Het is bijna zeven uur. Contouren beginnen zich af te tekenen in het donker. Een paar minuten later gloeit het zachtroze aan de horizon die zich als een veelbelovende warme deken uit spreid over het land. Het belooft weer een mooie zonnige dag te worden. Terwijl bij ons de koffie pruttelt begint de Campground tot leven te komen.

Vandaag rijden we verder richting Yellowstone National Park. We besluiten onderweg nog een keer een overnachting te maken voordat we het park in rijden. Eerst nog bij de Walmart wat proviand inslaan voor de komende dagen. Een rondje door een van de gigantische supermarktvestigingen hier staat gelijk aan ochtendgymnastiek. Zolang je natuurlijk niet je kar vol laadt met alle verleidingen die je onderweg tegenkomt. Uiteraard doen we dat dan ook niet en proberen we enigszins gezond voedsel in te slaan. Je weet maar nooit voor wat voor wild je straks weg moet rennen. Oh, wacht… rennen is exact wat je niet moet doen. Hmmm…

De grote vlakten van Wyoming, ofwel ‘The Great Plains’ hebben we gisteren doorkruist waarbij we urenlang rukwinden van meer dan 60 km/uur moesten doorstaan. En dat met een motorhome van 3,65m hoog.

Met het opkomen van de zon is ook de wind weer wakker geworden na een bijna windstille nacht. We zijn voornemens om Yellowstone via de East-Entrance te betreden. Cody, dat op 216 mijlen ligt vanuit Casper, is strategisch gelegen om van daaruit een plek voor de nacht te zoeken. Opnieuw trotseren we de wind, waar men ons al veelvuldig voor gewaarschuwd heeft, en beginnen aan de ruim 4 uur durende etappe.

Cody, een ruig stadje, is in 1901 gesticht door Colonel William Frederick Cody, beter bekend als “Buffalo Bill”.Er wordt gezegd dat Buffalo Bill het ‘Wilde Westen’ min of meer heeft ‘uitgevonden’.  Hij stond bekend om zijn verdiensten in de Amerikaanse burgeroorlog. Zijn bijnaam kreeg hij toen hij de opdracht kreeg om de arbeiders aan de Kansas Pacific Railway van voedsel te voorzien. Men beweert dat hij in korte tijd duizenden bizons heeft gedood. De Amerikaanse bizon wordt in de volksmond ‘Buffalo’ genoemd. Later vergaarde Buffalo Bill roem met zijn befaamde Wild-West-Shows.

Wij besluiten nog een stuk verder te rijden tot in het Shoshoni National Forest. Zoals in de meeste natuurgebieden zijn er ook hier onbemande kampeerterreinen die door de overheid geëxploiteerd worden. Naast de verschillende commerciële die door concessiehouders worden beheerd.

Midden in het natuurgebied komen we bij Wapiti, een kleine nederzetting dat meerdere door de overheid onderhouden campgrounds telt. Op zo een campground aangekomen geldt, wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Het is de bedoeling dat je een vrije plek opzoekt – ze zijn allemaal genummerd – en je voertuig er positioneert. Vervolgens haal je een formulier met enveloppe uit een bak en hangt een portie ervan aan een paaltje met je nummer er op om aan te duiden dat deze vanaf nu bezet is. Dan zoek je op het bord wat die plek kost en deponeer je de enveloppe met het corresponderende aantal dollars in een soort brievenbus. Simpeler kan niet.

Het enige nadeel is dat er dus geen bewaking of andere controle is en je eigenlijk gewoon in de wildernis kampeert. Vaak hebben deze plekken ook geen mobiele dekking en uiteraard ook geen internet, stroom of water. Daarentegen zit je wel in een prachtig stukje ongerept natuur. Alleen denk je er wel twee keer over na alvorens je in het donker naar buiten stapt voor een sigaret. Een close encounter met een zwarte beer, Grizzly, coyote, poema, wolf of ander levend knuffeldier zou wel eens de ultieme motivatie kunnen zijn om te stoppen met roken. De waarschuwingen om niks aan voedsel, verzorgingsproducten of andere mensenspullen buiten te laten liggen zijn niet mis te verstaan. Gewapend met een ultrasterke toorts in de ene en een roze afschrikwekkend Rambo-mes in de andere steek ik er toch een op. En kom er achter dat ik een hand tekort kom.

The post Wapiti Campground first appeared on Nieske Op Reis.

De schitterend in een vallei gelegen RV Campsite in Carbondale dat onderdeel is van de KOA, een Amerikaanse kampeer organisatie waar we lid van zijn, blijkt vol. We wijken uit naar een site net ten westen van Glenwood Springs en mogen onze RV achteruit inparkeren op een hele mooie plek, meters verwijderd van de snel stromende Colorado rivier. Als je er een lijntje in wilt werpen om jacht te maken op regenboogforel heb je net zoals bij ons een vergunning nodig. Dat overigens ook net zoals bij ons slechts een financiële transactie is.

Voor de zoveelste keer blijken we met onze 33 voet of ca. 10 meter een van de kleinere combinaties. We zijn omringd door Campers van formaat dubbeldeks Touringcar, die er vaak ook nog een royale pick-up truck of Jeep achter aan slepen. Ook overmaatse bakwagens met een drie assen tellende fifth-wheel er aan ter grote van een 40-voets vrachtwagen trailer blijken meer regel dan uitzondering. Nu snap ik ook waarom ze 61 of 70-voets of soms zelfs nog langere kampeerplekken hebben. Op de weg spotten we regelmatig wagens met overmaatse caravan en aanhanger achter elkaar als een ware karavaan. Snufjes als automatisch inparkeren zijn totaal overbodig hier.

Het is wederom nog donker als ik buiten zit voor mijn eerste nicotineshot. Het verbaast me dat ik vaak niet de enige ben en dat er zelfs al mensen zijn die zich opmaken voor vertrek. Langzaam aanschouw ik hoe de zon aan de horizon opkomt zoals ik tot nu toe nog elke dag heb gedaan. De ruig kolkende rivier begint te glimmen onder de zonnestralen en de lucht begint zich rood te kleuren. Het belooft weer een mooie dag te worden.

De Interstate 70 brengt ons naar Denver. Interstates zijn snelwegen die door verschillende staten heen gaan en kunnen variëren van 2-baans tot 12-baans. State Highways zijn doorgaande wegen die binnen de staat zelf lopen. Maar dat terzijde.

Denver, de hoofdstad van Colorado weerspiegelt op geen enkele manier het mooie natuurschoon van de staat. Het blijkt een grote industriële stad als we midden in de spits aankomen. Het is niet het Denver dat wij ons herinneren als de woonplaats van de Colbys en de Carringtons toen wij in de jaren ‘80 nog massaal aan de buis gekluisterd zaten voor onze dagelijkse portie Dynasty.

Een van de leuke dingen van door Amerika rijden is dat je regelmatig iets tegenkomt dat je kent van televisie. Zo passeren we terwijl we Denver doorkruisen een drietal vestigingen van Camping World. De grootste dealerketen van kampeervoertuigen en accessoires in de VS, waar de presentator van ‘The Profit’ zijn fortuin mee vergaarde.

Als je van shoppen houdt kun je in de Verenigde Staten heel veel plezier beleven in de vele Shopping en Outlet Malls. We besluiten dat we er prima mee kunnen leven dat onze herinneringen aan Denver slechts shopping gerelateerd zullen zijn. Een grote camper, daar moet je natuurlijk gebruik van maken. Hoe dat later in onze koffers past, dat zijn zorgen van morgen.

a long long way from home

Bepakt met glimmende Victoria’s Secret tasjes en ander goedbedoeld prulwerk nemen we aan het eind van de middag afscheid van Colorado en tuffen Wyoming binnen. Een van de meest patriottische staten van de VS. Vaak ook aangeduid als Redneck gebied dat tegenwoordig, overigens onterecht, een negatieve klank heeft gekregen. Daar we ons in een echte cowboy-staat bevinden en toch in shopping mood zijn vandaag bezoeken we ook maar een paar echte Western Stores. In essentie vergelijkbaar met de ‘Boerenbond’ winkels bij ons. Maar dan met Cowboylaarzen, Stetson hoeden, zadels, sporen en allerlei andere stoere kleding en accessoires waar je bijna spontaan zou gaan line dancen. Of Rodeo rijden…dat is stoerder. Op een klein koe-tje dan.

Nog even een fastfood-hap naar binnen werken voordat we verder trekken over de kale sterk glooiende prairie zoals vroeger de ‘poor lonesome cowboys’ deden ‘a long long way from home’. We hebben nog enkele uren te gaan voordat we Casper bereiken. De zeven-en-halve-ton RV op de weg houden in de harde westenwind die over de eindeloze vlakten giert blijkt nog een echte workout. Net goed, na al de fastfood calorieën.

The post Over Mountains, over Prairies… first appeared on Nieske Op Reis.

Bergen, meren, eindeloze wouden en de machtige Colorado rivier die zich al kronkelend een weg baant richting de Grand Canyon in Arizona.

De Rocky Mountains bepalen grotendeels het karakter van Colorado. Van het landschap en ook van de bewoners. Afgezien van Denver, een grote industriële stad waar criminaliteit en vandalisme hoogtij viert, is het een en al ruige natuur tijdens onze road trip van zuid naar noord. In de wintermaanden staat Colorado vooral bekend om de uitgestrekte wintersportgebieden die een totaal andere allure hebben dan de Alpen. Niet van dat kleine knusse lederhosen gejodel. Geen lieflijke dorpjes die kitsch tot kunst hebben verheven.

In Amerika is alles groots opgezet. Ook in de kleinere gehuchten is alles ingesteld op groot en ruig. Wel is alles op en top verzorgd en is overal te zien dat Amerikanen trots zijn op hun land. Troep op de grond gooien of zelfs maar een peuk is not done en gebeurt ook niet. Het lijkt alsof gezamenlijk is afgesproken om het land netjes te houden. Er heerst ook een hoge mate van sociale controle. Mensen staan voor elkaar klaar. Maar spreken elkaar ook aan om ongewenst gedrag.

rocky mountain paradise

Het centrum van de wintersport in Colorado is het ultra mondaine bergstadje Aspen. Via de Independence Pass voert een smalle kronkelige weg ons hoog de Rockies in. Vele waarschuwingsborden sommeren je om te keren als je voertuig of combinatie langer is dan 35 voet. Met, voor de eigenwijzen, de toevoeging dat je zeker vast komt te zitten.

Een bezoek aan Aspen stond bij mij al op mijn verlanglijstje sinds mijn tienertijd toen ik LP’s draaide waarop John Denver song over Starwood in Aspen. Zijn Rocky Mountain Paradise. Een Paradijs is het zeker. Als je door het super snobistische en over-het-rodeo-paard-getilde heen weet te kijken. Aspen is meerdere keren de duurste stad van de VS geweest qua onroerend goed. Aan het begin van dit decennium betaalde je een half miljoen voor een stuk grond met een stacaravan. In het Starwood waar Denver woonde wisselen optrekjes voor gemiddeld 8 miljoen dollar van eigenaar. Hier vind je tussen een Starbucks en een supermarkt vestigingen van Sotheby’s of Christies.

We gaan op zoek naar een goedkoper paradijs en manoeuvreren onze RV tussen de Maseratis, Land Rovers en Mercedessen door richting de noord-west kant van de stad. Via State Highway 82 verlaten we het keurig nette Aspen en laten we de tien cilinders weer brullen richting Glenwood Springs.

The post Starwood in Aspen first appeared on Nieske Op Reis.

Het desolate Monument Valley met haar karakteristieke aanblik laten we achter. Onze RV zwoegt zich een weg door het onherbergzame landschap en langzaam zien we de omgeving veranderen. Het rode van de Vallei wordt verruild voor kale rotsen en dorre vlakten met hier en daar een stuk groen. De herfst is in aantocht.

We passeren de staatsgrens van Arizona en bevinden ons in Utah waar we via Mexican Hat naar Bluff rijden waar we kamp opslaan voor de nacht.

De volgende dag komen we Colorado binnen en wordt Cortez onze eerste stop. Dezelfde route als de filmcrews en acteurs in de jaren dertig reden nadat ze hun sets hadden afgebroken en afscheid hadden genomen van de Gouldings. Verharde wegen waren er nog lang niet. Een dergelijke expeditie was dan ook een aanslag op mens en materiaal. Toch is met een vleugje nostalgie ook daar wel de romantiek van in te zien.

Vijf-en-veertig mijlen oostwaarts bereiken we Durango. Een klein historisch stadje dat op bijna twee kilometer hoogte in de Rocky Mountains ligt. Net als Monument Valley heeft ook Durango geposeerd als achtergrond van vele bekende klassiekers zoals “Butch Cassidy and the Sundance Kid”.

De wekelijkse groente en fruit markt is net hun waar aan het inpakken als we onze 10 meter lange RV achteruit inparkeren. Het stadje heeft een uitstraling dat een combinatie is van ski-oord en voormalig mijnwerkers-stad met de charme van het oude wilde westen. Wel is alles modern opgetrokken in de oude sfeer.

Wat me meteen in het oog springt is iets dat bij ons in Nederland inmiddels alleen nog maar in geschiedenisboeken voorkomt. Ze hebben hier een heus postkantoor. Later blijken de meeste steden, dorpen en gehuchten over iets dergelijks te beschikken. Voor de jongste generatie onder ons… Een postkantoor is een speciaal gebouw dat ruikt naar karton, lijm en lauwwarme koffie. Waar je dichtgelikte enveloppen van postzegels kunt laten voorzien. En waar je verpakkingsmateriaal kunt aanschaffen om spullen via de dienst posterijen te verzenden. Hetgeen je nu bij ons bij een sigarenboer – eveneens een uitstervend fenomeen – of een supermarkt of zelfs bij een e-smoke/vape-shop doet.

Hier in de VS hebben ze zelfs nog speciale grappige voertuigen van de dienst zelf die brieven en pakjes bezorgen.

Nog even een bakje koffie doen in de herfstzon bij een leuk café met een foodtrucktuin (is dat een woord?) met een overduidelijk automobiel geïnspireerd karakter.

ouray – the switzerland of america

Dieper de Rocky Mountains in bereiken we Ouray. Wederom een wintersportoord maar kleiner en kleurrijker. Vergelijkbaar met een dorp in de Alpen maar dan zonder het kneuterige en alles dat het een alpendorp maakt. Eigenlijk dus gewoon heel anders.

We lopen door een kleurrijke hoofdstraat en zien op de achtergrond de ski-pistes tegen de bergen. Alle gebouwen zijn gebouwd in een open stijl die je verwacht van een ski resort in de rockies. Er heerst een aantrekkelijke drukte. Stoere terreinwagens, Jeeps en RV’s die op en aan rijden. Mensen flanerend langs de vele uitnodigende winkels, barretjes en cafés. Terrasjes zitten vol met mensen die naar mensen kijken.

Bij de lokale chocolaatjes-maker annex coffee shop annex ijssalon ploffen we neer en maken gebruik van hun WiFi netwerk om het thuisfront te laten weten dat we nog in leven zijn. De tijd dat je nog via een operator naar huis moest trachten te bellen om iemand aan de andere kant te horen schreeuwen ‘waar ben je nu?’ en ‘hoe laat is het daar?’, ligt lang achter ons. Nu sturen we een fotootje door dat meer zegt dan duizend woorden. Vervolgens krijgen we dezelfde klassieke vragen per whatsapp of iMessage door. Erg veel is er niet veranderd. Het is alleen draadloos geworden.

The post Colorado Rocky Mountain High first appeared on Nieske Op Reis.

We rijden verder door het Grand Canyon National Park en stoppen nog een laatste keer bij Desert View. Het laatste viewpoint aan de South Rim voordat we de poort weer uitrijden. Een overnachting hier was helaas niet mogelijk omdat ze geen RV’s groter dan 30-voet kunnen herbergen.

Nog een keer turen we de horizon af en staren we in de immense diepte. Hoe dieper je komt hoe warmer het wordt. We zien wat de thermiek doet met de condors die nauwelijks hun vleugels hoeven te slaan en gracieus als volleerde luchtacrobaten door en over de canyon zweven. Ik stel me voor hoe geweldig het moet zijn om natuur reportages te mogen maken.

We koersen noord noord-oost richting het punt waar de grenzen van – met de wijzers van de klok mee – Colorado, New Mexico, Arizona en Utah elkaar ontmoeten. Onderweg doorkruisen we een ogenschijnlijk onherbergzaam gebied dat bestaat uit eindeloze dorre vlakten en rotspartijen. De nachten zijn er koud en overdag schijnt de zon genadeloos. De perfecte habitat voor schorpioenen en ratelslangen. En sinds mensenheugenis ook de vele indianenstammen waarvan de Navajo’s het grootste gebied bevolken.

Ons doel…Monument Valley. Wereldfaam kent het als decor voor talloze filmklassiekers en commercials zoals de befaamde Marlboro reclame. Uit een tijd waarin cowboys het ideaal waren voor stoer en mannelijk en toen roken daar nog aan bijdroeg. Voor de iets minder macho georiënteerden onder ons houden we het wel bij Lucky Luke en Rataplan.

Voor indianen was het een heilige vallei. Ze leefden in en van de natuur en wisten precies bij welke rotsen geneeskrachtige kruiden groeiden die door de goden zijn geschonken. Toch vielen ook zij ten prooi aan ziekten die we met westerse geneeskunde konden genezen.

In 1921 stichten Harry en Leone Goulding een Trading Post vlakbij de legendarische rots. Ze sloten vriendschap met de Navajo’s en bouwden een kleine kliniek met behulp van geneeskundige missionarissen om ze van medische zorg te voorzien.

In de voormalige Trading Post is nu een museum gevestigd. Met grote trots tonen ze hoe Hollywood film crews hun onderkomen vonden bij de Gouldings en in de nabije omgeving verschillende film sets bouwden. John Wayne’s succesverhaal begon er in 1939 met ‘Stagecoach’, geregisseerd door John Ford. Velen zouden volgen.

De muren zijn bekleed met filmposters van weleer en dankbetuigingen van Universal Studio’s en Paramount Pictures. En zelfs een persoonlijke brief van President Ronald Reagan.

Monument Valley is een uniek fenomeen met haar vele mono- en mesolitische  zandsteen formaties en verborgen schatten van beschavingen uit de oudheid.

Dagen zou ik hier kunnen ronddolen, genietend van het woeste landschap dat meedogenloos is maar tegelijk daarin haar schoonheid toont.

The post Beautiful Monument Valley first appeared on Nieske Op Reis.

Opnieuw naderen we de poort naar het Grand Canyon National Park. We steken onze ID en National Parks Pass uit het raam en worden welkom geheten door een olijke ranger met breed uitgemeten glimlach in uniform die grote gelijkenissen vertoont met Ranger Smith van Yogi Bear.

Met een stapel plattegronden en folders rijden we richting het Visitor Center bij Mather Point. Een van de uitzichtpunten aan de South Rim. Inmiddels breekt de zon goed door. Volgens het weerbericht zouden we een paar uur hebben voordat het weer omslaat.

Nadat we ons mobiele huis op een veilig plekje hebben gezet leidt het pad ons letterlijk naar de rand van de afgrond. Tijdens de laatste tien stappen krijg ik een flashback naar mijn laatste bezoek aan de Canyon zo’n drie decennia geleden. In mijn herinnering was het allemaal nog wat ruiger en waren er geen geasfalteerde paden en andere parkachtige infrastructuur.

De aanblik blijft majestueus. Een rijtje superlatieven komt weer boven, maar van een heel ander kaliber. Door de natuur ontstane wonderen boezemen gewoon meer ontzag in.

We staren de diepte in, de verte in, zo ver het oog reikt is de horizon bekleed met een waar fenomeen. Duidelijk tekenen de lagen zich af tegen de gigantische wanden alsof ze een verhaal vertellen van hun eigen geboorte.

Het predicaat natuurwonder is zeker op zijn plaats. Alhoewel het natuurlijk geen wonder is maar een natuurlijk proces van miljoenen jaren waarin de Colorado rivier samen met haar zijtakken de mega-kloof hebben uitgesleten tot ongekende proporties.

In het noord-oosten van Arizona strekt de Grand Canyon zich uit over 446 km en heeft een breedte van 6 tot maar liefst 29 km. We staan aan de bovenste rand. Zo’n 1,8 kilometer lager baant zich de Colorado nog steeds een weg, net zoals het de afgelopen zes miljoen jaar heeft gedaan.

Althans, dat is wat de meerderheid van de onderzoekers beweert. Er zijn schattingen tussen de 70 en 6 miljoen jaar. Dat niet alles even oud is is evident. Het zijn meerdere canyons die in de loop der tijd bij elkaar gekomen zijn door erosie. De vraag die mensen bezig houdt is echter of de dinosaurussen ooit aan de rand van de Grand Canyon hebben gestaan. Onderin zijn maritieme fossielen gevonden van 1200 miljoen jaar oud.

Wat vast staat is dat de Grand Canyon is ontstaan door een combinatie van natuurkrachten waaronder erosie – die de grootste bijdrage leverde – vulkanische activiteit en het continentale drift ( ja, die van Ice Age) toen het Pangea uit elkaar dreef.

Volgens een publicatie van het Smithsonian is met moderne evolutionaire algoritmes vastgesteld dat de Canyon zich begon te vormen nadat de dino’s 65 miljoen jaar geleden uitstierven. Dus die brandende vraag hoeft ons niet meer wakker te houden.

Al tienduizenden jaren is het gebied bewoond door inheemse stammen. Toen waren  er nog geen Democraten en Republikeinen. Halverwege de 16e eeuw heeft de eerste blanke het gebied ontdekt.

Nu zijn er wandelpaden langs de rand. Komen touringcars af en aan, net als toeristen in veel te grote voertuigen.

Voor de die-hards zijn er hiking routes die je onder aanvoering van een ranger kan trachten te overwinnen. Als je de kortste route neemt van de rand tot het punt dat je kunt pootje baden in de rivier, dan ben je 7 mijlen, ofwel ruim 11 kilometer onderweg over nietsontziende routes die alleen aangegeven zijn door voetsporen van je voorgangers.

Een van de doorgewinterde rangers meldde dat hij het vorig jaar Maart voor het laatst heeft ondernomen. “Het worden de zwaarste zeven mijl die je ooit van je leven gelopen en geklommen hebt”, waarschuwt hij een echtpaar dat duidelijk aan enthousiasme aan het verliezen was. “Er is een iets minder zware route van 11 mijl”, zegt hij in een poging de sfeer te redden. Maar het gevecht was verloren toen hij toevoegde dat het een dag zwaar hiken is, en er overnacht wordt ginds bij die paar bomen. De ogen van het stel volgen met ontzag de uitgestoken vinger van de ranger die een minuscuul vlekje in de diepte aanwijst. “Heen en terug in een dag is onmogelijk.”, aldus de ranger. Je kunt wel de volgende dag doorlopen en de North Rim beklimmen.

Wij schuifelen nonchalant richting souvenirshop en reppen er met geen woord over dat ook wij een afdaling wilden overwegen. Buiten besluiten we nog een stuk langs de rand te wandelen. We kiezen voor een route van een kleine 5 kilometer en stappen stoer over geasfalteerde paden, langs bankjes en selfie-nemende-toeristen terwijl we mompelen over heldhaftige acties die we zouden ondernemen als we twintig jaar jonger waren. De Grand Canyon. Daar staan wij boven.

The post The continental drift first appeared on Nieske Op Reis.

Net zoals songteksten in het Engels vaak mooier klinken dan in de taal der lage landen heeft ook ‘The Grand Canyon’ meer grandeur dan ‘De grote kloof’. Volgens de National Parks weliswaar niet de grootste of diepste ter wereld maar wel exceptioneel in grootsheid. En daar is niks van gelogen.

De ‘North Rim’ is ruiger, lastiger bereikbaar en telt maar een stuk of drie uitzichtpunten terwijl er langs de ‘South Rim’ meer dan twintig posities zijn van waaruit men het natuurwonder kan aanschouwen. De laatste ligt op onze route.

Na het doorkruisen van een uitgestrekte vlakte, naderen we via het Kaibab National Forest dat geflankeerd wordt door het reservaat van de Havasupai Indianen, de zuid-oost kant van het Grand Canyon National Park. Voordat we het park betreden maken we een korte stop bij het bezoekerscentrum annex IMAX theater om een National Parks Pass te bemachtigen. We kiezen voor een versie die een jaar geldig is. Daar we meer nationale parken op de planning hebben staan is dit de handigste keuze.

Binnen de poorten blijkt er maar één uitbater te zijn van een campground. De drie overige campings zijn onder beheer van het park zelf. Niet dat het uitmaakt, want wil je je karavaan hier inpluggen dan dien je dat een half jaar van te voren door te geven.

Kamperen is afzien. We maken rechtsomkeert – ok, drie tot vijf keer steken, want 10 meter lang – en checken in bij de eerste de beste kampgelegenheid buiten het park. Geen beschutting, wel uitwerpselen van edele herten. Kamperen is afzien.

We pluggen de Winnie in op 30ampere, sluiten de permanente watervoorziening aan en sliden de slide-out out zodat onze woonkamer met open keuken geen drie maar bijna vier meter breed wordt. Het gasfornuis met oven negeren we en steken een maaltijd in de magnetron. Wachtend op de pingel zappen we een van de twee flatscreens aan. Geen ontvangst in de middel van nowhere. Kamperen is afzien.

Gelukkig doet de airco op het dak het prima. We laten de één op vier slurpende V10 afkoelen en zetten twee stoelen buiten tussen de propaantank en 115volt-generator die mede gevoed wordt door de 160liter benzinetank. Met een glas ijswater uit de koelvries-combi in de ene en een sigaret in de andere hand genieten we van de zuivere lucht van het ongerepte natuurschoon en verwerken we de teleurstelling dat we niet binnen het park kunnen bivakkeren. Kamperen is afzien.

The post The South Rim first appeared on Nieske Op Reis.

Inmiddels hebben we onze Jeep ingeruild voor een Winnebago camper, of RV (Recreational Vehicle) zoals ze in de USA zeggen. Met haar tien meter lengte valt ze volgens de bouwer nog steeds in de categorie ‘Minnie Winnie’.

Bij de verhuurder treffen we een grote drukte door alle retournerende festivalgangers die het beroemde ‘Burning Man’ hebben bezocht. Onze planning walks already in de soup.

Alsof de verzengende hitte van 43 graden in Vegas nog niet uitdagend genoeg was  sturen we het gevaarte behendig de woestijn in. Een klein uur buiten de city limits bevinden we ons in een buitenaards ogend landschap. Ik tuur de verte in of ik ergens de Mars-rover of Wall-E zie rijden.

Daar! In de vallei bij het water, daar is leven. Een verzameling RV’s en Fifth-Wheel sleurhutten, vaak groter dan een appartement in Amsterdam Centrum. Terwijl we onze Winnie er tussen steken vraag ik me af hoe ver we van Area 51 zitten. De nacht valt over Lake Meade.

Om zes uur in de ochtend zit ik buiten onder de sterrenhemel. Het is nog steeds minstens 30 graden. Het enige leven dat ik bespeur is een woestijnkonijn. Het is koffietijd. Zelf gezette koffie om precies te zijn. In Amerika heerst overdaad, maar een sterke kop zwarte prut is moeilijk te vinden, net als goed bier overigens.

Het starten van onze tien-cylinder vrachtwagen klinkt als een prairiehond met kiespijn. In de inmiddels hete zonovergoten woestijn sturen we aan op het pretentieuze bouwwerk dat tussen 1931 en 1935 is gerealiseerd in opdracht van President Herbert Hoover. Een dam dat leven in de nietsontziende woestijn mogelijk heeft gemaakt.

Geïnspireerd door megaprojecten uit de oudheid zoals de piramides van Gizeh die gepositioneerd zijn volgens het Orion sterrenstelsel, heeft men boven op de dam een monument gecreëerd dat aardse en, ja echt.., buitenaardse beschavingen millennia na de bouw enig inzicht moet geven over het jaar dat de constructie heeft plaatsgevonden. Groots denken. Dat kunnen ze wel.

Terwijl we in de extra-terrestriële hitte terug lopen en halverwege de betonnen kolos de grens van Nevada en Arizona weer passeren bedenk ik dat een volgende reis naar Groenland of Alaska geen slecht plan is.

The post De Minnie Winnie first appeared on Nieske Op Reis.

In Cromwell splitst de hoofdweg zich naar de twee zuidelijke havensteden Dunedin en Invercargill. Wij volgen de laatste optie die ons bij de afslag naar Queenstown brengt. Het is nog steeds wennen dat wij ons gevaarte niet zomaar tussen de sedans en hatchbacks kunnen parkeren. Bovenaan, bij het dal-station van de kabelbaan vinden we een plekje waarbij we veronderstellen veilig te kunnen staan. Nonchalant springen we er uit en wandelen het stadje in.

otago gold rush

Het centrum heeft alle allure van een wintersportplaats met de historie van de Otago Gold Rush nog voelbaar. Nog steeds is het vreemd omdat er in de verste verten geen sneeuw te bekennen is. Het is alsof er achter de bergen een heel andere wereld schuilgaat.

Langs de oever van Lake Wakatipu is het een gezellige drukte van toeristen die genieten van de najaarszon. Aan activiteiten geen gebrek hier. Naast onschuldige rondvaarten wordt er op elke straathoek zowat iedere denkbare variatie aangeboden om het lot te tarten waaronder Wildwatervaren, Quad-safari’s, Para-sailing, Skydiven, Jetboat rides en Bungee jumping. Het was ons al snel duidelijk dat men in Nieuw-Zeeland een voorliefde heeft om overal van af te springen of aan te hangen. Zolang het maar hoog is en een adrenaline stoot levert. De valhelmen-business tiert welig. Zelf zie ik het meer informatief dan uitdagend als stewardessen wijzen waar de nooduitgang is.

Gelukkig zijn er ook adrenaline stoten die wel vallen onder je reisverzekering, zoals een dubbele espresso bij de lokale Starbucks. Een prima plek om een stukje op de blog te posten.
We vervolgen onze weg noordwaarts langs het meer in de richting van de noordelijke uitloper van het Fiordland National Park. Het bezoeken van filmset locaties van Lord of the Rings was een van onze redenen om het land te bezoeken. De weg houdt op in Glenorchy, gelegen in een dal aan het noordelijkste puntje van Lake Wakatipu. Hier zijn meerdere opnamen geweest. Het is niet moeilijk om in deze natuur een Fantasy wereld voor te stellen. Op Mrs. Woolly’s Campground worden we hartelijk welkom geheten. Behalve dan dat je met een 2-dollar-muntje op zak 7 minuten mag douchen. Maar wie let daar nou op, twintig-duizend kilometer van huis.

Mrs. woolly’s campground

Het waaghalzen-virus heeft ons inmiddels gegrepen. In de lieflijke country store, die zo uit het wilde westen lijkt te komen pakken we grif een aantal folders uit het rek. Skydiven, Bergbeklimmen, Raften… Aan de balie regelen ze alles voor je. Met onze stapel flyers in de aanslag sluiten we vastberaden aan.

“Doet u ons maar twee uurtjes op een paard inclusief rivieren oversteken!”, klinkt het stoer. Horseback riding, of horse trekking is eveneens een geliefde bezigheid. Als we 140 paarden onder onze camperkap de baas kunnen dan moet twee toch geen probleem zijn.

The post Het wilde westen first appeared on Nieske Op Reis.

Eerst even proviand inslaan voor de ontdekkingsreis van het South Island, zoals de Kiwi’s er naar refereren. Kiwi is overigens geen kleinerende benaming. De bevolking noemt zichzelf graag zo en ze zijn er trots op. 

De kaart ligt op tafel en we staren ietwat twijfelend naar de grootsheid van het land. Unaniem besluiten we Lake Tekapo te prikken als eerste waypoint. Een Holiday Park aan een bergmeer, dat klinkt op zich al idyllisch. Blij dat we weer een doel in ons leven hebben gevonden blazen we onze 7,20m en 3 tonnen diesel de bergen in. 
De schaal van de kaart blijkt kleiner dan gedacht. Afstanden zijn aanzienlijk en vooral af te leggen op tweebaans wegen die veelal bestaan uit kronkelende bergpassen met hellingspercentages die de paarden onder de kap flink laten zwoegen.  

Onderweg komen we een overvloed aan motor-homes en camper-vans tegen, omgebouwde bestelbussen, meestal verlengd en verhoogd en vaak in hippie kleuren gespoten. 

Het eerste deel van het traject zijn voornamelijk weilanden met duizenden schapen. Nieuw-Zeeland heeft vele gezichten. Het is heel Europa in een land samengepakt. Ineens is het platteland verdwenen en doemen er bergen op.

De wegen zijn net als het land zelf. Ruig en onvoorspelbaar. Bij elke bocht staat de adviessnelheid. Je hoeft je er niet aan te houden maar doe je dat niet dan is de kans groot dat je in een ravijn belandt of een rotswand schampt. Op vele wegen mag je 100 km per uur rijden al lijkt dat op veel stukken synoniem aan een doodswens. De grotere wegen zijn de State Highways die meer weg hebben van een achtbaan dan van een snelweg. 

lake tekapo – a unesco Dark sky reserve

Lake Tekapo, een rustig en sereen bergmeer aan de voet van een bergketen. Het maakt een ongerepte indruk. Schitterend maar tegelijk dreigend. Onvoorbereid de bergen in trekken kan je duur komen te staan. Men wordt gewaarschuwd dat het weer hier in een paar uur kan omslaan van zomers warm naar vrieskou. Hypothermie is een veelvoorkomend probleem bij avonturiers die de natuur onderschatten. 

We houden het veilig bij onze camper en genieten van een mooie avond in de wildernis van Aotearoa, zoals Nieuw-Zeeland eigenlijk echt heet. 

Lake Tekapo Motels & Holiday Park ligt direct aan het meer met uitzicht op het hooggebergte. De magie van de nacht begint als je een deken van sterren aan de heldere hemel ziet. De faciliteiten van het kamp zijn modern en goed verzorgd. Er zijn motelkamers en kampeerplaatsen met en zonder electra.

info en boeken

Booking.com

The post Aotearoa first appeared on Nieske Op Reis.