Alles ligt weer gepakt in de bak van onze ontfatsoenlijke grote Hi-Lux VIGO. Zelf rijden geeft altijd een extra dimensie aan reizen. Het gevoel om een beetje bij de locals te horen. Alhoewel iedereen in Thailand ervan overtuigd lijkt dat ik een local ben. De 4×4 stand hebben we deze keer niet nodig gehad. Hoog boven de luxe wagens uit cruisen we richting Suvarnabhumi Airport. De dagen in ons home away from home zittten er al weer snel op
Nog geen twee uur later landt TigerAir 2105 op Changi Airport. Het ruikt naar een comfort zone. Naar vervlogen tijden toen ik hier in mijn jeugd frequent rond toefde. Later verbleef ik voor werk regelmatig in het mooie singapore. Mooi is het zeker, maar het is niet meer zoals vroeger. De grandeur heeft een overtreffende trap overtroffen. De charme heeft ervoor moeten wijken. Zelfs in het oude chinatown is het lieflijke moeilijk te vinden. Singapore is een wereldstad en alles draait om geld. Onlangs weer de top behaald van de duurste steden op aarde. Uitgaan is niet leuk meer als je 10 tot 15 euro voor een glas bier mag neertellen. Alles heeft zijn prijs. Het exotische charmante en romantische singapore heeft zijn prijs betaald en is nu een koele hub van de rijken der aarde en diegenen die een snelle stopover maken onderweg naar betaalbaardere oorden.
Wij stappen na drie nachten voor de zoveelste keer op de angstwekkend perfecte MRT en stappen 13 haltes verder uit in Woodlands Station. Van hieruit kun je de commuterbus pakken die dagelijks vele forensen en scholieren de brug over brengt naar het Maleise Johor Bahru. JB is een werkstad en ontbeert alles wat Singapore wel heeft. In JB kun je maar beter niet van de grond eten en bij je eerste bezoek aan een openbaar toilet vraag je je ineens af hoe lang je Hepatitis A shot nog geldig was.
