Aan het ontbijt bestuderen we de kaart en besluiten vandaag de auto te pakken en een ritje naar het noorden te maken. De route lijkt redelijk simpel. Echt verkeerd rijden kan je nauwelijks. Daar zijn namelijk niet genoeg wegen voor.

In het uiterste noorden van het eiland ligt Nungwi dat samen met het naastgelegen Kendwa, het beste strand heeft. Hier is het getijdenverschil het kleinst van het hele eiland. Ook is het de enige plek met enig nachtleven. Zo kun je na het bewonderen van de zonsondergang deel nemen aan de full moon party. Daarvoor zijn wij een week te vroeg.

Rijden in Zanzibar is een levendige ervaring. Net zoals elders in Afrika en ook in Azië is er volop bedrijvigheid langs de wegen. Allerlei tentjes, hokjes en karren waarin koopwaar wordt aangeboden. Mensen fietsen, lopen, rijden door elkaar heen. En koeien, geiten, kippen en eenden steken hier en daar over. Tegemoetkomend verkeer haalt met grote snelheid in alsof ze geen belemmering zien in jou aanwezigheid op jouw weghelft.

Bij Kinyasini rechtdoor tot een kilometer voorbij Uyagu. Hier slaan we rechtsaf Nungwi Road op. Kan niet missen. Het is immers de enige weg naar het noorden. De weg eindigt in een rotonde midden in het dorpje. Om het strand te bereiken moeten we de verharde weg verlaten en nog een kilometer of twee dorp-inwaarts over een kronkelend pad van zand en rotsen en kuilen. Veel kuilen. Diepe kuilen. Met de bolide in standje vierwielaandrijving komen we shaken not stirred tot aan de kustlijn.

Het strand is uitgestrekt en verlaten. De toeristen zijn nog niet teruggekeerd. In de verte zien we een aantal dames tot boven hun enkels in het water staan. Ze lopen voorovergebogen rond terwijl ze zeewier verzamelen. Wat dieper in het water staan een paar vissers te praten waarvan er een een paar octopussen in zijn hand houdt. Bedrijvigheid is hier op het moment ver te zoeken. Op het terras van het Mnarani Restaurant genieten we van het uitzicht en de rust terwijl we stukken Chapati met hummus en een kaastapenade naar binnen werken. Als de rust bruut verstoord wordt door een stel dat al ruziënd het grote lege terras op loopt en uitgerekend het tafeltje naast ons kiezen. De vrolijke ober komt op hun af en vertrekt spontaan van kleur als de dame hem in geuren en kleuren op de hoogte brengt van de tekortkomingen van manlief. Voor ons is dat de cue om de zeeschildpadden te gaan bezoeken. 

The post The tide has come… and gone first appeared on Nieske Op Reis.

Ineens stopt de auto op de vluchtstrook. De deuren gaan open. ‘Ok!’, zegt Hassan. Ok? Wat ok? Ik kijk om me heen en zie…niks. Daar Fumba een havenstadje is verwacht is een stadje. En een haven. En boten. Achter ons stoppen meer taxi’s en de uitgestapte passagiers kijken even verbaasd. Achter de betonnen vangrail ligt een hele rij met flippers gesorteerd op maat. Iedereen moet een setje uitzoeken en passen. Terwijl ik een beetje rond loop werp ik een blik tussen de met afval bezaaide bosjes door. Een kleine afgrond dat leidt naar een strand. En in de verte twee dhows die zo’n tien meter van het strand liggen te dobberen. Een aanlegsteiger is overbodige luxe.

In ganzenpas lopen we allemaal met tassen en flippers een afbrokkelende stenen trap af en het strand over. Iedereen die geen ultra korte broek of rok aanheeft houdt het niet droog als ie aan boord gaat. Een man of veertien nemen plaats in onze Dhow terwijl ik onhandig mijn lange kletsnatte broek uittrek.

In Zanzibar waait meestal een zuidenwind. Daarom maken we nu eerst gebruik van een buitenboordmotor. Langzaam varen we om de baai richting open zee. Het is stil afgezien van het motorgeluid. Onze leider van vandaag probeert de boel tot leven te brengen als hij overdreven vrolijk roept of ‘everybody happy!’ is. Er volgt geen reactie. Het is nog vroeg. Pas als een schaal gesneden tropisch fruit langs komt begint het gezelschap leven te vertonen. Een kokosnoot in de hand en de zilte wind in je haren, varend tussen de tropische eilanden. Daar word je vanzelf blij van.

Na een klein half uur stoppen we vlak bij een verlaten strandje. We plonzen in het water en waden richting het zand. Pamunda Island is een onbewoonde rots met een paar strandjes. Afgezien van een paar lege kreeftenfuiken is er geen teken van leven. Iedereen loopt een beetje onbeholpen rond. Vragend wat we hier moeten doen. Twintig minuten kregen we. Dan ga ik maar even op ontdekkingstocht. Op zoek naar een volleybal om vrienden mee te worden.

De volgende stop is een zandbank midden zee. Rijen met Dhows staan er dubbel geparkeerd. Het is er druk. Mensen hebben tentjes opgezet. Anderen liggen te zonnen of zijn aan het snorkelen. Maar de meesten lopen naar het uiterste puntje van de zandbank waarvan de laatste 200 meter reeds onder een halve meter water ligt. Het is absoluut een unieke ervaring alsof je midden in de Indische Oceaan loopt.

Als de vloed begint op te komen en de zandbank langzaam verdwijnt varen we naar Kwale Island dat eveneens tot de Zanzibar archipel behoort. Kwale heeft een oppervlakte van 7 vierkante kilometer. Voorbij de lagune met mangroves is een groot parelwit strand met een hele rij winkels in houten hutjes. Het is tijd voor de lunch. Achter een hele rij tafels wordt de vangst van de dag bereid. Gambas, octopus, mahi-mahi (goudmakreel) en slipper lobster (beerkreeft).

Als we terug varen wordt met veel mankracht het zeil gehesen waarna de helft van de bemanning op het voordek gaat liggen. We genieten van de rust, van de wind in het zeil, en het turquoise water van de oceaan dat tegen onze arabische tobbe klotst.

The post Sail Away Indian Ocean first appeared on Nieske Op Reis.

Het historische centrum van de stad is bekend als Stone Town. Een naam die het te danken heeft aan de vele gebouwen uit kalksteen. De karakteristieke rode gloed komt van het koraal waaruit de stenen gewonnen zijn.

Mij Mkongwe is de Swahili naam dat oude stad betekent. Het verwijst naar de tijd van de florerende specerijen en slavenhandel als hoofdstad van het Sultanaat Zanzibar. Ook tijdens het Britse protectoraat bleef het de belangrijkste stad.

Nu draait de stad veelal op inkomsten van toerisme. Het labyrinth van smalle steegjes met huizen, winkels, gallerijen en restaurants is geliefd bij de bezoekers. Net als de bekende bazaar waar letterlijk alles te koop is.

De Arabische, Perzische, Indiase, Europese en Afrikaanse invloeden die we in de bouwstijlen zien, vinden we ook terug in de mensen die er wonen en werken. Het zorgt voor een levendige, bruisende sfeer.

Ik werd wakker van een power nap op de achterbank van Hassan’s taxi toen de deur open ging en Mahmoud instapte. Hij is geboren en getogen in Stone Town en gaat ons vanmiddag de stad laten zien. 

We stappen uit bij de East African Slave Trade Exhibit. We volgen Mahmoud de Christ Church in en nemen plaats op de voorste bank. Hij vertelt ons dat deze anglicaanse kathedraal gebouwd is op de grond waar vroeger de grootste slavenmarkt van het eiland was. Onze gids ratelt met een blik op oneindig in een soort Afrikaans-engelse turbotaal een verhaal af. Terwijl mijn ogen zijn vinger volgen die ineens richting altaar wijzen hoor ik hem zeggen dat het de exacte plek is waar destijds een pilaar stond waar tegen slaven met zwepen werden afgeranseld.

Zijn monoloog over Bischop Edward Steere, die achter het altaar ligt begraven en volgens wiens ideeën de kerk gebouwd is ging enigszins langs me heen. Meer gefascineerd raakte ik door het houten kruis dat gemaakt is van een boom uit Chitambo (Zambia). Deze stond op de plek waar het hart van Dr. David Livingstone begraven werd voordat de rest van zijn lichaam door Engeland werd opgeëist.

Eenmaal buiten begon het bij Mahmoud duidelijk te worden dat we meer waarde hechten aan een spontaan gesprek over dingen die we tegen komen dan aan een automatisch afgespeelde hyperactieve waterval aan informatie. Mijn oren waren hem dankbaar. In de kerkers van het slavenhandelsmuseum is hij al een stuk relaxter terwijl we nauwelijks rechtop kunnen staan in de kleine vertrekken waar honderden slaven als koopwaar werden gehouden.

Terwijl we verder wandelen vraag ik Mahmoud welke talen hij spreekt. Dat blijken Engels, Arabisch en Swahili te zijn. Talen die veelal op school worden onderwezen. Arabisch omdat Zanzibar al duizend jaar nagenoeg geheel islamitisch is.

Op de Darajani Market is het een gezellige drukte. Een kleurenpracht aan uitgestalde tropische vruchten en manden vol geurige specerijen. Verkopers proberen actief klanten te lokken. Vaak door honderden meters met je mee te lopen alsof ze met klittenband aan je vast zaten. Door een kortstondige vriendschap aan te knopen hopen ze dat je een morele verplichting voelt om iets in hun stal te kopen. De prijzen vallen enorm mee en er is vaak nog goed af te dingen. Het is maar goed dat er een maximum gewicht is dat je in je koffer mag proppen.

We schuifelen door de smalle doorgangen naar de vishal waar ze naarstig proberen de vliegen te verjagen zodra ze potentiële klanten ontwaren. Octopus schijnt populair te zijn. Evenals kleine makrelen en barracuda. Via de stapel vette geelvin-tonijnen komen we uit in de vleeshal dat eruit ziet alsof alles er net geslacht is en de vliegen een nog groter feest vieren. Ik beloof mezelf plechtig dit beeld niet te herinneren bij onze volgende maaltijd.

Mahmoud blijkt bekend en populair te zijn. En intussen is hij ontpopt tot een grappig en vermakelijk gezelschap. Ik vraag me af of hoe het is om ’s avonds met hem in de kroeg te belanden toen ik me bedacht dat hij moslim is en waarschijnlijk nooit een kater heeft gehad. Terwijl we uitgebreid stapels met vrolijke t-shirts bekijken ploft hij puffend op een kruk in een hoekje. Winkelen met twee dames is ook voor Zanzibari mannen uitputtend. Ik wijs naar een koelkast en na een goedkeurende knik druk ik hem een fles Fanta in zijn handen. Zielsgelukkig.

Verder door de smalle straatjes van het grotendeels autovrije Stone Town staan we even stil op een binnenplein waar oudere heren een fanatiek potje domino spelen. Dan komen we bij het Oude Fort dat naast de haven ligt. Tegenwoordig een vestiging van souvenir-shops en locatie van het Zanzibar International Film Festival. Oorspronkelijk door de arabieren gebouwd om zich te verdedigen tegen de Portugezen en later in gebruik als gevangenis.

Het begint te schemeren als we het fort uit lopen. Aan de overkant lijkt iedereen zich verzameld te hebben op Forodhani Market. Overal waar je kijkt zitten mensen op bankjes, op de grond en langs de kade. In het midden vele rijen met stalletjes waar gerechten uit alle windstreken worden verkocht. Kijken blijkt niet altijd even vrijblijvend. Alles lijkt geoorloofd om eten aan de man te krijgen. We zullen het maar passie noemen. Enthousiast presenteert iemand zijn koopwaar. Alle soorten vlees en vis in allerlei vormen en kleuren op een stokje. Het ziet er prachtig uit. Ik knik goedkeurend terwijl hij alles een voor een oppakt en vertelt waarom dat het lekkerste is. Helaas breek ik mijn belofte aan mezelf en schieten beelden van de markt van vanmiddag door mijn hoofd.

Als Mahmoud terug komt van zijn avond gebed lopen terug naar waar Hassan ons zal ophalen. Het is een zwoele avond na een mooie dag met veel nieuwe indrukken. Vlak naast het geboortehuis van Freddie Mercury stappen we in de inmiddels vertrouwde taxi met de inmiddels minder verlegen Hassan.

The post Walking through Stone Town first appeared on Nieske Op Reis.

Vandaag gaan we een kijkje nemen op een specerijen-plantage. Op drie kwartier rijden  vanaf onze stek aan de oostkust ligt Tangawizi Spice Farm. In theorie dan. Hassan, onze lieve en ietwat verlegen chauffeur doet er wat langer over omdat hij uitermate zijn best doet om zijn levende lading een comfortable rit te bieden. In het verleden was zijn vracht minder fragiel en minder geneigd fooien te geven. Hassan was vrachtwagenchauffeur op een betonwagen.

De wat meer assertieve Diego verwelkomd ons tussen de bananenbomen. “Jambo!”, wat zoiets betekent als “Hoi!” of “Hallo!” of “Hoe gaat ie!”. Iets wat je minstens 50 keer per dag krijgt toe geroepen gevolgd door “Hakuna Matata!” en we eveneens met brede grijns terug wensen.

“We start with a cooking class and then we go for a walk on the farm”. Ok, prima. Uit respect doen we onze schoenen uit om van de rode aarde op de betonplaat te stappen. Ontdaan van alle opschmuk en glamour gaan we op de grond zitten en leren we hoe we met een veel te groot bot mes uit de losse pols uien, paprika, spinazie en allerlei versnipperen. En alles dat daar niet aan onderworpen wordt mogen we op een knullige plastic rasp aan gruzelementen jagen. Al die tijd gade geslagen door een met haar ogen rollende geen letter Engels sprekende kokkin. Oh sorry… Chef! Ze zag ons zeker als een stel verwende nesten die nog geen water kunnen koken.

Van de assistent chef kreeg ik zowaar en compliment op mijn uitstekende vijzel, stamp en plet kwaliteiten. Er is voor mij nog hoop. Al was mijn knoflookstamp indrukwekkender dan mijn cardamom plet- en verpulverkunst. Hierop volgde het snijden pellen en schrapen, ja.. schrapen… van kleine groene bananen en grote gele bananen. We willen geen slierten vezels want die zijn niet lekker. Ook mocht ik een poging wagen een kokosnoot op professionele wijze te kraken. Toevallig had ik dat de avond ervoor geoefend middels de lompe techniek met behulp van een survival-mes en de betonnen vloer van onze veranda. Nu mocht dat subtieler met de vijzelstamper. Na het uithollen, schrapen, raspen, wassen moest het geperst worden om kokosmelk op te leveren. Na de derde persing was ik er wel klaar mee.

Dat was echter niet aan mij. Er moest vuur worden gemaakt. Ik volgde braaf het voorbeeld van de chef die geroutineerd stukken houtskool een voor een uit een zak haalde en op de brander placeerde. Daarbij weerhield ik de neiging om gewoon de zak op te pakken en de kolen er uit te kiepen. Een handvol kokosvezels als aanmaakblokje. En dan komt het geheime trucje. Kerosine!  Al gauw ruikt het lieflijke tafereeltje als het achtereind van een Boeing.

Charme had in dit geval bij mij een houdbaarheid van drie uur. Zo lang waren we inmiddels bezig. Toen Chef ons wilde laten zien hoe je een kip vierendeelt seinden we Diego dat we wilden wandelen.

De plantage in handen van de overheid is een showcase van Zanzibar. Met een scherp mes – ze hadden die dus wel – wordt een stuk bast van een boom gesneden. Kaneel, vers van het mes. We horen hoe zeldzaam ingewikkeld het is om vanille te kweken en staan stil bij een kruidnagelboom. We kijken omhoog naar nootmuskaat, koffie, peper en achiote waarvan de pitten een felrode kleur afgeven en door de Masaï gebruikt wordt om hun gezicht te verfraaien. Omlaag zien we gember, cardamom en turmeric (kurkuma). Natuurlijke rijkdommen die het eiland al eeuwen geliefd maken en waar vaak om gevochten is.

Aangekomen bij de fruitbomen kregen we het sein dat het eten klaar was. Bij de carambola of sterfruitboom naar links, om de jackfruitboom heen en dan rechtsaf langs de durianboom om weer uit te komen bij het openluchtkeukentje waar de pilau-rijst, de lokale specialiteit, lekker op een houtvuur stond te pruttelen. De Tanzaniaanse versie, in tegenstelling tot de Indiase,  wordt gekookt met peperkorrels, komijn, kruidnagelen, cardamom en kaneel.

Met alle potten en pannen in het midden en een man of zes, zeven er omheen kon het feestmaal beginnen. Hassan kreeg ook een bord en schoof gezellig aan bij zijn levende vracht.

Terug in de compound maak ik nuttig gebruik van mijn geperfectioneerde vaardigheden en pas ze toe bij het crushen en hakken van kruidnagelen. Beetje tabak erbij en oprollen tot een kruidnageljoint, ofwel een kretek sigaret.

The post The Spice of Life first appeared on Nieske Op Reis.

Ik herinner mij de lagere school waar de Grote Bos Atlas verplichte kost was bij het enige interessante vak, aardrijkskunde. Uren kon ik turen naar de wereldkaart waar elk land een eigen kleur had. Oman en Mascate, onder aan het Arabische schiereiland. Een land met zo een mysterieuze naam moet wel bijzonder zijn dacht ik als 8-jarige.

Het Sultanaat van Oman stond destijds onder Britse invloed en onder sterke druk van de Britten werd een eind gemaakt aan het verhandelen van slaven. Zanzibar kwam onder Brits protectoraat. Mede dankzij een deal met se Duitsers die over Tanzania heersten. Wij Zanzibar, jullie Helgoland. De troosteloze rots in de Duitse Noordzee. Dat na de oorlog waarschijnlijk alleen nog in de spotlight kwam tijdens een reportage van Boudewijn Büch. 

Een overblijfsel van Arabische invloeden op Zanzibar is dat het eiland voor 99% islamitisch is in tegenstelling tot het overwegend Christelijke vaste land waar je vijf keer per dag akoestisch aan wordt herinnerd. 

Nog tijdens de dageraad maakt de nachtwaker zijn laatste rondje langs alle lichtknopjes. Domotica is aan de eilanders nog niet besteedt. Hij schrikt als hij de trap op sloft en mij om half zes op de veranda aantreft. Mijn iets te vrolijke goede morgen wordt beantwoord met een inheemse blik van …’ben je wel goed bij je hoofd’. Beneden zie ik een minstens vier meter lange stok vegende bewegingen maken. In slow-motion lijkt het wel. Als mijn ogen die stok neerwaarts volgen zie ik een paar handen die behoren aan een lange tengere jongen gehuld in een traditioneel rood Masai gewaad, ofwel shuka. Als een trotse krijger veegt hij systematisch het zwembad schoon. Aan de polsen en enkels draagt bij kralenbandjes. Alles klopt qua outfit. Alleen de knalgele Crocs aan zijn voeten kan ik niet plaatsen. 

Kiwengwa, aan de oostkust is een soort little Italy. In de jaren zestig kwamen de Italianen en bouwden een raffinaderij in Tanzania. Later vormden ze een samenwerkingsverband op het gebied van Transport met Tanzania en Zambia. Talloze Italiaanse auto’s en vooral Fiat vrachtwagens rolden het Afrikaanse land op. 

In Kiwengwa vinden we nu Italiaanse hotels, restaurants, cafés en ijssalons. En ja, ze brengen ook pizza naar je huis, hotel of hut. En dat zonder bezorgapp. Gewoon een Whatsapp-berichtje is afdoende. 

We maken kennis met Solomon. Onze lokale fixer in en rond de compound. Een vriendelijke man die steevast de “h” niet uitspreekt. Echter hoeven we nog niks gefixt te hebben. Voor vandaag besluiten we langs de hoofdweg richting het zuiden te wandelen, langs geiten, koeien, kippen en eenden. Onderweg trotseren we verkopers en taxi chauffeurs op zoek naar brood op de plank. Ook hier is het wegblijven van toeristen goed merkbaar. Oscar is een aanhouder. En aanhouders winnen. We kopen een tros bananen en een kokosnoot bij de zoveelste broer van Oscar. Met een vriendelijk “Jambo!” vervolgen we onze weg. Links en rechts langs de weg zie en ruik ik wietplanten met fiere toppen die richting hemel wijzen. “Brood op de plank”, denk ik stilletjes. 

The post Spice Island Zanzibar first appeared on Nieske Op Reis.

Eind 15e eeuw bezetten de Spanjaarden het eiland. De indiaanse bevolking werd afgevoerd als slaven naar andere eilanden. In de tijd van de tachtigjarige oorlog rond 1636 kwam Curaçao samen met Bonaire en Aruba in handen van de West-Indische-Compagnie. Gouverneur Peter Stuyvesant bouwde plantages en maakte van Curaçao het centrum van de slavenhandel.

Verschillende fortificaties herinneren aan een ruig verleden. Al dan niet omgetoverd tot een shopping walhalla voor de mega cruiseschepen die wekelijks de aanblik van Willemstad bepalen.

De Koningin Emma brug, beter bekend als bootjesbrug, de historische binnenstad en de haven van Willemstad maken sinds 1997 deel uit van een de slechts 6 Caribische UNESCO werelderfgoed steden.

Het is 28 graden. We besluiten de vele winkels in Punda achter ons te laten en lopen door de kleine straatjes richting de bekende felle en bonte gekleurde gevels aan de Handelskade. De terrassen zijn goed gevuld. Het blijft een leuk gezicht om de brug open te zien gaan. De brugwachter start met veel gepruttel de motor die aan het laatste bootje hangt en terwijl het opzij vaart sleurt het de hele brug achter zich aan. Dat gebeurt overigens te pas en te onpas, gewoon als er nog mensen overheen lopen.

The post Een paar dagen in Dushi Kòrsou – Curaçao first appeared on Nieske Op Reis.

The post Seychellen first appeared on Nieske Op Reis.

Met tegenzin stappen we in de taxi die ons terug gaat brengen naar Blowing Point Harbour alwaar het ramenritueel zich zal gaan herhalen.

De temperamentvolle chauffeuse vertelt ons in perfect Nederlands haar liefde voor het eiland dat ze al 23 jaar haar domicilie mag noemen. Haar familie exploiteert naast het taxi bedrijf ook een autoverhuur. Een groot gemis op Anguilla is openbaar vervoer. Ze vertelt ons al lange tijd op zoek te zijn naar moedige entrepreneurs die een busbedrijf durven opzetten om zo de bevolking en toeristen mobieler te maken. Het is een waar gat in de markt. Mijn ondernemersgeest wordt weliswaar getriggerd maar ik ben nog steeds op vakantie en bovendien had ik mezelf vorig jaar al deels gepensioneerd.

We arriveren mooi op tijd in de haven en hebben nog 10 minuten om langs de ramen te lopen. Onze belagers die prive charters opdringen negeren we als geroutineerde reizigers.

Achttien minuten later lopen we het haventje van Marigot weer binnen. Wederom het ramendansje en eenmaal buiten worden we belaagd door een horde taxichauffeurs die in de pas aangekomen bootvluchtelingen hun prooi zien.

Wederom doen we alsof we west-indisch doof zijn en lopen stoïcijns voorbij de roofdieren.

Na een uitstekende creoolse lunch in de haven dringen wij ons op aan een taxichauffeur die van de schrik zijn autosleutels niet meer kan vinden.

Moe van de warmte alle reis rompslomp laten we ons zonder protest 5 dollar extra afzetten als hij ons maar zo snel mogelijk naar het luxe appartement in Simpson Bay brengt alwaar we verder kunnen gaan met datgene waar we druk mee bezig waren… luieren in de Caribische zon.

Het uitzicht van het topappartement biedt zicht op de baai en het vliegveld waar we over twee dagen voor de derde keer vandaan zullen vertrekken.

Nog 48uur in de West Indies. Zon, zee en strand. We nemen het er nog even van, tot… de zon voor de laatste keer ondergaat in de diepblauwe Caribische zee.

Het Flamingo Beach Resort waar wij verbleven is nog bezig met de wederopbouw na de verwoesting door Hurricane Irma. Er zijn inmiddels wel andere Hotels in Simpson Bay weer geopend.

info en boeken

The post Last sunset first appeared on Nieske Op Reis.

Buiten volgt het kortste gesprek van de dag als ik een taxi – ja, hier bestaan ze wel – probeer te bemachtigen.
‘Taxi?’
‘Yes!’
‘Where?’
‘Marigot Port!’
‘Ok, get in!’, wijst hij terwijl hij de vertrekkende minibus tegenhoudt. Het is gebruikelijk dat taxi’s gedeeld worden met anderen die dezelfde kant op willen. Wij delen de onze met een Amerikaanse uit Salt Lake City die vertelt elk jaar naar Saint Martin op vakantie te gaan waar ze een aandeel hebben in een timeshare condo. Het equivalent van de Canarische eilanden voor Nederlanders.

Bijna een uur en een dutje later, na de ergste file van het eiland bedwongen te hebben, rijdt het busje voor bij de veerhaven van Marigot waar het een chaotische drukte is. Nog voor we goed en wel stil staan wordt onze bagage uit het busje getrokken.
‘You goin’ to Anguilla?’, vraagt een goed gebruinde man alsof het een voorrecht is. Hij kijkt me nog eens in mijn slaperige ogen en roept: ‘You don’t look like ya wanna go!’.
Nog voordat ik ‘Yes, we’re goin’!’ riep zag ik onze twee koffers al van hand naar hand schieten om vervolgens met een doffe plof in de gereedstaande schuit te belanden.
We sluiten aan in de rij voor de douane. Het blijft een gedoe dat elk eiland een ander land toebehoort. Privileges tussen leden van de EU of Schengenlanden gelden hier niet. Een typisch Amerikaans gezin met meer kinderen dan pedagogisch verantwoord staat voor ons te stressen en hun volume werkt op mijn zenuwen. Wat lag ik lekker te slapen in het busje. We zijn aan de beurt, schuiven de paspoorten door het luikje en ik kijk bewonderend naar de douaneagent die in kleuterhandschrift letter voor letter onze namen op een lijst krabbelt. De paniek slaat toe als hij bij het onderste lijntje is en een nieuw lijntjesvel moet vinden. Grensformaliteiten afhandelen op de eilanden is een soort raamprostitutie. Je schuift van het ene raam naar het andere en schuift een paar dollarbiljetten door een kier voor een nieuwe smet op je paspoort. Ik krijg de paspoorten terug en schuifel een paar meter verder naar het volgende raam, schuif een Alexander Hamilton door het luikje om de vertrekbelasting te voldoen. Twee kaartjes ,drie klapdeuren en twee ramen verder mogen we ons eindelijk bij onze bagage voegen.

De haven van Marigot wordt kleiner, de veerboot raast volgas richting Blowing Point harbour op Anguilla. Onderweg stop ik iemand nog twee Andrew Jacksons toe. Voor het gemak neem ik aan dat hij de ritprijs collecteert alhoewel zijn voorkomen meer doet vermoeden dat je wordt gekielhaald als je niet schuift. Een kaartje durf ik niet te vragen en ga verder met het genieten van het uitzicht en het trachten binnen te houden van mijn ontbijt. Ik word niet zeeziek, ik word niet zeeziek…

blowing point Harbor

Anguilla is te zien vanuit Sint Maarten. De overtocht duurt dan ook maar 20 minuten. Waar de meeste eilanden bergachtig zijn, is Anguilla redelijk vlak. Het is een langgerekt stuk land en de meest noordelijke van de Leeward Islands. Het eiland is gezegend met paradijselijke stranden aan zowel de Atlantische noordkust als de Caribische zuidkust.
Op koers naar Blowing Point Harbour zien we het eiland groter worden en ontwaren we gigantische villa’s op de meest schitterende locaties aan de kustlijn.

Anguilla is geen eiland voor beginners. De overheid heeft ingezet op de rijken der aarde en de prijzen bevestigen dat. Hotelovernachtingen van boven de 1000 euro per nacht zijn eerder regel dan uitzondering. Het eiland moedigt bezoekers aan om te investeren in onroerend goed. Men wordt wel geacht een serieuze speler te zijn en elke poging tot aankoop moet eerst worden goedgekeurd door de instanties. Zo moet je aantoonbaar genoeg financiën hebben om je stulpje perfect te onderhouden en ben je verplicht hier iemand voor in dienst te nemen. Op deze manier tracht men de high-end uitstraling van de overgewaardeerde zandbank in stand te houden. Indien je schrikt van bedragen van 7, 8 of 9 cijfers, dan kun je beter beginnen met een stacaravan in zeeland.

Aangekomen in Blowing Point manoeuvreren we ons met bagage en al, als ware eilandhoppers, gewapend met ingevulde immigratieformulieren en paspoort, voorbij de inmiddels bekende ramenbuurt. Buiten laten we ons een taxi in de maag splitsen terwijl we achter onze koffers aan lopen die een nieuw baasje zien in de lokale taxichauffeur met zenuwtik. Het blijft op de eilanden een kunst om niet overreden te worden bij het oversteken. Op Sint Maarten rijdt met rechts en heeft men het stuur links. Op St.Kitts reed men links in een right-hand-drive. Op St. Eustatius rijdt men weer gewoon continentaal Europees rechts. Op Anguilla rijdt men links, maar zijn links- en rechtsgestuurde wagens even goed vertegenwoordigd. Erg handig, merk ik als ik onze huurauto overhandigd krijg. Zoals bekend heb ik een voorkeur voor links verkeer maar dan wel graag met het stuur aan de rechter kant. ‘Just keep driving on the left and you’ll be ok!’, roept Andy me vol vertrouwen na als ik onwennig de stuiterende Jeep over anguillaans zand navigeer.

Als een soort afwijking blijf ik, onderweg terug naar onze accommodatie, kijken in de achteruitkijkspiegel die er niet is. Waarschijnlijk zat dat in hetzelfde pakket als de ontbrekende achter en zijruiten. Als een soort Daisy uit de Dukes of Hazard rijdt de Jeep met mij de oprit op.

Het ene strand is nog adembenemender dan het andere. Dwars als we zijn beginnen we de dag met een Engels ontbijt bij Roy’s Bayside Grill op het strand van Sandy Point, dat bekend staat om zijn nightlife en sunsetparties.

We hobbelen verder langs de noordkust richting Shoal Bay waarvan men zegt dat het een van de mooiste stranden heeft van het hele Caribisch gebied. Dat klinkt nogal overdreven, maar eenmaal aangekomen is elke twijfel in één klap verdwenen. Het hagelwitte poederzand en de mooiste diepste schakeringen van blauw die je je kunt voorstellen. Geen enkele reisgids of postkaart kan de schoonheid van dit strand beschrijven. Ik heb vele bounty stranden over de hele wereld gezien, maar deze verdient op zeker een plek hoog in de top.

once you visit, you’ll never want to leave

De hoofdstad van het eiland is The Valley waar we weer het bekende straathangen van de Caribische bevolking tegenkomen. In straattaal heet het ‘liming’. Hangen met vrienden, kletsen, drinken en delen van eten. Op het eiland zijn slecht 8 ATM machines te vinden. Allemaal spugen ze op verzoek Eastern Caribbean Dollars of US Dollars. Een aantal banken bevinden zich in The Valley. Ook tankstations zijn schaars. We tellen er een stuk of vijf op Anguilla. Zoals op de meeste eilanden betaal je omgerekend naar liters ongeveer 1 USD per liter. Anguilla werkt met het imperial systeem dat rekent in mijlen en gallons.

Ons hotel in Rendez-vous Bay in het zuidwesten is minstens zo mooi. Water zo helder alsof het uit een fles Spa blauw komt. Diep de zee ingelopen kun je nog steeds controleren of je tenen er nog niet afgebeten zijn. Voor ons liggen een paar miljoenenjachten met een paar motorbootjes die de opvarenden van en naar de kust pendelt. De rest van ons Anguilla avontuur besluiten we neer te vleien op het sprookjesachtige strand en te genieten als ware het een droom die nooit over gaat.

Wat ze zeggen over het paradijselijke Anguilla is waar. “Once you visit, you’ll never want to leave”

The post Nooit meer weg first appeared on Nieske Op Reis.

De terminal bestaat uit een houten hut, opgeleukt met een x-ray scanner, waar check-in, immigratie, security, aankomsthok, douane, koffie annex snoepwinkel en chemisch toilet niet meer dan vijf stappen van elkaar verwijderd zijn. De post van de koninklijke marechaussee wordt bemand door geüniformeerde dames met een majestueus achterwerk waar de zon zelfs op Statia niet schijnt.

We zetten vijf stappen en staan aan de straatkant waar rechthoeken op het schaarse asfalt staan afgetekend met het woord TAXI er in. Blijkbaar een running gag dat pas aangekomen naïeve niet-ingewijden er gaan staan wachten op taxi’s die niet bestaan.

Ik verbaas mij enigszins dat eenzelfde busje reeds drie keer eerder leeg is voor komen rijden, waarbij de bijbehorende bestuurder uitstapt, een obligaat rondje langs de mensen loopt, weer instapt en weg rijdt.

Wellicht was het geen Uber-achtige taxi of dacht hij dat de mensen met koffers die net uit de lucht zijn komen vallen van de zon staan te genieten tussen de bekende Nederlandse politie vehikels. Bij de vierde keer voorrijden stapt hij weer uit, loopt zijn rondje rond het busje en uit het bijna legendarische vragende woord: ‘Hotel?’. Wat bleek? Minibussen kunnen telefonisch besteld worden. Mijn reisgenote was uit de chillax modus gestapt en heeft een uniform aangesproken die het telefoontje heeft gepleegd. Alsof ze de Messias zagen verschijnen kwam iedereen in actie. Alle hotelnamen van het eiland werden naar de chauffeur geroepen en hij beloofde bij alle vier te zullen stoppen waarvan de meesten in Lower Town liggen. Een straat met een aantal gebouwen direct aan het water dat in de gloriedagen van de 18e eeuw, toen er nog 200 schepen tegelijk konden aanmeren, volgebouwd was met pakhuizen. 

De kleinste hoofdstad ter wereld ligt hier pal boven en oogt als een ingeslapen Hollands dorpje. Wakend over de zee ligt het door zeeuwen gebouwde Fort Oranje. We lezen dat Michiel de Ruyter hier een weekje bleef.

Starend naar Saba in de verte wanen we ons even in 1776 toen Amerika besloot onder het gezag van Groot Brittannië uit te willen komen. De USS Doria hijst voor het eerst de Amerikaanse vlag en loopt Gallows Bay binnen waar het saluutschoten afvuurt. Nederland antwoordt vanuit het fort met 11 saluutschoten en erkent daarmee als eerste de Amerikaanse onafhankelijkheid. De Britten zijn ‘not amused’ en verklaren de oorlog aan Nederland. Statia valt in Britse handen.

Ook toen het eiland 40 jaar later weer onder de oranje leeuw viel bleef de Engelse invloed merkbaar. Slechts een enkeling spreekt vandaag Nederlands. Ook al is Statia sinds 2010 een bijzondere Nederlandse gemeente, is de voertaal Engels en betaalt men met Amerikaanse dollars.

Een must-see op het eiland schijnt de Quill te zijn. Via hiking paden kun je naar de kraterrand klimmen, in de krater afdalen of een rondje rond de berg klauteren. Het laatste leek ons onzinnig omdat we immers al op het eindpunt staan als we beginnen. We besluiten dat je moet stoppen als je op de top staat en afdalen zou een anti-climax zijn. Gesterkt door geloof in onze eigen net verzonnen ideologie en degelijk bewust van het feit dat onze talenten meer bij het zonnebaden dan bij het hiken liggen, kiezen we voor de een na makkelijkste trail die ons door de dichte begroeiing omhoog leidt tot de rand van de slapende vulkaan. Ik hoop stellig dat hij niet begint te snurken.

Jarenlang werd Antillianen wijs gemaakt dat de vulkanen op de eilanden dood waren. Onder het mom van geen paniek zaaien zette men het stempel ‘GEHEIM’ op een seismologisch rapport dat daarna snel werd weggemoffeld. Toen echter in 1997 de berg op Montserrat, een paar eilandhopjes verderop, begon te proesten moest men wel erkennen dat ook de Nederlandse gebieden op een actieve vulkanische ring liggen. Evacuatieplan is misschien meer dan een leuk scrabble woord.

Een paar rookpauzes en 400 meter hoger – we moesten immers even stoppen om op adem te komen – staan we te gapen naar een bord dat ons doodleuk vertelt dat wildlife hier onder andere bestaat uit bruine slangen, heremietkreeften en tarantula’s. Het laatste stuk van de klim leek ineens vlotter te gaan!

Boven op de kraterrand staan we hijgend en quasi verveeld te staren naar het grote met tropisch regenwoud begroeide gat als ik plots besef het openlucht terrarium weer te moeten trotseren om beneden te komen. Reptielen en ongewervelden hadden we niet voor ogen toen we riepen contact met locals te ambiëren. We keren de krater de rug toe en ontwaren in de verre diepte Oranjestad als een soort smurfendorp.

Sint Eustatius leeft van de overheid waar een groot deel van de 3000 inwoners werkt. De andere werkgever is NuStar die 56 olie opslagtanks op het eiland heeft om strategisch de grootste tankers ter wereld te kunnen laden en lossen. Toerisme is alleen interessant voor duiktrips in de rijke onderwaterwereld die een van de drie nationale parken vormt.

Een blik op de lokale sociale dienst en maatschappelijk werk beantwoordt de rest van de vragen zonder woorden.

Oranjestad straalt voornamelijk vergane glorie uit. De ontelbare ruïnes en ingestorte of onafgebouwde huizen geven het gehucht een verpauperde indruk. De mensen maken een gelaten impressie en lijken stil geagiteerd. Een zelfbenoemde dorpsgids leidt ons rond en vertelt klagerig dat de lokale overheid geen enkele ambitie heeft om het stadsgezicht aantrekkelijk te maken. Uit beleefdheid volgen we een poosje zijn spoor van goedkope aftershave en knikken goedkeurend als zijn wijsvinger dingen aanwijst die er hadden kunnen zijn. Als hij al ratelend richting ingestorte synagoge loopt bereikt hij het einde van onze tolerantie dat we beleefd te kennen geven door te melden dat we een diepere band hebben met schepijs dan joods erfgoed.

Daar wij niet komen voor het ultieme zeeaquarium gevoel, breken we ons verblijf 4 dagen eerder af dan Chiel. De volgende dag worden we opgehaald door onze ijzeren vogel met dubbele schroef. Weg van het gefrustreerde stukje Nederland in de zon. Vaarwel Statia!

The post Time goes by first appeared on Nieske Op Reis.