uien, paprika, spinazie en allerlei versnipperen. En alles dat daar niet aan onderworpen wordt mogen we op een knullige plastic rasp aan gruzelementen jagen. Al die tijd gade geslagen door een met haar ogen rollende geen letter Engels sprekende kokkin. Oh sorry… Chef! Ze zag ons zeker als een stel verwende nesten die nog geen water kunnen koken.

Van de assistent chef kreeg ik zowaar en compliment op mijn uitstekende vijzel, stamp en plet kwaliteiten. Er is voor mij nog hoop. Al was mijn knoflookstamp indrukwekkender dan mijn cardamom plet- en verpulverkunst. Hierop volgde het snijden pellen en schrapen, ja.. schrapen… van kleine groene bananen en grote gele bananen. We willen geen slierten vezels want die zijn niet lekker. Ook mocht ik een poging wagen een kokosnoot op professionele wijze te kraken. Toevallig had ik dat de avond ervoor geoefend middels de lompe techniek met behulp van een survival-mes en de betonnen vloer van onze veranda. Nu mocht dat subtieler met de vijzelstamper. Na het uithollen, schrapen, raspen, wassen moest het geperst worden om kokosmelk op te leveren. Na de derde persing was ik er wel klaar mee.

Dat was echter niet aan mij. Er moest vuur worden gemaakt. Ik volgde braaf het voorbeeld van de chef die geroutineerd stukken houtskool een voor een uit een zak haalde en op de brander placeerde. Daarbij weerhield ik de neiging om gewoon de zak op te pakken en de kolen er uit te kiepen. Een handvol kokosvezels als aanmaakblokje. En dan komt het geheime trucje. Kerosine!  Al gauw ruikt het lieflijke tafereeltje als het achtereind van een Boeing.

Charme had in dit geval bij mij een houdbaarheid van drie uur. Zo lang waren we inmiddels bezig. Toen Chef ons wilde laten zien hoe je een kip vierendeelt seinden we Diego dat we wilden wandelen.

De plantage in handen van de overheid is een showcase van Zanzibar. Met een scherp mes – ze hadden die dus wel – wordt een stuk bast van een boom gesneden. Kaneel, vers van het mes. We horen hoe zeldzaam ingewikkeld het is om vanille te kweken en staan stil bij een kruidnagelboom. We kijken omhoog naar nootmuskaat, koffie, peper en achiote waarvan de pitten een felrode kleur afgeven en door de Masaï gebruikt wordt om hun gezicht te verfraaien. Omlaag zien we gember, cardamom en turmeric (kurkuma). Natuurlijke rijkdommen die het eiland al eeuwen geliefd maken en waar vaak om gevochten is.

Aangekomen bij de fruitbomen kregen we het sein dat het eten klaar was. Bij de carambola of sterfruitboom naar links, om de jackfruitboom heen en dan rechtsaf langs de durianboom om weer uit te komen bij het openluchtkeukentje waar de pilau-rijst, de lokale specialiteit, lekker op een houtvuur stond te pruttelen. De Tanzaniaanse versie, in tegenstelling tot de Indiase,  wordt gekookt met peperkorrels, komijn, kruidnagelen, cardamom en kaneel.

Met alle potten en pannen in het midden en een man of zes, zeven er omheen kon het feestmaal beginnen. Hassan kreeg ook een bord en schoof gezellig aan bij zijn levende vracht.

Terug in de compound maak ik nuttig gebruik van mijn geperfectioneerde vaardigheden en pas ze toe bij het crushen en hakken van kruidnagelen. Beetje tabak erbij en oprollen tot een kruidnageljoint, ofwel een kretek sigaret.

The post The Spice of Life first appeared on Nieske Op Reis.

Ik herinner mij de lagere school waar de Grote Bos Atlas verplichte kost was bij het enige interessante vak, aardrijkskunde. Uren kon ik turen naar de wereldkaart waar elk land een eigen kleur had. Oman en Mascate, onder aan het Arabische schiereiland. Een land met zo een mysterieuze naam moet wel bijzonder zijn dacht ik als 8-jarige.

Het Sultanaat van Oman stond destijds onder Britse invloed en onder sterke druk van de Britten werd een eind gemaakt aan het verhandelen van slaven. Zanzibar kwam onder Brits protectoraat. Mede dankzij een deal met se Duitsers die over Tanzania heersten. Wij Zanzibar, jullie Helgoland. De troosteloze rots in de Duitse Noordzee. Dat na de oorlog waarschijnlijk alleen nog in de spotlight kwam tijdens een reportage van Boudewijn Büch. 

Een overblijfsel van Arabische invloeden op Zanzibar is dat het eiland voor 99% islamitisch is in tegenstelling tot het overwegend Christelijke vaste land waar je vijf keer per dag akoestisch aan wordt herinnerd. 

Nog tijdens de dageraad maakt de nachtwaker zijn laatste rondje langs alle lichtknopjes. Domotica is aan de eilanders nog niet besteedt. Hij schrikt als hij de trap op sloft en mij om half zes op de veranda aantreft. Mijn iets te vrolijke goede morgen wordt beantwoord met een inheemse blik van …’ben je wel goed bij je hoofd’. Beneden zie ik een minstens vier meter lange stok vegende bewegingen maken. In slow-motion lijkt het wel. Als mijn ogen die stok neerwaarts volgen zie ik een paar handen die behoren aan een lange tengere jongen gehuld in een traditioneel rood Masai gewaad, ofwel shuka. Als een trotse krijger veegt hij systematisch het zwembad schoon. Aan de polsen en enkels draagt bij kralenbandjes. Alles klopt qua outfit. Alleen de knalgele Crocs aan zijn voeten kan ik niet plaatsen. 

Kiwengwa, aan de oostkust is een soort little Italy. In de jaren zestig kwamen de Italianen en bouwden een raffinaderij in Tanzania. Later vormden ze een samenwerkingsverband op het gebied van Transport met Tanzania en Zambia. Talloze Italiaanse auto’s en vooral Fiat vrachtwagens rolden het Afrikaanse land op. 

In Kiwengwa vinden we nu Italiaanse hotels, restaurants, cafés en ijssalons. En ja, ze brengen ook pizza naar je huis, hotel of hut. En dat zonder bezorgapp. Gewoon een Whatsapp-berichtje is afdoende. 

We maken kennis met Solomon. Onze lokale fixer in en rond de compound. Een vriendelijke man die steevast de “h” niet uitspreekt. Echter hoeven we nog niks gefixt te hebben. Voor vandaag besluiten we langs de hoofdweg richting het zuiden te wandelen, langs geiten, koeien, kippen en eenden. Onderweg trotseren we verkopers en taxi chauffeurs op zoek naar brood op de plank. Ook hier is het wegblijven van toeristen goed merkbaar. Oscar is een aanhouder. En aanhouders winnen. We kopen een tros bananen en een kokosnoot bij de zoveelste broer van Oscar. Met een vriendelijk “Jambo!” vervolgen we onze weg. Links en rechts langs de weg zie en ruik ik wietplanten met fiere toppen die richting hemel wijzen. “Brood op de plank”, denk ik stilletjes. 

The post Spice Island Zanzibar first appeared on Nieske Op Reis.

Het is bijna zeven uur. Contouren beginnen zich af te tekenen in het donker. Een paar minuten later gloeit het zachtroze aan de horizon die zich als een veelbelovende warme deken uit spreid over het land. Het belooft weer een mooie zonnige dag te worden. Terwijl bij ons de koffie pruttelt begint de Campground tot leven te komen.

Vandaag rijden we verder richting Yellowstone National Park. We besluiten onderweg nog een keer een overnachting te maken voordat we het park in rijden. Eerst nog bij de Walmart wat proviand inslaan voor de komende dagen. Een rondje door een van de gigantische supermarktvestigingen hier staat gelijk aan ochtendgymnastiek. Zolang je natuurlijk niet je kar vol laadt met alle verleidingen die je onderweg tegenkomt. Uiteraard doen we dat dan ook niet en proberen we enigszins gezond voedsel in te slaan. Je weet maar nooit voor wat voor wild je straks weg moet rennen. Oh, wacht… rennen is exact wat je niet moet doen. Hmmm…

De grote vlakten van Wyoming, ofwel ‘The Great Plains’ hebben we gisteren doorkruist waarbij we urenlang rukwinden van meer dan 60 km/uur moesten doorstaan. En dat met een motorhome van 3,65m hoog.

Met het opkomen van de zon is ook de wind weer wakker geworden na een bijna windstille nacht. We zijn voornemens om Yellowstone via de East-Entrance te betreden. Cody, dat op 216 mijlen ligt vanuit Casper, is strategisch gelegen om van daaruit een plek voor de nacht te zoeken. Opnieuw trotseren we de wind, waar men ons al veelvuldig voor gewaarschuwd heeft, en beginnen aan de ruim 4 uur durende etappe.

Cody, een ruig stadje, is in 1901 gesticht door Colonel William Frederick Cody, beter bekend als “Buffalo Bill”.Er wordt gezegd dat Buffalo Bill het ‘Wilde Westen’ min of meer heeft ‘uitgevonden’.  Hij stond bekend om zijn verdiensten in de Amerikaanse burgeroorlog. Zijn bijnaam kreeg hij toen hij de opdracht kreeg om de arbeiders aan de Kansas Pacific Railway van voedsel te voorzien. Men beweert dat hij in korte tijd duizenden bizons heeft gedood. De Amerikaanse bizon wordt in de volksmond ‘Buffalo’ genoemd. Later vergaarde Buffalo Bill roem met zijn befaamde Wild-West-Shows.

Wij besluiten nog een stuk verder te rijden tot in het Shoshoni National Forest. Zoals in de meeste natuurgebieden zijn er ook hier onbemande kampeerterreinen die door de overheid geëxploiteerd worden. Naast de verschillende commerciële die door concessiehouders worden beheerd.

Midden in het natuurgebied komen we bij Wapiti, een kleine nederzetting dat meerdere door de overheid onderhouden campgrounds telt. Op zo een campground aangekomen geldt, wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Het is de bedoeling dat je een vrije plek opzoekt – ze zijn allemaal genummerd – en je voertuig er positioneert. Vervolgens haal je een formulier met enveloppe uit een bak en hangt een portie ervan aan een paaltje met je nummer er op om aan te duiden dat deze vanaf nu bezet is. Dan zoek je op het bord wat die plek kost en deponeer je de enveloppe met het corresponderende aantal dollars in een soort brievenbus. Simpeler kan niet.

Het enige nadeel is dat er dus geen bewaking of andere controle is en je eigenlijk gewoon in de wildernis kampeert. Vaak hebben deze plekken ook geen mobiele dekking en uiteraard ook geen internet, stroom of water. Daarentegen zit je wel in een prachtig stukje ongerept natuur. Alleen denk je er wel twee keer over na alvorens je in het donker naar buiten stapt voor een sigaret. Een close encounter met een zwarte beer, Grizzly, coyote, poema, wolf of ander levend knuffeldier zou wel eens de ultieme motivatie kunnen zijn om te stoppen met roken. De waarschuwingen om niks aan voedsel, verzorgingsproducten of andere mensenspullen buiten te laten liggen zijn niet mis te verstaan. Gewapend met een ultrasterke toorts in de ene en een roze afschrikwekkend Rambo-mes in de andere steek ik er toch een op. En kom er achter dat ik een hand tekort kom.

The post Wapiti Campground first appeared on Nieske Op Reis.

De schitterend in een vallei gelegen RV Campsite in Carbondale dat onderdeel is van de KOA, een Amerikaanse kampeer organisatie waar we lid van zijn, blijkt vol. We wijken uit naar een site net ten westen van Glenwood Springs en mogen onze RV achteruit inparkeren op een hele mooie plek, meters verwijderd van de snel stromende Colorado rivier. Als je er een lijntje in wilt werpen om jacht te maken op regenboogforel heb je net zoals bij ons een vergunning nodig. Dat overigens ook net zoals bij ons slechts een financiële transactie is.

Voor de zoveelste keer blijken we met onze 33 voet of ca. 10 meter een van de kleinere combinaties. We zijn omringd door Campers van formaat dubbeldeks Touringcar, die er vaak ook nog een royale pick-up truck of Jeep achter aan slepen. Ook overmaatse bakwagens met een drie assen tellende fifth-wheel er aan ter grote van een 40-voets vrachtwagen trailer blijken meer regel dan uitzondering. Nu snap ik ook waarom ze 61 of 70-voets of soms zelfs nog langere kampeerplekken hebben. Op de weg spotten we regelmatig wagens met overmaatse caravan en aanhanger achter elkaar als een ware karavaan. Snufjes als automatisch inparkeren zijn totaal overbodig hier.

Het is wederom nog donker als ik buiten zit voor mijn eerste nicotineshot. Het verbaast me dat ik vaak niet de enige ben en dat er zelfs al mensen zijn die zich opmaken voor vertrek. Langzaam aanschouw ik hoe de zon aan de horizon opkomt zoals ik tot nu toe nog elke dag heb gedaan. De ruig kolkende rivier begint te glimmen onder de zonnestralen en de lucht begint zich rood te kleuren. Het belooft weer een mooie dag te worden.

De Interstate 70 brengt ons naar Denver. Interstates zijn snelwegen die door verschillende staten heen gaan en kunnen variëren van 2-baans tot 12-baans. State Highways zijn doorgaande wegen die binnen de staat zelf lopen. Maar dat terzijde.

Denver, de hoofdstad van Colorado weerspiegelt op geen enkele manier het mooie natuurschoon van de staat. Het blijkt een grote industriële stad als we midden in de spits aankomen. Het is niet het Denver dat wij ons herinneren als de woonplaats van de Colbys en de Carringtons toen wij in de jaren ‘80 nog massaal aan de buis gekluisterd zaten voor onze dagelijkse portie Dynasty.

Een van de leuke dingen van door Amerika rijden is dat je regelmatig iets tegenkomt dat je kent van televisie. Zo passeren we terwijl we Denver doorkruisen een drietal vestigingen van Camping World. De grootste dealerketen van kampeervoertuigen en accessoires in de VS, waar de presentator van ‘The Profit’ zijn fortuin mee vergaarde.

Als je van shoppen houdt kun je in de Verenigde Staten heel veel plezier beleven in de vele Shopping en Outlet Malls. We besluiten dat we er prima mee kunnen leven dat onze herinneringen aan Denver slechts shopping gerelateerd zullen zijn. Een grote camper, daar moet je natuurlijk gebruik van maken. Hoe dat later in onze koffers past, dat zijn zorgen van morgen.

a long long way from home

Bepakt met glimmende Victoria’s Secret tasjes en ander goedbedoeld prulwerk nemen we aan het eind van de middag afscheid van Colorado en tuffen Wyoming binnen. Een van de meest patriottische staten van de VS. Vaak ook aangeduid als Redneck gebied dat tegenwoordig, overigens onterecht, een negatieve klank heeft gekregen. Daar we ons in een echte cowboy-staat bevinden en toch in shopping mood zijn vandaag bezoeken we ook maar een paar echte Western Stores. In essentie vergelijkbaar met de ‘Boerenbond’ winkels bij ons. Maar dan met Cowboylaarzen, Stetson hoeden, zadels, sporen en allerlei andere stoere kleding en accessoires waar je bijna spontaan zou gaan line dancen. Of Rodeo rijden…dat is stoerder. Op een klein koe-tje dan.

Nog even een fastfood-hap naar binnen werken voordat we verder trekken over de kale sterk glooiende prairie zoals vroeger de ‘poor lonesome cowboys’ deden ‘a long long way from home’. We hebben nog enkele uren te gaan voordat we Casper bereiken. De zeven-en-halve-ton RV op de weg houden in de harde westenwind die over de eindeloze vlakten giert blijkt nog een echte workout. Net goed, na al de fastfood calorieën.

The post Over Mountains, over Prairies… first appeared on Nieske Op Reis.

Bergen, meren, eindeloze wouden en de machtige Colorado rivier die zich al kronkelend een weg baant richting de Grand Canyon in Arizona.

De Rocky Mountains bepalen grotendeels het karakter van Colorado. Van het landschap en ook van de bewoners. Afgezien van Denver, een grote industriële stad waar criminaliteit en vandalisme hoogtij viert, is het een en al ruige natuur tijdens onze road trip van zuid naar noord. In de wintermaanden staat Colorado vooral bekend om de uitgestrekte wintersportgebieden die een totaal andere allure hebben dan de Alpen. Niet van dat kleine knusse lederhosen gejodel. Geen lieflijke dorpjes die kitsch tot kunst hebben verheven.

In Amerika is alles groots opgezet. Ook in de kleinere gehuchten is alles ingesteld op groot en ruig. Wel is alles op en top verzorgd en is overal te zien dat Amerikanen trots zijn op hun land. Troep op de grond gooien of zelfs maar een peuk is not done en gebeurt ook niet. Het lijkt alsof gezamenlijk is afgesproken om het land netjes te houden. Er heerst ook een hoge mate van sociale controle. Mensen staan voor elkaar klaar. Maar spreken elkaar ook aan om ongewenst gedrag.

rocky mountain paradise

Het centrum van de wintersport in Colorado is het ultra mondaine bergstadje Aspen. Via de Independence Pass voert een smalle kronkelige weg ons hoog de Rockies in. Vele waarschuwingsborden sommeren je om te keren als je voertuig of combinatie langer is dan 35 voet. Met, voor de eigenwijzen, de toevoeging dat je zeker vast komt te zitten.

Een bezoek aan Aspen stond bij mij al op mijn verlanglijstje sinds mijn tienertijd toen ik LP’s draaide waarop John Denver song over Starwood in Aspen. Zijn Rocky Mountain Paradise. Een Paradijs is het zeker. Als je door het super snobistische en over-het-rodeo-paard-getilde heen weet te kijken. Aspen is meerdere keren de duurste stad van de VS geweest qua onroerend goed. Aan het begin van dit decennium betaalde je een half miljoen voor een stuk grond met een stacaravan. In het Starwood waar Denver woonde wisselen optrekjes voor gemiddeld 8 miljoen dollar van eigenaar. Hier vind je tussen een Starbucks en een supermarkt vestigingen van Sotheby’s of Christies.

We gaan op zoek naar een goedkoper paradijs en manoeuvreren onze RV tussen de Maseratis, Land Rovers en Mercedessen door richting de noord-west kant van de stad. Via State Highway 82 verlaten we het keurig nette Aspen en laten we de tien cilinders weer brullen richting Glenwood Springs.

The post Starwood in Aspen first appeared on Nieske Op Reis.

Het desolate Monument Valley met haar karakteristieke aanblik laten we achter. Onze RV zwoegt zich een weg door het onherbergzame landschap en langzaam zien we de omgeving veranderen. Het rode van de Vallei wordt verruild voor kale rotsen en dorre vlakten met hier en daar een stuk groen. De herfst is in aantocht.

We passeren de staatsgrens van Arizona en bevinden ons in Utah waar we via Mexican Hat naar Bluff rijden waar we kamp opslaan voor de nacht.

De volgende dag komen we Colorado binnen en wordt Cortez onze eerste stop. Dezelfde route als de filmcrews en acteurs in de jaren dertig reden nadat ze hun sets hadden afgebroken en afscheid hadden genomen van de Gouldings. Verharde wegen waren er nog lang niet. Een dergelijke expeditie was dan ook een aanslag op mens en materiaal. Toch is met een vleugje nostalgie ook daar wel de romantiek van in te zien.

Vijf-en-veertig mijlen oostwaarts bereiken we Durango. Een klein historisch stadje dat op bijna twee kilometer hoogte in de Rocky Mountains ligt. Net als Monument Valley heeft ook Durango geposeerd als achtergrond van vele bekende klassiekers zoals “Butch Cassidy and the Sundance Kid”.

De wekelijkse groente en fruit markt is net hun waar aan het inpakken als we onze 10 meter lange RV achteruit inparkeren. Het stadje heeft een uitstraling dat een combinatie is van ski-oord en voormalig mijnwerkers-stad met de charme van het oude wilde westen. Wel is alles modern opgetrokken in de oude sfeer.

Wat me meteen in het oog springt is iets dat bij ons in Nederland inmiddels alleen nog maar in geschiedenisboeken voorkomt. Ze hebben hier een heus postkantoor. Later blijken de meeste steden, dorpen en gehuchten over iets dergelijks te beschikken. Voor de jongste generatie onder ons… Een postkantoor is een speciaal gebouw dat ruikt naar karton, lijm en lauwwarme koffie. Waar je dichtgelikte enveloppen van postzegels kunt laten voorzien. En waar je verpakkingsmateriaal kunt aanschaffen om spullen via de dienst posterijen te verzenden. Hetgeen je nu bij ons bij een sigarenboer – eveneens een uitstervend fenomeen – of een supermarkt of zelfs bij een e-smoke/vape-shop doet.

Hier in de VS hebben ze zelfs nog speciale grappige voertuigen van de dienst zelf die brieven en pakjes bezorgen.

Nog even een bakje koffie doen in de herfstzon bij een leuk café met een foodtrucktuin (is dat een woord?) met een overduidelijk automobiel geïnspireerd karakter.

ouray – the switzerland of america

Dieper de Rocky Mountains in bereiken we Ouray. Wederom een wintersportoord maar kleiner en kleurrijker. Vergelijkbaar met een dorp in de Alpen maar dan zonder het kneuterige en alles dat het een alpendorp maakt. Eigenlijk dus gewoon heel anders.

We lopen door een kleurrijke hoofdstraat en zien op de achtergrond de ski-pistes tegen de bergen. Alle gebouwen zijn gebouwd in een open stijl die je verwacht van een ski resort in de rockies. Er heerst een aantrekkelijke drukte. Stoere terreinwagens, Jeeps en RV’s die op en aan rijden. Mensen flanerend langs de vele uitnodigende winkels, barretjes en cafés. Terrasjes zitten vol met mensen die naar mensen kijken.

Bij de lokale chocolaatjes-maker annex coffee shop annex ijssalon ploffen we neer en maken gebruik van hun WiFi netwerk om het thuisfront te laten weten dat we nog in leven zijn. De tijd dat je nog via een operator naar huis moest trachten te bellen om iemand aan de andere kant te horen schreeuwen ‘waar ben je nu?’ en ‘hoe laat is het daar?’, ligt lang achter ons. Nu sturen we een fotootje door dat meer zegt dan duizend woorden. Vervolgens krijgen we dezelfde klassieke vragen per whatsapp of iMessage door. Erg veel is er niet veranderd. Het is alleen draadloos geworden.

The post Colorado Rocky Mountain High first appeared on Nieske Op Reis.

We rijden verder door het Grand Canyon National Park en stoppen nog een laatste keer bij Desert View. Het laatste viewpoint aan de South Rim voordat we de poort weer uitrijden. Een overnachting hier was helaas niet mogelijk omdat ze geen RV’s groter dan 30-voet kunnen herbergen.

Nog een keer turen we de horizon af en staren we in de immense diepte. Hoe dieper je komt hoe warmer het wordt. We zien wat de thermiek doet met de condors die nauwelijks hun vleugels hoeven te slaan en gracieus als volleerde luchtacrobaten door en over de canyon zweven. Ik stel me voor hoe geweldig het moet zijn om natuur reportages te mogen maken.

We koersen noord noord-oost richting het punt waar de grenzen van – met de wijzers van de klok mee – Colorado, New Mexico, Arizona en Utah elkaar ontmoeten. Onderweg doorkruisen we een ogenschijnlijk onherbergzaam gebied dat bestaat uit eindeloze dorre vlakten en rotspartijen. De nachten zijn er koud en overdag schijnt de zon genadeloos. De perfecte habitat voor schorpioenen en ratelslangen. En sinds mensenheugenis ook de vele indianenstammen waarvan de Navajo’s het grootste gebied bevolken.

Ons doel…Monument Valley. Wereldfaam kent het als decor voor talloze filmklassiekers en commercials zoals de befaamde Marlboro reclame. Uit een tijd waarin cowboys het ideaal waren voor stoer en mannelijk en toen roken daar nog aan bijdroeg. Voor de iets minder macho georiënteerden onder ons houden we het wel bij Lucky Luke en Rataplan.

Voor indianen was het een heilige vallei. Ze leefden in en van de natuur en wisten precies bij welke rotsen geneeskrachtige kruiden groeiden die door de goden zijn geschonken. Toch vielen ook zij ten prooi aan ziekten die we met westerse geneeskunde konden genezen.

In 1921 stichten Harry en Leone Goulding een Trading Post vlakbij de legendarische rots. Ze sloten vriendschap met de Navajo’s en bouwden een kleine kliniek met behulp van geneeskundige missionarissen om ze van medische zorg te voorzien.

In de voormalige Trading Post is nu een museum gevestigd. Met grote trots tonen ze hoe Hollywood film crews hun onderkomen vonden bij de Gouldings en in de nabije omgeving verschillende film sets bouwden. John Wayne’s succesverhaal begon er in 1939 met ‘Stagecoach’, geregisseerd door John Ford. Velen zouden volgen.

De muren zijn bekleed met filmposters van weleer en dankbetuigingen van Universal Studio’s en Paramount Pictures. En zelfs een persoonlijke brief van President Ronald Reagan.

Monument Valley is een uniek fenomeen met haar vele mono- en mesolitische  zandsteen formaties en verborgen schatten van beschavingen uit de oudheid.

Dagen zou ik hier kunnen ronddolen, genietend van het woeste landschap dat meedogenloos is maar tegelijk daarin haar schoonheid toont.

The post Beautiful Monument Valley first appeared on Nieske Op Reis.