The post Last sunset first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Met tegenzin stappen we in de taxi die ons terug gaat brengen naar Blowing Point Harbour alwaar het ramenritueel zich zal gaan herhalen.
De temperamentvolle chauffeuse vertelt ons in perfect Nederlands haar liefde voor het eiland dat ze al 23 jaar haar domicilie mag noemen. Haar familie exploiteert naast het taxi bedrijf ook een autoverhuur. Een groot gemis op Anguilla is openbaar vervoer. Ze vertelt ons al lange tijd op zoek te zijn naar moedige entrepreneurs die een busbedrijf durven opzetten om zo de bevolking en toeristen mobieler te maken. Het is een waar gat in de markt. Mijn ondernemersgeest wordt weliswaar getriggerd maar ik ben nog steeds op vakantie en bovendien had ik mezelf vorig jaar al deels gepensioneerd.
We arriveren mooi op tijd in de haven en hebben nog 10 minuten om langs de ramen te lopen. Onze belagers die prive charters opdringen negeren we als geroutineerde reizigers.
Achttien minuten later lopen we het haventje van Marigot weer binnen. Wederom het ramendansje en eenmaal buiten worden we belaagd door een horde taxichauffeurs die in de pas aangekomen bootvluchtelingen hun prooi zien.
Wederom doen we alsof we west-indisch doof zijn en lopen stoïcijns voorbij de roofdieren.
Na een uitstekende creoolse lunch in de haven dringen wij ons op aan een taxichauffeur die van de schrik zijn autosleutels niet meer kan vinden.
Moe van de warmte alle reis rompslomp laten we ons zonder protest 5 dollar extra afzetten als hij ons maar zo snel mogelijk naar het luxe appartement in Simpson Bay brengt alwaar we verder kunnen gaan met datgene waar we druk mee bezig waren… luieren in de Caribische zon.
Het uitzicht van het topappartement biedt zicht op de baai en het vliegveld waar we over twee dagen voor de derde keer vandaan zullen vertrekken.
Nog 48uur in de West Indies. Zon, zee en strand. We nemen het er nog even van, tot… de zon voor de laatste keer ondergaat in de diepblauwe Caribische zee.
Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.
The post Last sunset first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Nooit meer weg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Buiten volgt het kortste gesprek van de dag als ik een taxi – ja, hier bestaan ze wel – probeer te bemachtigen.
‘Taxi?’
‘Yes!’
‘Where?’
‘Marigot Port!’
‘Ok, get in!’, wijst hij terwijl hij de vertrekkende minibus tegenhoudt. Het is gebruikelijk dat taxi’s gedeeld worden met anderen die dezelfde kant op willen. Wij delen de onze met een Amerikaanse uit Salt Lake City die vertelt elk jaar naar Saint Martin op vakantie te gaan waar ze een aandeel hebben in een timeshare condo. Het equivalent van de Canarische eilanden voor Nederlanders.
Bijna een uur en een dutje later, na de ergste file van het eiland bedwongen te hebben, rijdt het busje voor bij de veerhaven van Marigot waar het een chaotische drukte is. Nog voor we goed en wel stil staan wordt onze bagage uit het busje getrokken.
‘You goin’ to Anguilla?’, vraagt een goed gebruinde man alsof het een voorrecht is. Hij kijkt me nog eens in mijn slaperige ogen en roept: ‘You don’t look like ya wanna go!’.
Nog voordat ik ‘Yes, we’re goin’!’ riep zag ik onze twee koffers al van hand naar hand schieten om vervolgens met een doffe plof in de gereedstaande schuit te belanden.
We sluiten aan in de rij voor de douane. Het blijft een gedoe dat elk eiland een ander land toebehoort. Privileges tussen leden van de EU of Schengenlanden gelden hier niet. Een typisch Amerikaans gezin met meer kinderen dan pedagogisch verantwoord staat voor ons te stressen en hun volume werkt op mijn zenuwen. Wat lag ik lekker te slapen in het busje. We zijn aan de beurt, schuiven de paspoorten door het luikje en ik kijk bewonderend naar de douaneagent die in kleuterhandschrift letter voor letter onze namen op een lijst krabbelt. De paniek slaat toe als hij bij het onderste lijntje is en een nieuw lijntjesvel moet vinden. Grensformaliteiten afhandelen op de eilanden is een soort raamprostitutie. Je schuift van het ene raam naar het andere en schuift een paar dollarbiljetten door een kier voor een nieuwe smet op je paspoort. Ik krijg de paspoorten terug en schuifel een paar meter verder naar het volgende raam, schuif een Alexander Hamilton door het luikje om de vertrekbelasting te voldoen. Twee kaartjes ,drie klapdeuren en twee ramen verder mogen we ons eindelijk bij onze bagage voegen.
De haven van Marigot wordt kleiner, de veerboot raast volgas richting Blowing Point harbour op Anguilla. Onderweg stop ik iemand nog twee Andrew Jacksons toe. Voor het gemak neem ik aan dat hij de ritprijs collecteert alhoewel zijn voorkomen meer doet vermoeden dat je wordt gekielhaald als je niet schuift. Een kaartje durf ik niet te vragen en ga verder met het genieten van het uitzicht en het trachten binnen te houden van mijn ontbijt. Ik word niet zeeziek, ik word niet zeeziek…
blowing point Harbor
Anguilla is te zien vanuit Sint Maarten. De overtocht duurt dan ook maar 20 minuten. Waar de meeste eilanden bergachtig zijn, is Anguilla redelijk vlak. Het is een langgerekt stuk land en de meest noordelijke van de Leeward Islands. Het eiland is gezegend met paradijselijke stranden aan zowel de Atlantische noordkust als de Caribische zuidkust.
Op koers naar Blowing Point Harbour zien we het eiland groter worden en ontwaren we gigantische villa’s op de meest schitterende locaties aan de kustlijn.
Anguilla is geen eiland voor beginners. De overheid heeft ingezet op de rijken der aarde en de prijzen bevestigen dat. Hotelovernachtingen van boven de 1000 euro per nacht zijn eerder regel dan uitzondering. Het eiland moedigt bezoekers aan om te investeren in onroerend goed. Men wordt wel geacht een serieuze speler te zijn en elke poging tot aankoop moet eerst worden goedgekeurd door de instanties. Zo moet je aantoonbaar genoeg financiën hebben om je stulpje perfect te onderhouden en ben je verplicht hier iemand voor in dienst te nemen. Op deze manier tracht men de high-end uitstraling van de overgewaardeerde zandbank in stand te houden. Indien je schrikt van bedragen van 7, 8 of 9 cijfers, dan kun je beter beginnen met een stacaravan in zeeland.
Aangekomen in Blowing Point manoeuvreren we ons met bagage en al, als ware eilandhoppers, gewapend met ingevulde immigratieformulieren en paspoort, voorbij de inmiddels bekende ramenbuurt. Buiten laten we ons een taxi in de maag splitsen terwijl we achter onze koffers aan lopen die een nieuw baasje zien in de lokale taxichauffeur met zenuwtik. Het blijft op de eilanden een kunst om niet overreden te worden bij het oversteken. Op Sint Maarten rijdt met rechts en heeft men het stuur links. Op St.Kitts reed men links in een right-hand-drive. Op St. Eustatius rijdt men weer gewoon continentaal Europees rechts. Op Anguilla rijdt men links, maar zijn links- en rechtsgestuurde wagens even goed vertegenwoordigd. Erg handig, merk ik als ik onze huurauto overhandigd krijg. Zoals bekend heb ik een voorkeur voor links verkeer maar dan wel graag met het stuur aan de rechter kant. ‘Just keep driving on the left and you’ll be ok!’, roept Andy me vol vertrouwen na als ik onwennig de stuiterende Jeep over anguillaans zand navigeer.
Als een soort afwijking blijf ik, onderweg terug naar onze accommodatie, kijken in de achteruitkijkspiegel die er niet is. Waarschijnlijk zat dat in hetzelfde pakket als de ontbrekende achter en zijruiten. Als een soort Daisy uit de Dukes of Hazard rijdt de Jeep met mij de oprit op.
Het ene strand is nog adembenemender dan het andere. Dwars als we zijn beginnen we de dag met een Engels ontbijt bij Roy’s Bayside Grill op het strand van Sandy Point, dat bekend staat om zijn nightlife en sunsetparties.
We hobbelen verder langs de noordkust richting Shoal Bay waarvan men zegt dat het een van de mooiste stranden heeft van het hele Caribisch gebied. Dat klinkt nogal overdreven, maar eenmaal aangekomen is elke twijfel in één klap verdwenen. Het hagelwitte poederzand en de mooiste diepste schakeringen van blauw die je je kunt voorstellen. Geen enkele reisgids of postkaart kan de schoonheid van dit strand beschrijven. Ik heb vele bounty stranden over de hele wereld gezien, maar deze verdient op zeker een plek hoog in de top.
once you visit, you’ll never want to leave
De hoofdstad van het eiland is The Valley waar we weer het bekende straathangen van de Caribische bevolking tegenkomen. In straattaal heet het ‘liming’. Hangen met vrienden, kletsen, drinken en delen van eten. Op het eiland zijn slecht 8 ATM machines te vinden. Allemaal spugen ze op verzoek Eastern Caribbean Dollars of US Dollars. Een aantal banken bevinden zich in The Valley. Ook tankstations zijn schaars. We tellen er een stuk of vijf op Anguilla. Zoals op de meeste eilanden betaal je omgerekend naar liters ongeveer 1 USD per liter. Anguilla werkt met het imperial systeem dat rekent in mijlen en gallons.
Ons hotel in Rendez-vous Bay in het zuidwesten is minstens zo mooi. Water zo helder alsof het uit een fles Spa blauw komt. Diep de zee ingelopen kun je nog steeds controleren of je tenen er nog niet afgebeten zijn. Voor ons liggen een paar miljoenenjachten met een paar motorbootjes die de opvarenden van en naar de kust pendelt. De rest van ons Anguilla avontuur besluiten we neer te vleien op het sprookjesachtige strand en te genieten als ware het een droom die nooit over gaat.
Wat ze zeggen over het paradijselijke Anguilla is waar. “Once you visit, you’ll never want to leave”
The post Nooit meer weg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Time goes by first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
De terminal bestaat uit een houten hut, opgeleukt met een x-ray scanner, waar check-in, immigratie, security, aankomsthok, douane, koffie annex snoepwinkel en chemisch toilet niet meer dan vijf stappen van elkaar verwijderd zijn. De post van de koninklijke marechaussee wordt bemand door geüniformeerde dames met een majestueus achterwerk waar de zon zelfs op Statia niet schijnt.
We zetten vijf stappen en staan aan de straatkant waar rechthoeken op het schaarse asfalt staan afgetekend met het woord TAXI er in. Blijkbaar een running gag dat pas aangekomen naïeve niet-ingewijden er gaan staan wachten op taxi’s die niet bestaan.
Ik verbaas mij enigszins dat eenzelfde busje reeds drie keer eerder leeg is voor komen rijden, waarbij de bijbehorende bestuurder uitstapt, een obligaat rondje langs de mensen loopt, weer instapt en weg rijdt.
Wellicht was het geen Uber-achtige taxi of dacht hij dat de mensen met koffers die net uit de lucht zijn komen vallen van de zon staan te genieten tussen de bekende Nederlandse politie vehikels. Bij de vierde keer voorrijden stapt hij weer uit, loopt zijn rondje rond het busje en uit het bijna legendarische vragende woord: ‘Hotel?’. Wat bleek? Minibussen kunnen telefonisch besteld worden. Mijn reisgenote was uit de chillax modus gestapt en heeft een uniform aangesproken die het telefoontje heeft gepleegd. Alsof ze de Messias zagen verschijnen kwam iedereen in actie. Alle hotelnamen van het eiland werden naar de chauffeur geroepen en hij beloofde bij alle vier te zullen stoppen waarvan de meesten in Lower Town liggen. Een straat met een aantal gebouwen direct aan het water dat in de gloriedagen van de 18e eeuw, toen er nog 200 schepen tegelijk konden aanmeren, volgebouwd was met pakhuizen.
De kleinste hoofdstad ter wereld ligt hier pal boven en oogt als een ingeslapen Hollands dorpje. Wakend over de zee ligt het door zeeuwen gebouwde Fort Oranje. We lezen dat Michiel de Ruyter hier een weekje bleef.
Starend naar Saba in de verte wanen we ons even in 1776 toen Amerika besloot onder het gezag van Groot Brittannië uit te willen komen. De USS Doria hijst voor het eerst de Amerikaanse vlag en loopt Gallows Bay binnen waar het saluutschoten afvuurt. Nederland antwoordt vanuit het fort met 11 saluutschoten en erkent daarmee als eerste de Amerikaanse onafhankelijkheid. De Britten zijn ‘not amused’ en verklaren de oorlog aan Nederland. Statia valt in Britse handen.
Ook toen het eiland 40 jaar later weer onder de oranje leeuw viel bleef de Engelse invloed merkbaar. Slechts een enkeling spreekt vandaag Nederlands. Ook al is Statia sinds 2010 een bijzondere Nederlandse gemeente, is de voertaal Engels en betaalt men met Amerikaanse dollars.
Een must-see op het eiland schijnt de Quill te zijn. Via hiking paden kun je naar de kraterrand klimmen, in de krater afdalen of een rondje rond de berg klauteren. Het laatste leek ons onzinnig omdat we immers al op het eindpunt staan als we beginnen. We besluiten dat je moet stoppen als je op de top staat en afdalen zou een anti-climax zijn. Gesterkt door geloof in onze eigen net verzonnen ideologie en degelijk bewust van het feit dat onze talenten meer bij het zonnebaden dan bij het hiken liggen, kiezen we voor de een na makkelijkste trail die ons door de dichte begroeiing omhoog leidt tot de rand van de slapende vulkaan. Ik hoop stellig dat hij niet begint te snurken.
Jarenlang werd Antillianen wijs gemaakt dat de vulkanen op de eilanden dood waren. Onder het mom van geen paniek zaaien zette men het stempel ‘GEHEIM’ op een seismologisch rapport dat daarna snel werd weggemoffeld. Toen echter in 1997 de berg op Montserrat, een paar eilandhopjes verderop, begon te proesten moest men wel erkennen dat ook de Nederlandse gebieden op een actieve vulkanische ring liggen. Evacuatieplan is misschien meer dan een leuk scrabble woord.
Een paar rookpauzes en 400 meter hoger – we moesten immers even stoppen om op adem te komen – staan we te gapen naar een bord dat ons doodleuk vertelt dat wildlife hier onder andere bestaat uit bruine slangen, heremietkreeften en tarantula’s. Het laatste stuk van de klim leek ineens vlotter te gaan!
Boven op de kraterrand staan we hijgend en quasi verveeld te staren naar het grote met tropisch regenwoud begroeide gat als ik plots besef het openlucht terrarium weer te moeten trotseren om beneden te komen. Reptielen en ongewervelden hadden we niet voor ogen toen we riepen contact met locals te ambiëren. We keren de krater de rug toe en ontwaren in de verre diepte Oranjestad als een soort smurfendorp.
Sint Eustatius leeft van de overheid waar een groot deel van de 3000 inwoners werkt. De andere werkgever is NuStar die 56 olie opslagtanks op het eiland heeft om strategisch de grootste tankers ter wereld te kunnen laden en lossen. Toerisme is alleen interessant voor duiktrips in de rijke onderwaterwereld die een van de drie nationale parken vormt.
Een blik op de lokale sociale dienst en maatschappelijk werk beantwoordt de rest van de vragen zonder woorden.
Oranjestad straalt voornamelijk vergane glorie uit. De ontelbare ruïnes en ingestorte of onafgebouwde huizen geven het gehucht een verpauperde indruk. De mensen maken een gelaten impressie en lijken stil geagiteerd. Een zelfbenoemde dorpsgids leidt ons rond en vertelt klagerig dat de lokale overheid geen enkele ambitie heeft om het stadsgezicht aantrekkelijk te maken. Uit beleefdheid volgen we een poosje zijn spoor van goedkope aftershave en knikken goedkeurend als zijn wijsvinger dingen aanwijst die er hadden kunnen zijn. Als hij al ratelend richting ingestorte synagoge loopt bereikt hij het einde van onze tolerantie dat we beleefd te kennen geven door te melden dat we een diepere band hebben met schepijs dan joods erfgoed.
Daar wij niet komen voor het ultieme zeeaquarium gevoel, breken we ons verblijf 4 dagen eerder af dan Chiel. De volgende dag worden we opgehaald door onze ijzeren vogel met dubbele schroef. Weg van het gefrustreerde stukje Nederland in de zon. Vaarwel Statia!
The post Time goes by first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Touchdown first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
We parkeren onze huurbolide zoals afgesproken op vak 24 van het Kittitiaanse – het blijft een leuk woord – vliegveld en deponeren de sleutel in het dashboardkastje. Geen haan die er verder naar kraait want ook het International Airport is compleet verlaten. Geen enkele incheckbalie is bemand, geen enkele airline desk toont enig teken van leven. Onze 20 minuten durende vlucht heeft een vertraging van ruim een uur. Reden? Er is geen vliegtuig. Niemand neemt de moeite om zich daar druk over te maken.
Na een nachtje in Sint Maarten begeven we ons om 9 uur weer richting het Juliana Airport. Onverschrokken klimmen we aan boord van een De Havilland twin prop. Een te dikke passagier wordt verzocht om voorin plaats te nemen om de balans van het vliegertje niet te verstoren. Ik moet ineens denken aan de Disney tekenfilm ‘Planes’. Met 20 man, vrouw en een tweetal larven zitten we op elkaar gepropt in de cabine.
Terwijl we de piloot de throttle vooruit zien duwen valt mijn blik op het gepotnagelde plafond dat ernstige kieren vertoont. Ach, zonder de luxe van een drukcabine hoeven we ons geen zorgen te maken over wat extra ventilatie. Het landingsgestel blijft waar het is en wij zetten met een 30 graden bank naar rechts koers naar Sint Eustatius. Winair, de nationale maatschappij van Sint Maarten onderhoud een pendeldienst tussen de bovenwindse neerlandse veroveringen. Als we naar links kijken passeren we St.Barth, rechts Saba en zonder nootjes, gin/tonic of strakgeklede grijnzende stewardessen zitten we al op de approach van het F.D. Roosevelt airport van Statia, zoals het eiland in de volksmond liefkozend wordt genoemd. Om tegen de wind in te landen draait de jonge piloot, niet gehinderd door subtiliteit, het toestel scherp naar rechts tijdens de steile daling. Touchdown, 6 punten.
Tussen het eilandhoppen door verbleven we op Sint Maarten kort in het Simpson Bay Beach Resort and Marina. Een grootschalig luxe complex met grote kamers en terrassen op slechts een paar minuten van het vliegveld.
Booking.comThe post Touchdown first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post St. Kitts & Nevis first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Een trouwe turboprop ATR-72 van LIAT – Leeward Island Air Transport – vliegt ons in minder dan 20 minuten van Sint Maarten naar Robert L. Bradshaw International Airport in St. Kitts of zoals het officieel heet Saint Christopher and Nevis. Onder ons zien we Philipsburg kleiner worden. Het touristencircus lijkt van hier boven minuscuul.
Het eiland St.Kitts met de bijnaam ‘Sugar Island’ vanwege de suikerplantages, is deel van de Leeward Islands archipel en valt onder het Britse Gemenebest of Commonwealth. Samen met Nevis telt het slechts 45.000 inwoners. Het leven concentreert zich rond de hoofdstad Basseterre. Verder is er slechts een weg langs de kust die rond het eiland gaat. Het binnenland bestaat uit bergen tot ruim een kilometer hoog, begroeid met tropisch oerwoud.
Bij de eerste voet op Kittitiaanse bodem voel ik het meteen. De langverwachte vonk slaat over. Het gevoel dat iets klopt nog voordat je iets hebt gezien. Door de klapdeuren van het vliegveld wacht…. niets ! Heerlijk! Hier is nog het normale leven zoals ik me dat voorgesteld had. Tijdens de korte rit naar het hotel bekruipt me het onmiskenbare eilandgevoel. Mijn droombeeld van de Cariben was niet geromanticeerd. Het bestond echt. De laidback bedrijvigheid van de lokale industrie, de paar cruise schepen die aan de Dock liggen, de dagelijkse beslommeringen van een klein eilandstaatje. De locals die bezig zijn met hun daily life. Hier wordt gewoon geleefd.
Na het verkrijgen van mijn lokale rijbewijs neem ik plaats achter het stuur van de huurauto en een volgend gevoel van thuiskomen ervaar ik als ik eindelijk weer gewoon links mag rijden. Ja, ik heb een genetische voorkeur voor links verkeer. De eerste middag en avond is stil genieten. Genieten van een droom die zich voor me afspeelt in alle bescheidenheid. Hier krijg je de ruimte om te beleven zonder het gevoel een pion te zijn in een geforceerde gehaaste choreografie.
Aan de rand van Basseterre ligt het Bird Rock Beach Hotel. We hadden een heerlijk relaxed verblijf en een ruime kamer met schitterend uitzicht over de zee en prachtige zonsondergang.
Booking.comThe post St. Kitts & Nevis first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Oyster Pond first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Over de drukke stoplichtloze wegen rijden we naar het noord-oostelijke deel van Sint Maarten tegen de Franse grens aan. De uitgestrekte zandstranden beperken zich tot het westelijk deel van het eiland. Hier in het oosten liggen luxe privewoningen, jachthavens en het chique Westin hotel aan de rotsachtige kust met woeligere baren dan de baai waar wij ons verblijf hebben. De zee toont in elke hoek van het eiland haar eigenzinnige karakter.
De enkele wegen die het oosten doorkruisen bestaan uit kronkelige paden met angstige hellingspercentages. De bergversnelling van onze 4×4 bleek geen overbodige luxe. In Oyster Pond waan je jezelf in een andere atmosfeer. Hoewel een stuk rustiger en netter, heeft het een hoog wannabe gehalte. Je wilt niet de drukte van de massa in en rond Philipsburg, maar de serene luxe van de Lowlands in het uiterste westen kun je je niet veroorloven, dus dan gaat men maar in Oyster Pond zitten gekleed in Mc.Gregor short en Paul & Shark polo. De jachthaven is navenant. Hier geen ruimte voor serieuze megajachten maar wel voor de bescheidener bootjes waar waarschijnlijk ook mee gevaren wordt. Zoals bekend varen de eigenaren van megajachten niet maar laten hun kapitein hun drijvende partybodem van haven naar haven varen en stappen ze zelf in hun Learjet, Beechcraft of Bombardier.
Snel terug naar het westen om nog even op het privé-strand aan de teint te werken. Het is voorlopig de laatste dag in Sint Maarten. Al met al kan ik niet zeggen dat er een vonk is overgeslagen. Het is niet het gevoel en de beleving die ik zocht op een Caribisch eiland. Ik mis simpelweg het eilandgevoel. In plaats daarvan voel ik me beetgenomen in een Amerikaanse tourist trap waar authenticiteit heeft plaatsgemaakt voor grootschalige commercie. Het is het Coney Island van de bovenwindse archipelago.
The post Oyster Pond first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Philipsburg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
De voornaamste bron van inkomsten is tegenwoordig massatoerisme. Scheepsladingen worden dagelijks aangevoerd met globetrotters van allerlei pluimages. De volgevreten cruisesnobben bereiken Philipsburg via een pendelbootje dat op en neer vaart van de boulevard, beter bekend als ‘Boardwalk’, naar de drijvende steden die parallel geparkeerd liggen aan de cruise terminal.
In ganzenpas togen de met hoedjes getooide vakantiegangers richting Frontstreet. Het duty-free Walhalla van de hoofdstad bestaat uit een smalle straat vol juweliers en electronicazaken. Verbonden door smalle straatjes met pittoreske namen als Loodsteeg, Visserssteeg en Smidsteeg ligt één straat verder de Backstreet waar de middenstand voornamelijk probeert geïmporteerde couture aan de man en vrouw te brengen vanuit talloze boetiekjes.
Centraal in het stadje staat het houten gerechtsgebouw uit 1793 voor wie nog een snufje cultuur wil opsnuiven alvorens neer te vleien op een van de overvloedige buitenbarretjes of junkfood uitgifte lokalen. De wat meer onderscheidene reiziger wacht op een loungebank in een van de champagnebars, nippend aan een rosé Moët et Chandon, tot de keereweer ze terug dobbert naar hun drijvende binge eating paradijs.
The post Philipsburg first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Caribbean Sunrise first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Voor de tweede keer zette Columbus zeil naar het westen voor zijn ontdekking van West Indië. Tijdens deze reis zette hij voor het eerst voet aan land op het eiland dat hij Saint Martin doopte. We schrijven 11 november 1493, de feestdag van de heilige Sint Maarten.
Het is zes uur in de ochtend als de zon in het oosten uit het water herrijst om de Windward Islands de nieuwe dag in te leiden. In de verte verschijnen de eerste mega cruiseschepen met duizenden toeristen die de eilanden zullen invaseren zoals eeuwen geleden de kolonisten bezit namen van de Caribische archipel.
De resorts maken nog een verlaten indruk als de bewoners nog hun roes uitslapen. Over enkele uren zal het eiland weer leven en zullen de talloze barretjes, restaurants en seafood shacks weer bemand zijn om de honger van de grotendeels morbide obese Amerikanen te stillen. Het fourageren is hier niet slechts naar voedsel maar evenzeer naar goedbedoelde rotzooi uitgestald in de souvenirstandjes zodat ook het thuisfront aan zijn trekken komt.
The post Caribbean Sunrise first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Cross-border first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Bij de runway linksaf. Richting de Lowlands waar de golfbaan strategisch gepositioneerd ligt tussen de riante villa’s. Je waant je op de Frans-Nederlandse grens in een soort Côte d’Azur temidden van Franse café’s, brasserieën en luxe jachten die in de inlet op hun baasje wachten.
Eenmaal de baai gerond, bevinden we ons in Nettle Bay, het meest westelijke deel van Saint Martin waar het straatbeeld wordt gedomineerd door bolides met Franse platen en bijbehorende deuken. De groots opgezette wegen en drive thru shops maken plaats voor Franse knusse straatjes. Een groter contrast tussen noord en zuid is nauwelijks denkbaar. De Franse Antillen tonen nog het eigen kneuterige karakter van vervallen gebouwen afgewisseld met hier en daar een modern complex. Wie van Frankrijk houdt is hier op zijn plek. Indien je echter de trotse bezitter bent van een Chevy Suburban of oversized pick-up, dan ben je al snel misplaatst in een smurfachtige infrastructuur zoals we die kennen van zuidelijke Franse dorpjes.
Terug de grens over dalen we af richting Simpson Bay. In de verte doemen St.Barth, St.Eustatius en het markante vulkanische Saba op als bergen die uit de Caribische zee oprijzen.
Eenmaal terug tussen de KFC’s, Burger King’s en andere fastfood ketens lijkt het eiland ineens een stuk groter. Hoewel qua oppervlakte de mindere, zorgt de Amerikaanse ruimtelijke indeling voor een wijds gevoel. Onze 4×4 lijkt ineens weer een heel stuk compacter op Sint Maarten, ofwel ‘The friendly island’.
The post Cross-border first appeared on Nieske Op Reis.
]]>The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>
Op bijna 8000km van huis grenst Nederland aan Frankrijk. Een eiland in Caribische sferen, slechts enkele keren langer dan de runway waar nog net een Jumbo kan landen nadat het badgasten en auto’s zandstraalt of zelfs wegblaast tijdens de wereldbekende en veel gekiekte approach op Princess Juliana Airport.
Waar het noordelijke Saint Martin nog Franse invloeden koestert is van Nederland weinig meer te vinden in het zuidelijke deel dat als Sint Maarten de status van land binnen het koninkrijk draagt. Zoals ook op het vasteland blijkt de Nederlandse identiteit niet dominant en straalt Saint Marteen, zoals de locals zeggen, meer uit van een Amerikaanse enclave.
De officiële valuta, de Antilliaanse Gulden, wordt gedoogd. Bij wijze van goodwill is de lokale kruidenier bereid een zakjapanner, of zakamerikaan tevoorschijn te toveren om de som van je groceries om te rekenen van Amerikaanse dollars naar Guilders.
In dit stuk Nederland is alles verkocht. Patriotisme verwijst naar stars and stripes met een slapende leeuw.
Maar wie geeft er om. Het is altijd mooi weer. Zon, strand, verse kreeft…of liever crayfish. Alles drie keer overpriced, dat nog eens versterkt wordt doordat de greenback en de euro inmiddels op weg zijn naar pariteit.
Talloze megajachten liggen voor anker met zicht op de dubbel geparkeerde privéjets. Het duty free Island in de sun met uitzicht op het mondaine Anguilla in het noorden en het summum van de jetset, Saint Barth in het zuiden. Sint Maarten is de place to be. Mits je voor vertrek een overwaarde hypotheek hebt opgenomen of je American Express in je bikinitopje hebt gestoken. Zoals gezegd, ‘Don’t leave home without it!’
Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.
The post Saint Marteen first appeared on Nieske Op Reis.
]]>